home | algemeen | reisschema | reisverslag | fotogalerij | filmpjes | links | onze reizen

 

 

AMERIKA REISVERSLAG

Hieronder vind je ons reisverslag. Heb je vragen of opmerkingen naar aanleiding van dit schema?
Neem dan contact met ons op.

Vrijdag 17 oktober - Amsterdam/Los Angeles
Dit jaar hoeven we pas om 10.00 uur op Schiphol te zijn in plaats van in het holst van de nacht. Al klinkt dat relaxter dan het is, als je ver na middernacht pas in bed ligt. Omdat we geen files hebben zijn we bijna 4 uur van te voren present. En wat doe je dan op Schiphol...juist, shoppen! Dit jaar geen ontbijtje van 18 euro p.p., wel een rekening in de boekwinkel van meer dan 80 euro.

We vliegen voor het eerst rechtstreeks naar onze bestemming. In plaats van door de douane, hoeven we pas bij de gate met de handbagage door de scanner. Met als gevolg dat we daar veel te vroeg zijn. En sinds wanneer is heel Schiphol rookvrij? Gelukkig verloopt het allemaal vrij vlot en kunnen we na een kleine vertraging van 3 kwartier opstijgen.

Het is aan de Westkust 9 uur later dan thuis. Het is best raar dat het dus de hele vlucht licht blijft buiten. We hebben een prima reis en het hele douane ritueel valt best mee. Onze koffers zijn er vrij vlot en met een shuttlebus gaan we naar de autoverhuur. We zijn minder dan 3 minuten buiten en we hebben al 4 Hummers gespot. Tja,this is LA.

Wij hebben een auto geboekt in de 'compact' klasse. Groot is onze verbazing als het een spiksplinternieuwe Mazda 5 blijkt te zijn met slechts 176 miles op de teller. Geen upgrade nodig dus. Ons hotel zit op 525 North Sepulveda Boulevard. Maar als we de Blvd oprijden richting het noorden zitten we bij nr 8900. Dat wordt me het ritje wel dus.



Het wordt langzaam donker terwijl we in de vrijdagavondspits de 500 nr's naderen. 525 is natuurlijk nergens te bekennen. Na een telefoontje met het hotel blijkt dat we ondanks het adres richting het zuiden moesten rijden. Het hotel zit namelijk 1 1/4 mile vanaf het vliegveld.



Beetje later dan gepland komen we toch aan. We hebben afgesproken om eenmaal op Amerikaanse bodem onze horloges gelijk te zetten en niet meer terug te rekenen. Maar we voelen het tijdverschil wel. We gaan snel een hapje eten in het restaurant naast het hotel en duiken om half 10 in bed. In no time liggen we allebei in coma.

Zaterdag 18 oktober - Hollywood/Venice Beach (LA)
Al om 5 uur was ik klaarwakker (dus toch een jetlag) en na een wake-up call (die we helemaal niet besteld hadden) Johan ook. Maar we draaien ons uiteraard nog een paar keer om. We ontbijten in hetzelfde restaurant en verbazen ons helemaal niet als er ook een steak op het menu staat.

We laden onze spullen in de auto en cruisen naar Hollywood Boulevard. Leuk om hier in het echt te lopen maar een 2 uur durende tour vinden we zonde van de tijd (en van het geld). Bovendien is het prachtig weer. Dus rijden we na een foto van het beroemde Hollywood sign gelijk door naar Venice Beach.



Eenmaal daar staan we midden oktober met 26 graden op het strand. We struinen lekker over de boulevard en besluiten in het kader van het grote onthaasten eens te infomeren naar de kamerprijs bij het Marina Pacific. Het blijkt niet goedkoop, wel onweerstaanbaar. Het meisje achter de balie regelt een rollaway bed voor onze suite (uiteraard het enige dat nog beschikbaar was) omdat volgens haar het bed nogal klein is. In de enorme kamer en bij het kingsize bed valt dat kleine opklapbedje dat ergens in een hoek staat helemaal in het niet.

We lunchen aan het strand en genieten van alle activiteiten. Zoals live muziek, entertainment en rare vogels. Zo is er een kleine, gespierde neger in een piepklein zwembroekje met de Amerikaanse vlag. Een rollerskatende neger met elektrische gitaar + versterker. Een kerel met een bordje 'I need weed' en een zwerver die zingt 'Jingle Bells Jingle Bells, help me get drunk'. Tja eerlijk duurt het langst maar of het net zoveel oplevert...



's Avonds dineren we heerlijk in het luxe James Beach restaurant. Ongelofelijk dat de kilo's er (nog) sneller aankomen, dan de dollars onze zakken uitvliegen.



Zondag 19 oktober – Venice Beach/Joshua Tree
Vandaag ben ik om 05.50 uur klaarwakker. In dit tempo ben ik over 3 dagen van mijn jetlag af. We laten onze auto voorrijden (echt té decadent) en gaan na het ontbijt gelijk op pad. We rijden een dik kwartier met 65 mph over de snelweg voor we weer in het centrum van LA zijn. Over grote steden gesproken.

