home | algemeen | reisschema | reisverslag | fotogalerij | filmpjes | links | onze reizen

 

 

ARGENTINIE REISVERSLAG

Hieronder vind je ons reisverslag. Heb je vragen of opmerkingen naar aanleiding van dit schema?
Neem dan contact met ons op.

Vrijdag 2 november - Amsterdam/Madrid/Buenos Aires
Er komt een dag dat we uitgerust en wel op vakantie gaan. Als het zover is, horen jullie het wel. Wij zijn keurig om 05.00 uur op Schiphol, maar bij de incheckbalie is niemand te bekennen. En we zijn nog niet eens in Zuid-Amerika. Pas om kwart voor 6 mogen we inchecken. Na een lekker ontbijtje (prijzig als altijd) slaan we nog even gauw een kilo of 4 aan boeken in en dan gaan we naar de gate.

De collega van Johan en zijn vriendin (Marco & Esther) zijn er al. Zij zitten op dezelfde vlucht naar Madrid en vliegen door naar Lima. Toevallig zitten ze precies achter ons. Maar Johan heeft geen tijd voor ze. Hij kletst de hele vlucht met een oude homo. Hij wil zeker weten of hij het nog heeft, ivm de Gay Parade morgen?

In Madrid nemen we afscheid van Marco & Esther en pakken we het vliegtuig naar Buenos Aires. Ook nu weer vertrekken we keurig op tijd, hebben we een prima vlucht, is alle bagage meegegaan en staat er zowaar iemand ons op te wachten op het vliegveld (Patricia Jonk y Johan ;).

Het Pestana hotel is ontzettend luxe en onze bagage wordt door de bellboy naar boven gebracht. Kortom alles zit zo mee dat het bijna saai begint te worden. Na een reis van bijna 24 uur, hoor je ons hierover niet klagen.



Zaterdag 3 november - Buenos Aires
Bij Aerolineas Argentinas wordt de saaiheid gelukkig doorbroken. Het eerstvolgende vliegtuig naar Trelew (Puerto Madryn) vertrekt pas a.s. vrijdag en om nou een week in Buenos Aires te blijven ipv een paar dagen? Zoveel te zien zo weinig tijd... We besluiten de plannen om te gooien en eerst op avontuur te gaan in Mendoza en pas daarna walvissen te spotten. ´s Morgens in alle vroegte geven we de eerste duizend euro´s uit aan vluchten. Zo bont hebben we het nog nooit gemaakt. Maar als je wat wilt zien en geen 20 uur in een bus willen zitten...

De rest van de middag gaan we dingen regelen, naast vluchten moeten we ook een hotel hebben voor de laatste 2 nachten hier (bij voorkeur wat meer budget anders kunnen we volgende week naar huis), kaartjes voor een tangoshow regelen en voor de voetbalwedstrijd River Plate vs. Independiente (Boca Juniors speelt dit weekend uit). Van al dat regelen krijg je honger. Dus tijd om te lunchen, iets simpels zoals een broodje want we willen niet al te veel overgewicht meenemen om op de terugweg (snap ie). Dat valt nog niet mee, want zelfs lunch bestaat hier uit een sappige steak. We zijn dan ook een pasta en een pizza verder als we op zoek gaan naar een ander hotel.

Vanavond willen we steak eten en eventueel naar de bios. En eens zien of er nou wel of niet een Gay Parade is. Weinig homo´s hier en we horen er helemaal niks over. Nadat we de halve stad zijn doorgeslenterd, gaan we naar het hotel om ons op te frissen en even een boekje te lezen in bed. Om 22.00 uur schrikken we wakker. Toch een jetlag dus. We bestellen room-service, eten clubsandwiches in bed en gaan lekker weer slapen. Die steak komt nog wel.



Zondag 4 november - Buenos Aires
Na zo´n lange nachtrust zijn we weer vroeg wakker. Na het uitgebreide ontbijtbuffet gaan we meteen op pad. Vandaag is de marathon van Buenos Aires, dus veel straten zijn autovrij. Het is een mooi gezicht om de lopers uit allemaal verschillende landen te zien. In de hitte hebben ze in een uurtje al 16 km achter de rug. En als entertainment is er tangomuziek langs de kant met tangodansers. We wandelen met de stroom mee naar het Plaza de Mayo.