Bij een Wallmart gaan we inkopen doen. We hebben nog een koelbox, een luchtbed, een pannetje en stoeltjes nodig om te kunnen kamperen. Helaas kunnen we hier geen campinggas vinden. Als we verder rijden wordt het landschap langzaam droger. Bij de Subway stoppen we voor de lunch. Een dik belegde halve stokbrood valt hier onder de noemer kleine sandwich. We eten onze buikjes nog ronder dan ze inmiddels al zijn.

Eenmaal weer op weg verschijnen de eerste Joshua Trees in het landschap. Bij de kassa kopen we gelijk een pas voor alle Nationale Parken. En dan rijden we het park in. Het is hier prachtig en zo te zien niet al te druk. Bij de Barker Dam gaan we de auto uit om een wandeling te maken. Bij een dam verwacht je water, maar alles wat we zien is een bordje verboden te zwemmen midden op de uitgedroogde vlakte.



Er zijn een heleboel campsites in het park, maar de meesten zitten al vol. Als we toch een vrije plek vinden bedenken we ons dat we niks te eten mee hebben. Ach we hebben toch geen gas om iets te koken. Dat wordt dus een diner met 2 appels en 2 bananen; vetreserves genoeg. We zetten de tent op net voor het helemaal donker wordt. Het is nog even spannend of het kingsize luchtbed wel in ons ienemienie tentje past. 'Het ken net', het hele tentje staat er bol van. We trekken een fles wijn open en genieten van de ontelbare sterren en op de achtergrond het geluid van huilende coyote's, voor we de tent in kruipen.

Maandag 20 oktober – Joshua Tree/Oak Creek Canyon
Als je met de kippen op stok gaat ben je ook weer vroeg uit de veren. Al om kwart over 7 hebben we de boel weer ingepakt en zijn we weer op weg. We maken een korte stop om te ontbijten, want we hebben een flinke rit voor de boeg.



Terwijl het landschap verandert van een dorre vlakte met cactussen in een bosrijke omgeving ontdekken we dat er cruise control op de auto zit. Zo is het rijden helemaal een makkie, voetjes op de vloer. Onderweg passeren we een aantal campers. En dan niet van die campers die we in Nederland kennen. Maar volledige bussen mét een auto erachter.

In Jerome gaan we lunchen. Ze hebben een speciale limonade op het menu staan, met lavendel smaak. Via Sedona rijden we Oak Creek Canyon in.



Het is onbeschrijfelijk mooi; rode rotsen en door de herfst gekleurde bomen. Onder deze bomen vinden we een kampeerplek. We zetten snel de tent op en haasten ons naar Red Rock voor de zonsondergang. De 'Cathedral' wordt prachtig verlicht.



Omdat we nog steeds geen gas hebben gevonden moeten we verplicht uiteten. Ach wat een straf. In het stikkedonker is het een uitdaging om onze camping weer terug te vinden. Gelukkig hebben we goed opgelet op de heenweg. Als we de auto uitstappen is het wat frisjes. Kouder dan gisteren in Joshua Tree NP. Voor de zekerheid dus maar een trainingsbroek, shirt en sokken aan voor we in de slaapzak kruipen. Ondanks het voornemen om nog even wat te lezen vallen we al gauw in slaap.

Niks is vervelender dan wakker te worden van de kou. En dat doen we herhaaldelijk. Om half twee gaat Johan naar de auto om extra kleren te halen. Even hebben we het wat warmer, maar het is van korte duur. Om half vijf kan ik niet wachten tot het zonnetje opkomt...

Dinsdag 21 oktober – Oak Creek Canyon/Grand Canyon
Om half zeven lokt de warmte van de auto dus pakken we ons boeltje weer in en gaan op pad met de kachel hoog aan. We rijden naar het vliegveldje van Sedona voor een panoramisch uitzicht. Er is ook een wandeltrail, de zogenaamde 'Airport Loop'. Enthousiast gaan we de paden op de lanen in. Het is een flinke tippel en we zijn al een tijdje onderweg als we van voorbijgangers horen dat de trail bijna 6 km lang is. Dat was niet de bedoeling op een lege maag en zonder drinken. Helaas zijn we voor ons gevoel al voorbij 'the point of no return'. Nog even doorzetten dus.



We wandelen verder en genieten van het uitzicht. En proberen de dorst en de warmte te negeren (4 uur geleden verlangde ik nog naar de zon). Als we eindelijk om de berg heen zijn, lopen we in de schaduw en heuveltje af, dat dan weer wel. Eenmaal weer bij de auto gaan we gauw op zoek naar een ontbijt. Er is wifi-verbinding in het restaurant, maar helaas is de laptop leeg. Hebben ze niet eens stroom, grapt Johan nog. En warempel, dat hebben ze. Die gekke Amerikanen ook.

We zien dat het in de Grand Canyon maar liefst 14 graden Fahrenheit kouder is dan hier. We kennen de formule niet om het om te rekenen naar Celcius, maar besluiten spontaan om vooral niet te gaan kamperen. Onderweg stoppen we voor foto's van de prachtige herfstkleuren.



Na een relatief korte rit rijden we het park binnen. Bij de eerste lodge hebben ze al plek, dat is wel een voordeel van buiten het seizoen reizen. Voor de zonsondergang willen we naar Hopi Point. Maar dat blijkt wegens wegwerkzaamheden niet bereikbaar. We besluiten om naar Javapai Point te gaan en fotograferen ons een slag in de rondte. Meneer Kodak had kunnen rentenieren van onze fotoshoot, ware het niet dat alles tegenwoordig digitaal gaat (ach hij, of zijn kleinzoon, doet dat waarschijnlijk alsnog).





Als het echt te donker wordt voor foto's zoeken we een restaurant op om te dineren. Bij de sjieke Arizona Room is het een drukte van jewelst. Er is zelfs een rij bij de wachtruimte. Dat doen we dus niet. We rijden gauw door naar een cafetaria en eten lekker voor de prijs van een voorgerecht bij het vorige restaurant. En dat is een prettige bijkomstigheid, want in 4 dagen tijd hebben we al meer dan 1000 dollar uitgegeven. Nog even en we hebben onze eigen financiële crisis. Morgen moeten we vroeg op om bij zonsondergang in de canyon te zijn, dus we kruipen vroeg onder de lakens. Heerlijk warm is het daar. Een douche waardeer je na 2 dagen trouwens ook veel meer.

Woensdag 22 oktober - Grand Canyon
Vroeg wakker worden uit jezelf is toch anders dan vroeg wakker moéten worden. Maar als je wat wilt zien heb je weinig keus. Dus zitten we om 06.10 uur in de auto om de zonsopgang te fotograferen vanaf Yaki Point. Alles gaat volgens plan tot we bij een hek komen waarop staat dat alleen shuttlebussen verder mogen rijden. Potjandriedubbeltjes is een van de weinige scheldwoorden die Johan niet gebruikt.

We rijden gauw terug naar onze lodge om daar op de bus te stappen. Die maar niet komt, en niet komt... en waarschijnlijk, zo bedenken we ons opeens, eerst helemaal de andere kant op rijdt voor hij op de plek is waar we moeten overstappen op een andere bus. De zon wacht niet op ons. Terwijl deze langzaam stijgt, daalt ons humeur.

Dus hup weer de auto in om 'illegaal' te parkeren bij het overstappunt. Als we in de bus zitten is het zonnetje ondertussen al op. Tja...nu kunnen we wel lekker vroeg aan onze hike beginnen over de South Kaibab Trail. Deze leidt helemaal de canyon in naar een kamp waar je kan overnachten en de volgende dag weer terug kan wandelen. Reserveren hiervoor moet minimaal een jaar van te voren. Wij gaan gewoon aan de wandel en zien wel hoever we komen.



De zon verlicht de rotsen prachtig, terwijl we het vrij steile pad naar beneden volgen. We stoppen heel veel om foto's te maken en van het uitzicht te genieten. Na 2 uur en een kwartier vind mijn knie het wel genoeg (we moeten ook nog omhoog) dus draaien we om. En dat is een stuk lastiger. Toch presteren we het om ook weer in 2 uur en een kwartier naar boven te klauteren. Het was werkelijk een prachtige hike, zelfs m'n knie is er kapot van. Vergeet de Tighmaster, vergeet de Stairmaster, dít is dé perfecte training voor dijen en billen. Hij past alleen niet onder je bed.



Voor de lunch rijden we het park uit en gaan we naar Wendy's voor onze 1e hamburger deze reis. In het National Geographic Imax Theater bekijken we een film over de Grand Canyon. Terug in de lodge relaxen we wat, internetten we wat en werken de weblog bij. De tijd vliegt als je achter een pc zit. De zon gaat alweer bijna onder. Vanavond gaan we dit bekijken vanaf Mather point. Helaas was de zonsondergang van gisteren mooier. We dineren in een Spaghetti Western restaurant met alweer een heerlijke fles wijn.



Donderdag 23 oktober - Grand Canyon/Monument Valley
Voor m'n idee hebben we lekker lang uitgeslapen, toch is het nog maar 07.30 uur als we weer in de auto zitten. Op naar Monument Valley. Onderweg maken we nog 3 stops voor de laatste blikken in en op de canyon, Grand View Point, Lipan Point en Desert View. Hier staat een oude uitkijktoren die prachtige plaatjes oplevert. De Grand Canyon was het dieptepunt van deze reis, merkt Johan gevat op.



Op naar het volgende hoogte-(of diepte)punt. We rijden via Kayenta Monument Valley in en gaan naar het Visitors Center. Bij een hokje moeten we eerst entree betalen. Het bezoekerscentrum is gesloten voor renovatie. Hij is fijn! Wel begint hier de 17-miles lange Scenic Drive. Die bewaren we voor zonsondergang, eerst maar eens lunchen en een hotel zoeken.