Als de meeste lopers voorbij zijn gaan we terug naar het hotel om de bagage op te halen. Tijd om de luxe achter ons te laten en te verkassen naar hotel Alcazar (prima hotel met lekker bad/douche, toilet, tweepersoons bed en 1 lang kussen). Als we geïnstalleerd zijn gaan we met de benewagen naar Puerto Madero. Erg sfeervol met een leuke boulevard en allemaal terrasjes. Het is erg easy going hier, zo moeten we heel erg lang op de rekening wachten na de lunch. Maar ach, het zonnetje schijnt..de lucht is blauw. Na 20 minuten worden we toch wel ongeduldig, want het is tijd om richting stadion te gaan.



In de taxi ernaar toe heeft de chauffeur de radio aanstaan. Er is een verslag van een voetbalwedstrijd. Echt, Jack van Gelder is hier niks bij. Hebben ze het nou over de wedstrijd die wij gaan zien? Die is toch nog niet begonnen??? Gelukkig is het vals alarm. We zijn ruim op tijd en het stadion stroomt langzaam vol. De sfeer zit er al goed in, ondanks dat elke zoveel minuten een vliegtuig over vliegt. Er is plaats voor 90.000 personen en het is zo goed als uitverkocht. Een echte happening dus. De wedstrijd eindigt in gelijk spel.




Na afloop een taxi vinden is een nog grotere belevenis. Het is namelijk een beetje druk. We lopen tegen het verkeer in, maar zelfs daar zitten alle taxi´s al vol. Dan maar een zijstraat in en na een kilometer of wat hebben we geluk. De chauffeur neemt ons het hele eind weer mee terug en voert ons over de snelweg naar het hotel terug.

Hoogste tijd om steak te eten en wijn te drinken! Aan verschillende maten doen ze niet. Zo zitten we even later bij La Estancia allebei met een steak van 300 gram op ons bord, een enorme hoop met lekkere frietjes, en een heerlijke fles Norton aan tafel. We wanen ons als god in Argentinië.

Maandag 5 november - Buenos Aires
Omdat er bij hotel Alcazar geen ontbijt wordt verzorgt moeten we hiervoor de deur uit. We zijn er weer vroeg bij en het is erg druk op straat. Ach het is natuurlijk maandag, iedereen moet aan het werk. Wij gaan naar Cafe Tortoni en bestellen 2 enorme glazen verse jus en tosti ´s. Ook niet verkeerd!

Door een taxi laten we ons afzetten in het hart van de wijk La Boca, bij jawel het stadion. Hier moeten we even het museum in en een tourtje doen natuurlijk. 2 dagen voetbal is niet niks voor mij, maar ach vanmiddag gaan we shoppen.



Het stadion is leuk, de kleedkamers zijn minder glamoureus. We pikken nog gauw even wat pasgemaaid gras mee van het veld als souvenir en wandelen door naar de bekendste straat Caminito.



Vrolijk gekleurde huisjes en gezellige terrasjes en overal tangomuziek. Bij cafe La Rueda ploffen we neer op het terras en bestellen lunch mét een glaasje Merlot. Ook hier wordt volop de tango gedanst. Johan slaat de uitnodiging van de charmante dame om te komen dansen af en ik die van een enge jongeman. Geef ons maar salsa! Een foto met de schaarsgeklede jongedame is natuurlijk onweerstaanbaar.



Nadat we nog even wat rondgewandeld hebben gaan we naar de een na grootste shoppingmal Mercado de Abasto. Heel veel winkels hier, maar alleen bekende merken. Grote merken. Hele dure merken. Dat wordt dus kijken, kijken, niet kopen. Met de metro gaan we terug naar de Plazo de Mayo voor wat foto´s bij de ondergaande zon.



Vanavond staat er een tangoshow op het programma. Als je in Buenos Aires bent moet je hier toch aan geloven. En alhoewel het niet helemaal ons ding is gaan we het beleven. We hebben besloten om bij het inmiddels bij ons bekende cafe Tortoni te reserveren. Voor de deur is het al een drukte van jewelst als we aankomen. De show is in een aparte zaal. Klein, intiem en sfeervol. De muziek is treurig en de dansers, zangers en muzikanten gaan helemaal los. De wijn is weer heerlijk en ook de show is boven verwachting erg leuk.