Dat is allebei zo geregeld. Bij de Subway ik eet zonder aarzelen 2 halve (dus 1 hele!) stokbrood. Gisteren dacht ik nog dat zoiets onmogelijk was... Opeens bedenkt Johan zich dat we in een andere tijdzone zijn beland. Het is hier een uur later. We zijn ondertussen na Californië en Arizona nu in de 3e staat: Utah. Gauw naar de Scenic View voordat deze dicht gaat.

Het is wel een 'bumpy road', maar o zo de moeite waard. Prachtige rotsformaties ieder met een andere naam en allemaal prachtig beschenen door de zon. We zijn ook meer uit de auto om foto's te maken, dan erin. En keurig op tijd terug bij het bezoekerscentrum voor het totale uitzicht. Alhoewel de weg is inmiddels dicht?! Zorgen voor later, eerst even genieten. Gelukkig zijn er ook meerdere wegen naar Kayenta.





Vrijdag 24 oktober - Monument Valley/Bryce Canyon
Dit keer zijn we echt laat op pad, 08.45 uur Utah tijd. We zijn onderweg naar Page met een tussenstop in Antelope Canyon. Maar voor we daar aankomen zijn we al weer verschillende keren aan de kant gegaan om te fotograferen. Het is bijna geen hobby meer maar een lifestyle aan het worden ;-).



Met een jeep waar 12 mensen bovenop kunnen zitten rijden we, of eigenlijk hobbelen we naar de ingang van Antelope Canyon. Onze gids Irene, een Navajo ondanks haar naam, neemt ons mee naar binnen. Én laat ons zien waar en hoe we de beste foto's kunnen maken. Het lijkt meer een fotocursus dan een excursie, dus het past helemaal bij onze nieuwe lifestyle.

De kleuren in de canyon die je alleen met de camera vast kan leggen zijn onbeschrijfelijk mooi. Het lijkt zelfs af en toe wel buitenaards. We genieten dan ook met volle teugen voor we (een half uur later dan gepland dankzij Irene's enthousiasme) weer naar buiten gaan.



In Page lunchen we weer bij de Subway, dit keer bestellen we allebei meteen zonder gene een footlong sandwich, voor we verder rijden naar Bryce. Hier vinden we weer snel een hotel en als we geïnstalleerd zijn gaan we deze canyon verkennen. Er staan allemaal hoge pilaren van
steen (hoodoos). Alsof iemand het zo heeft neergezet.



Morgen gaan we de canyon in om deze van dichtbij te bekijken. Na het diner gaan we een wasje doen bij een Laundromat. Dit is onderdeel van een heel groot hotelcomplex met een camping, een restaurant en een winkel waar je echt van alles kan kopen. Van kleine (het is niet te geloven het bestaat!) pakjes wasmiddel tot statieven aan toe. En laat ik die net nodig hebben. Nu kan ik Johan fototechnisch gezien echt uitdagen.

In deze wasserette is (hoe kan het ook anders) een wifi-verbinding dus kan de website weer bijgewerkt worden. Het diner hebben we al achter de kiezen. Misschien dat we zo op onze kamer lekker een flesje wijn open trekken.

Zaterdag 25 oktober – Bryce Canyon/Zion National Park
Het voelt alsof het nog middenin de nacht is als we op pad gaan naar Sunset Point (what's in a name) om de zonsopkomst te bekijken. Nadat we even hebben genoten bij het uitkijkpunt beginnen we aan de afdaling de canyon in. Wat een ander gezicht zo van beneden, wat indrukwekkend om die eeuwenoude, rare rotsformaties boven je te zien opdoemen.





Nu het zonnetje op is word het al gauw lekker warm. En bij dit mooie licht kunnen we de 'Indian Summer' heel goed vastleggen. Wat ook lachen is, met het nieuwe statief kunnen we foto's maken van onszelf zonder hulp van derden. En dat komt goed uit, want het is hartstikke rustig. Zo rustig dat er een chipmunk komt kijken hoe wij staan te klooien om een goed shot van hem te krijgen. Net als alle instellingen goed staan voor de perfecte foto, draait hij zich om.





Na een tocht van 4 uur komen we weer bij de auto. Een klein stukje steil op het begin en aan het eind, maar verder een makkelijke wandeling dus geen centje pijn. Om in Zion te komen moet je door een tunnel die heel knap is uitgehakt in de rotsen. In 1920 draaiden ze daar ook al de hand niet voor om. Op een camping aan de voet van de berg Watchman zetten we onze tent op. Soms loont het om net te doen of je gek bent en alle 'no vacancy' bordjes te negeren. Wat nou geen plek? We hebben een prima plek.



Johan stelt voor om verder niks meer te doen vandaag behalve dan boodschappen halen. Het beste plan in dagen! Het is trouwens hoog tijd om te relaxen anders vergeten we nog hoe dat moet. Kamperen is nu pas echt leuk want we hebben gas én brandhout. Elke kampeerplaats is namelijk standaard uitgerust met een picknicktafel en een vuurplaats. Wat is er romantischer dan onder een prachtige sterrenhemel bij het kampvuur worstjes te braden voor het diner?

Zondag 26 oktober – Zion National Park
Vanochtend denk ik voor het eerst 'knappe jongen die mij hier weg krijgt'. Ik lig nog heerlijk in de tent, lekker warm in mijn slaapzak, het bed is nog hard, ik hoef niet te plassen en het is nog niet helemaal licht buiten. Dus waarom zou ik opstaan? Johan is echter een volhouder. Na onze 'luie' dag gisteren staat voor vandaag een speciale wandeltocht op het programma.



We moeten namelijk af en toe een riviertje oversteken. Met de shuttlebus (wat hier vele keren beter is geregeld dan in de Grand Canyon. Elke 8 minuten is er alweer een bus bij een van de stopplaatsen en onderweg krijg je informatie over de omgeving en wat er zien en te doen is bij de diverse stops) gaan we naar de laatste stop, de 'Tempel of Sinawava'.

Het is best een beetje fris hier onderin de canyon. Eerst volgen we gedurende anderhalve mile een verhard pad. De rivier stroomt hier direct langs dus oefenen we met de sluitertijd om het stromende water op mysterieuze wijze vast te leggen.





Dan zijn we aan het einde van het verharde pad gekomen. Ik verwissel mijn spijkerbroek voor een korte broek en Johan ritst de zijne af. We gaan de paden uit het water in. Brrr! Aan de overkant begint de trail. Maar die is wel een beetje anders dan verwacht. Want in plaats van weg en af en toe een stukje water is het andersom. Maar allemachtig wat is het hier prachtig. Rood/gele bomen, gekleurde rotsen in het water en hoge bergwanden.

We waden helemaal door tot aan de splitsing met Orderville Canyon. Daar wordt het water echt te diep en bovendien is het koud als je tot je knieën in het water staat. Nu begrepen we de uitdrukking 'cold feet' ook. Wij draaien gauw om. Het zonnetje is inmiddels ook in de canyon doorgedrongen op sommige plekken en omdat we de vaart erin houden krijgen we het wat warmer en zijn we voor we het door hebben weer bij het verharde pad.

Bij de tent kunnen we de natte schoenen en sokken verruilen voor slippers. We gaan lekker lunchen in Springdale. 's Avonds rijden we naar
La Verkin Overlook Point voor een 360 graden uitzicht over de omgeving. Natuurlijk maken we ook weer foto's. We maken nu zelfs foto's van het foto's maken. Gekker kan het niet.







Alhoewel........eenmaal thuis blijken sokken en schoenen nog kletsnat. Daarom besluiten we ze bij het kampvuur te roosteren op een stok. Weer eens wat anders dan worstje en popcorn en een stuk moeilijker te bereiden! Als de sokken gerookt zijn en de schoenen naar onze mening medium tot well-done, dooft het vuur langzaam en zoeken wij onze slaapzakken op.

Maandag 27 oktober - Zion/Las Vegas
We hebben heerlijk uitgeslapen, voor het eerst deze reis. En online een hotel gereserveerd in Las Vegas. Zoals we al hadden gehoord vallen de prijzen door de weeks erg mee. Dus we kiezen voor een suite in het Luxor. Luxe hoor!

Dit hotel ligt aan het eind van de strip. We rijden eerst 2 rondjes om het hotel. Niet express maar we kunnen de parkeergarage niet vinden. Dus parkeren we op een plek waar je kort mag staan om in te checken en vragen het even. Met de koffers wandelen vanaf de garage het hotel en dus het casino in. Ook hier verdwalen we weer. We zijn geen grote stad meer gewend en het hotel is ook nog eens enorm.



Nadat we het vuil van 2 dagen camping hebben afgespoeld gaan we 'the Strip' verkennen. Hotel na hotel, het ene nog groter en luxer dan het andere. We wandelen voorbij en gluren af en toe even binnen. Zoals bij het Venetian waar ze wolken op het plafond hebben geschilderd
zodat het net lijkt of je buiten bent. Op een gegeven moment draaien we maar om. De 'Strip' is te lang om in een keer af te wandelen.

We willen even wat drinken, maar dat valt niet mee als je niet een casino in wil. Dan zien we zowaar een terrasje met een dj. Hier drinken we allebei een heerlijk glaasje rode wijn. En het is maar goed dat het heerlijk is, want de wijn kost 12 dollar per glas!



We zijn ondertussen al 5 uur aan het wandelen en een beetje moe dus gaan we richting het hotel terug. Morgen gaan we wel gokken tot diep in de nacht.

Dinsdag 28 oktober - Las Vegas
We slapen asociaal lang uit voor ons doen. Gaan dan schandalig duur ontbijten (30 dollar) en nog even relaxen op de kamer. Las Vegas daar word je lui van. Het is al 13.00 uur eer wij eens naar buiten gaan. En warm!