Dinsdag 6 november - Buenos Aires - Mendoza
Vanavond vliegen we naar Mendoza en morgen gaan we daar op avontuur. Om half 6 staat de vlucht gepland. Tot die tijd dolen we voor de laatste keer rond in de straten van Buenos Aires.

Met de taxi gaan we ruim op tijd naar het vliegveld . Deze zit aan de Rio de la Plata, die met 300 km de breedste rivier ter wereld is (aan de overkant ligt Paraguay). Er is bij het inchecken nog geen gate bekend. Aha, dat is niet zo mooi. Gelukkig hebben we slechts een half uurtje vertraging en verder een prima vlucht.



Bij aankomst zetten we ons vast schrap in voorbereiding op de drukte van het vliegveld, taxichauffeurs die allemaal het goedkoopst zijn en mensen van hotels die allemaal de beste zijn. Groot is dan ook verbazing als er helemaal niemand staat.

Maar gelukkig hoeven we niet erg lang op een taxi te wachten. Het hostel dat we in gedachte hadden heeft geen plek meer, dus lopen we de hoek om en zien daar het Ritz hotel. Wel wat duur voor Argentijnse begrippen en niet erg spectaculair voor die prijs maar ach, vandaag spelen we de toerist die zich lekker laat beetnemen. De taxi was ook al te duur....

Woensdag 7 november - Mendoza
Na een bezoek aan 2 verschillende autoverhuurbedrijven blijkt dat we morgen op avontuur gaan, i.p.v. vandaag. Dan hebben ze namelijk pas een auto voor ons beschikbaar. Een VW Gol (nee die f staat er hier niet achter, dat is geen outje euh foutje).

Hebben wij mooi tijd om nog even in Mendoza te relaxen en een hotel te zoeken voor de extra nacht die we hier opeens mogen doorbrengen. Dit wordt hotel Crillón schuin tegenover het Ritz hotel, dat scheelt bagage slepen.

In de middag willen we toch wat doen dus we gaan naar Maipú om wijn te proeven. We stappen op de eerste de beste bus daarheen, maar waarheen precies weten we niet. Als we het aan de buschauffeur vragen, zegt hij dat een seintje zal geven als we eruit moeten. En dan gaat ie druk bellen (en nu niet handsfree natuurlijk).

En ja hoor als we uitstappen worden we al opgewacht door Mr. Hugo van Mr. Hugo wineries and bikes. Bij hem kunnen we, hè da's toevallig, een fiets huren om een tour te maken. Maar ach voor 15 pesos per persoon (nog geen 3,50 euro) krijgen we er een kaart bij, ieder een flesje water en wat tips. De paden in, de lanen uit dus..



Op 6 km van de verhuur zit Bodega di Tomassi. Een tour hebben ze niet maar wel een proeverij á 10 pesos p.p. Net wat we wilden dus. 5 heerlijke wijntjes en een dure wijn ´to go´ later fietsen we weer terug naar Mr. Hugo.



Met de bus gaan we terug naar Mendoza. Het valt niet mee om ergens op te stappen, want de ene buschauffeur geeft aan dat we op de volgende moeten wachten, de volgende dat we naar de overkant moeten gaan en die daarna weer dat we toch aan de andere kant en iets verderop moeten zijn. Maar uiteindelijk lukt het wel om in één keer bij de juiste halte in Mendoza uit te stappen.

Donderdag 8 november - Mendoza
We zijn al vroeg bij Alamo om de 5-deurs VW Gol (blijt euh blijft grappig ;) op te halen. Geen automatische ramen, geen automatische deurvergrendeling, wel airco én een cd-speler. Al gauw zien de vertrouwende Andes bergen aan onze rechterhand verschijnen. Het is een mooie tocht van een uurtje of 2 naar San Rafael.

Eenmaal aangekomen moeten we eerst bellen met Karen Travel ivm met onze excursie naar Park Nacional Payuna. Gisteren konden ze nog niet zeggen wanneer er plaats was. We horen dat het zaterdag kan en ze regelen zelfs een hotel voor ons voor 2 nachten. Vandaag kunnen we dus hier blijven slapen en we kiezen voor hotel España.

Na de lunch gaan we weer langs een aantal Bodegas (we hebben de smaak goed te pakken). Ondanks dat ze hier zelfs fietspaden hebben, nemen we de auto. En gelukkig maar want de 1e blijkt veel verder dan wordt aangegeven. Bij Fincas Andinas hebben ze geen tour en ook geen proeverij - alleen verkoop.