Bij het New York-New York hotel gaan we in de achtbaan. Een kort ritje maar heel heftig want de achtbaan kronkelt om het hotel heen. Bij het Harley Davidson café gaan we lunchen. Hier hangen de motors aan transportbanden boven je hoofd. Vervolgens duiken we de bios in om de hitte te ontvluchten. Altijd leuk vermaak.

Na de film gaan we terug naar de kamer om de camera's op te halen en meteen weer op pad. We gaan het MGM Grand in (hier hebben ze een echte leeuw zitten op bepaalde tijden - typisch Las Vegas) op weg naar de monorail. We lopen ruim een kwartier voor we daar zijn. Bij de laatste halte stappen we uit en wandelen naar de Stratosphere.



Onze statieven mogen niet mee naar boven en we moeten zelfs door een beveiligingspoortje. Wat een strenge bedoening, het lijkt wel een vliegveld! Eennmaal boven is het een mooi gezicht met al die lichtjes. Helaas is het zonder statief niet vast te leggen. We genieten even en griezelen bij de attracties boven op de toren die toch al vrij hoog is.


Dan nemen we 'the Deuce' (dubbeldekker bus) naar de Freemont Streetexperience. Een mooie lichtshow met heul heul heul veul ledlampjes. Als we weer terug gaan naar het hotel is het al half 1 's nachts maar nog steeds 71 graden Fahrenheit. Eigenlijk moeten we nog gokken tot diep in de nacht, maar dat is toch niet ons ding. We hebben slechts een automaat gevonden die we leuk vonden. Hier stop je briefjes van 100 dollar in en dan krijg je er 5 van 20 terug. Onbeperkt en zonder verlies....

Woensdag 29 oktober - Las Vegas/Death Valley
Vandaag nemen we afscheid van Las Vegas en rijden naar Death Valley. Nog een dagje blijven om bij het zwembad te hangen is aanlokkelijk - het is hier tenslotte heerlijk weer en hoe het verderop is weten we niet - maar we gokken het erop. This is Vegas baby! Hebben we toch nog een gokje gewaagd.

Als we Death Valley naderen doet het landschap ons denken aan de taferelen die we in Zuid-Amerika hebben gezien. In Furnace Creek zetten we onze tent neer op een prachtige plek. We zijn helemaal omringd door laaghangende naaldbomen.



Vandaag geen geren of gevlieg meer voor ons, want we hebben besloten om de rem erop te doen. Uitgerust terugkomen is ook niet verkeerd natuurlijk. Verderop is een grote ongezellige gravelparkeerplaats voor campers, maar daar merk je hier niks van. Het is hier heerlijk rustig. Trouwens best apart om te kamperen uit een koffer.



Na een diner op de nabij gelegen Ranch gaan we fikkie stoken bij de tent, uiteraard onder het genot van een wijntje. Weer 12 dollar, nu voor de hele fles. Op de achtergrond horen we coyotes huilen en/of hyena's lachen. Ook ruist er iets in het struikgewas. Beetje dichterbij andere mensen had misschien niet zo gek geweest achteraf.

We maken het niet zo laat. Morgen gaan we weer een zonsondergang meemaken dus we moeten vroeg opstaan. Hoe zat het ook alweer met die rem?

Donderdag 30 oktober - Death Valley/Lindsay
Terwijl ik in de auto stap bedenk ik me dat ik me op een normale werkdag nog een keer om zou draaien. Hoezo vakantie? ;-)

We rijden eerst naar Dantes View voor een prachtig uitzicht over de vallei. Deze ligt maar liefst 85 meter onder zeeniveau. Een nieuw dieptepunt! Dan rijden we de 20 Mule Team Drive. Een prachtige rit waarbij het lijkt of we omringd zijn door gigantische termietenhopen. Boven de bergen hangen wolken die wel wafels lijken. Bij Badwater is een zoutvlakte en een meer met, juist, slecht water (vol mineralen) dus niet drinkbaar. Maar wel prachtig.



Hoewel het prachtig is, herkennen we het landschap van andere reizen. Op naar Sequoia dus. En dat is nog een heel eind. Vandaar dat we besloten hebben de reis in tweeën te hakken en onderweg ergens te overnachten. We rijden door een paar verwaarloosde stadjes. Niet echt een spectaculaire rit. Maar we houden vol tot 17.30 uur voor we een hoteltje pakken. 's Avonds rijdt Johan nog even door de drive-through Starbucks voor een dubbele espresso en warme chocolademelk. Wat dat betreft is Amerika echt geweldig.

Vrijdag 31 oktober - Lindsay/Giant Sequoia National Monument
Lekker uitgeslapen melden we ons om 09.30 uur voor het ontbijt. Dit bleek eigenlijk maar tot 09.00 uur te zijn, maar gelukkig wordt alles weer tevoorschijn gehaald voor ons. Dus kunnen we met volle buikjes op pad. Dit keer is het weer een prachtige rit met bergen die begroeid zijn met een soort hooi, waardoor ze net grote zandduinen lijken.



Eenmaal in het park gaan we een korte wandeling maken. Onderweg naar het beginpunt zien we de eerste Sequoia's. Allemachtig wat een reuzen. We zien door de sequoia's haast het bos niet meer. En dit zijn nog maar 'kleintjes'. We komen een gevelde boom tegen. Johan stelt niks voor naast die enorme wortels. Ook de levende bomen mogen er wezen.



Het is een prachtige hike door het bos in een sprookjesachtig landschap. We zien zelfs een beer en 2 hertjes. En aan het eind van de trail staat een hutje. Deze werd gebruikt door de ontdekker van dit park die hier de zomermaanden doorbracht. Het bijzondere is dat het gemaakt is in een boomstam.



Het was een korte maar schitterende wandeling, morgen gaan we de rest van het park verkennen. Nu lekker naar de lodge en die is knus! Bovendien zitten we er all-in. Het duurt nog even voor het diner wordt geserveerd, maar de koffie, thee, warme chocolademelk en het gebak kan je de hele dag door nuttigen. Hmmm. Na het diner is het plan om lekker een boekje te lezen bij het haardvuur. Maar daar is geen tijd voor. Het is Halloween, dus er moeten pompoenen uitgesneden worden. En dat blijkt erg leuk vermaak. Het resultaat mag er trouwens ook wezen. Art by Johan!


Zaterdag 1 november - Sequoia NP/Kings Canyon
Vanmorgen gaan we eerst de grootste sequoia bekijken ter wereld. Dat wil zeggen qua volume, want het is niet de hoogste boom hier maar wel de dikste van boven tot onder. De omtrek is 34 meter en de doorsnede 11 meter. Deze jongen mag er dus zijn!



Terwijl we ons hierover staan te verbazen roept een jongetje: 'Mama, kijk een beer!' En inderdaad komt mamabeer voorbij schuifelen met haar 2 jongen. We wandelen over de Congres Trail en zien een paar andere giganten met namen als the House en the President. Langzaam wordt het mistig waardoor het bos iets mysterieus krijgt. We blijven maar fotograferen.



Op weg naar Kings Canyon zien we door de mist weinig. Gelukkig wel genoeg om te voorkomen dat we bovenop een hert knallen die midden op de weg staat. En om beren op de weg te zien, nou ja eentje dan en dit keer een flinke. Terwijl we in de canyon afdalen verandert de mist in regen. Hierdoor is het niet echt aanlokkelijk om een lange wandeling te maken. Dus rijden we helemaal door naar het eind van de weg waar we een korte fotostop maken en gaan daarna weer terug naar de lodge.

's Avonds vermaken we ons met Triviant met een stel uit Mexico en Guatemala die op huwelijksreis zijn. Het is nog moeilijker dan normaal want de vragen gaan allemaal over Amerikaanse lectuur, schijvers, toneelstukken, sporten enzovoorts enzoverder. En dat leren wij niet op school. Uiteraard winnen de meiden.

Zondag 2 november - Sequoia en Kings Canyon/San Francisco
Vandaag onze laatste reisdag (met de auto) dus we balen een beetje als we pas om 08.30 uur aan het ontbijt verschijnen. We hadden om 08.00 uur willen vertrekken, het bed was gewoon te lekker. Hebben wij even mazzel dat het opeens een uur vroeger is (wintertijd wordt ook hier ingevoerd), waardoor we alsnog op tijd kunnen vertrekken.

Het hotel is al geregeld voor de laatste week, nog even wat bloemen scoren voor in ons haar en we zijn op weg naar San Francisco. En als je weet dat het de laatste reisdag is, dan duurt het al gauw te lang. Toch zijn we keurig binnen 5 uur bij het Town House Motel.

Na even relaxen gaan we te voet naar Fisherman's Warf. Een leuke buurt met veel barretjes, restaurantjes én winkeltjes. Het duurt dus niet lang voor we allerlei souvenirs en kado's hebben gekocht. Het is erg gezellig vooral bij Pier 39 waar de zeeleeuwen een kabaal maken van jewelst. Prachtig om hun silhouetten te zien afsteken tegen de lichtjes van de stad.


Maandag 3 november - San Francisco
We zijn echt vakantie aan het vieren nu, dus kunnen lekker uitslapen. Dacht ik, want Johan heeft besloten om in alle vroegte naar de Golden Gate Bridge te rennen en weer terug. Ik zie hier het nut niet van in en draai me nog eens om. Na het ontbijt wandelen we weer naar de zee, nu naar Pier 39 om kaartjes te kopen voor Alcatraz.

Er staat een enorme, lange rij. Gelukkig (nou ja) zien we al snel dat je een foto-id moet laten zien als je een kaartje wilt kopen en die heb ik niet mee. Ach des te eerder kunnen we gaan winkelen. Hiervoor gaan we met het trammetje naar Union Square. Waar de winkelstraten met bekende merknamen omheen liggen. Maar gelukkig ook betaalbare winkels.



Als het begint te gieten (regen hadden we niet afgesproken maar we hebben tot nu toe perfect weer gehad dus mogen niet klagen) duiken we een groot winkelcentrum met bioscoop in. De avond sluiten we af met een heerlijk diner. Dit was mijn ideale vakantiedag! Johan is blij dat het erop zit.

Dinsdag 4 november - San Francisco/Big Sur
We kunnen het toch niet laten om nog een keer op pad te gaan. Dit keer naar Monterey, Carmel en Big Sur (de ruige kust). We starten in de file en blijven op de highway tot we in Carmel zijn, dan rijden over een prachtige weg langs de kust. En via een smal weggetje bedekt door bomen naar een prachtig strand. Te koud en te veel stroming om te zwemmen maar perfect om even uit te waaien.



In Monterey gaan we naar het aquarium en dat is absoluut niet zo saai als het klinkt. Wat deze heeft 2 verdiepingen een heel veel vissen en vogels en otters. We vermaken ons er dan ook tot het zonnetje al onder is.



Zo zijn we toch weer een hele dag op pad geweest en hebben nog even snel 350 miles aan het eindtotaal van 3100 miles (= 5000 km) toegevoegd. We zijn er moe van en besluiten om niet in het grote San Francisco op zoek te gaan naar 'the place to be' (want hoe weet je waar je moet zijn) op deze 'Election Day', maar om de verkiezingen op tv te volgen.

Als bekend wordt dat Obama inderdaad heeft gewonnen horen we buiten gegil en getoeter. Johan gaat nog even de straat op maar ziet verder geen feestvierende menigte. Toch kunnen we zeggen dat wij erbij waren tijdens deze dag waarop geschiedenis werd geschreven.

Woensdag 5 november - San Francisco
We nemen de tram naar Union Square om uitgebreid te ontbijten waarna we met de 'cablecar' terug de heuvel op rijden. Dat is nou eens echt leuk en helemaal San Francisco. We doen weer een nieuwe poging om tickets te kopen voor Alcatraz. De rij is dit keer maar kort en we hoeven niet al te lang te wachten voor we de boot op kunnen. Zo zie je maar weer dat elk nadeel z'n voordeel heb.



Het is half bewolkt en best een beetje guur op de rots. Met een hoofdtelefoon op maken we een rondleiding door het gebouw. Als je deze
even afdoet is het ondanks alle mensen muisstil omdat iedereen geconcentreerd aan het luisteren is. Het is dan ook een indrukwekkende plek dit eiland dat hier bekend staat als 'the Rock'.



Na zijn militaire functie heeft het 29 jaar lang dienst gedaan als gevangenis voor de zwaarste criminelen met als bekendste gevangene natuurlijk Alphonse "Al" Capone. En hoewel het eiland maar ruim een mile vanaf de kust ligt is er officieel nooit iemand ontsnapt. Door de lage temperatuur van het water en de stroming was dit niet aantrekkelijk genoeg. Toch zijn er een aantal ontsnappingspogingen gedaan. Van een groep van 3 uitgebroken gevangenen is niet bekend of ze ooit levend de kust hebben gehaald.

Na dit tripje gaan we nog een paar keer de stad door met de 'cable car', voor we de avond besluiten met een verrukkelijk diner in een Italiaans restaurant in North Beach. Het is helaas niet gelukt om een krant te bemachtigen wat ons wel een leuk souvenir leek. Deze waren overal in no time uitverkocht. Er was dan ook groot nieuws.



Donderdag 6 november - San Francisco
Het is weer een prachtige dag met een strakblauwe lucht en geen zuchtje wind. En dat komt goed uit want na het ontbijt gaan we fietsen huren. Nadat we naar Fisherman's Wharf zijn gewandeld en de fietsen hebben opgehaald kunnen we zonder helm (gelukkig niet verplicht) op weg.



Er zit af en toe een flinke klim in de route. Zo stijl dat zelfs Johan moet afstappen. Tja, dat heb je met al die heuvels in de stad. Het staat leuk, het fietst (en loopt) beroerd. Gelukkig hebben ze daar dan weer die 'cable-car' voor uitgevonden. Eén van de dingen waar de stad bekend om staat. We fietsen eerst naar de Golden Gate brug voor een close-up.



Na een rondje stad en park gaan we naar de brug en erover! Met de vele stops die we maken kan je het niet echt 'eroverheen fietsen' noemen, maar je hebt zo'n prachtig uitzicht vanaf hier.

We lunchen in Sausalito en nemen de ferry terug naar Fisherman's Warf, waar we nog even genieten van het gebrul van de zeeleeuwen. Als we de fietsen hebben ingeleverd gaan we van de zonsondergang genieten.



Tijdens het diner bedenken we ons dat we weer een geweldige reis hebben gehad. Wij waren erbij toen hier geschiedenis werd geschreven en Obama als nieuwe president werd gekozen. En zoals aan al het goede komt ook hieraan een einde. Ach misschien maar goed ook. "Na (bijna) een maand in Amerika trekt mijn hart (nou ja portemonnee vooral) het niet meer, ik ga naar huis..(3J's).".