Bij Bianchi hebben we meer geluk. We krijgen een gratis tour door het gebouw waar niet alleen wijn, maar natuurlijk ook champagne wordt gemaakt (in deze fabriek vind het laatste proces plaats). En na afloop, jawel...een gratis glas champagne! Bij de volgende Bodega valt er weer niks te proeven, er is wel een tour maar omdat we er niet veel van verstaan maken ons algauw uit de voeten.





In San Rafael gaan we op zoek naar een opener voor de fles die we eerder hebben gekocht. Vanavond vroeg naar bed met een boek, een fles wijn en twee plastic bekertjes, wat wil een mens nog meer.

Vrijdag 9 november - Mendoza - Malargüe
Vandaag gaan we een tocht maken en met een omweg naar Malargüe. In no time verandert het landschap om ons heen weer als we langs de Rio Atuel rijden. Alles prachtig groen, een mooie groenblauwe rivier, het lijkt wel een paradijsje.



Als we verder rijden door de Cañon Atuel, lijkt het wel of we in een Roadrunner cartoon zijn beland. Wile E. Coyote kan zich achter elke rots verstopt hebben. We verlaten het asfalt en slingeren 2 uur lang naar boven en naar beneden dwars door de cañon. Het uitzicht is super met nu en dan een stuwmeer. Zes km voor het eindpunt van onze tocht is de weg opeens geblokkeerd. We checken voor de zekerheid bij een buschauffeur die langs de kant staat en ja hoor - er is een rotsblok gevallen, we kunnen niet verder. Dat wordt dus dezelfde rit weer helemaal terug. Nu doen we er echter een stuk minder lang. Turbo aan en miep miep...



Via een andere weg rijden we naar Malarguë. Ook dit is een mooie rit. Tijdens een heerlijke lunch in San Rafael (elk nadeel heb z´n voordeel), hebben we weer een fles wijn gescoord. In Malargüe is nl. ook niet zoveel te doen, volgens Jo dus moeten we weer met een fles wijn naar bed (en ik geloof dat meteen).

Bij Karen Travel krijgen we uitleg over de excursie en aanwijzingen om bij het hotel te komen dat voor ons is geregeld. We willen het niet al te bont maken (morgen vroeg op) dus de fles bewaren we voor een andere keer en we gaan op tijd eten (steak!). We bestellen wel ieder een wijntje erbij. Het woord ´glas´ vergeten we te zeggen dus we hebben nog mazzel als we niet 2 maar 1 fles wijn krijgen. Die maken we dan toch maar soldaat.

Zaterdag 10 november - Park Nacional Payuna (Malargüe)
Ik word wakker omdat een of andere achterlijke gladiool het nodig vind om keihard ´Liberteeeee´en andere housemuziek te draaien. Ik kijk op mijn horloge, het is vier uur ´s nachts. Johan wordt ook wakker. Lekker dan, want we moeten al bijna opstaan. Gelukkig hebben we oordopjes mee. De muziek gaat trouwens tot half 6 ´s morgens door (volgend jaar andere oordopjes ;). Ach, de vraag wat de jeugd hier in hemelsnaam voor vermaak heeft is nu wel beantwoord...

Keurig op tijd verschijnt onze lift. Met Santiago, onze gids en 5 Argentijnen (2 stellen, 1 uit Buenos Aires en 1 uit Mendoza, en een jongen uit San Rafael) gaan we op weg. Al snel verandert het landschap in iets min of meer bekends (uit Bolivia) maar dan nog mooier en veel groener. De 1e stop is om ´mate´ te drinken (soort kruidenthee) en tevens een sanitaire stop. Santiago wijst het toilet aan met een wijds armgebaar (´todos es el baño)´.Nu begrijp ik waar de uitdrukking retekoud vandaan komt. Want dat is het zeker op deze hoogte...


Als we Park Payuna binnenrijden verandert het landschap nogmaals, nu in een soort buitenaards vulkanisch iets. Wauw!



De lunch gebruiken we in de auto, buiten is het gewoon té koud en té winderig. We vervolgen de tocht met o.a. een bezoek aan een krater en aan de Rio Grande. Het is echt genieten de hele dag.




 
´s Avonds als we terug zijn is de marathon van Malargüe net bezig. Het is een drukte van jewelst op straat, ondanks de kou. We kijken het niet helemaal af want behalve koud hebben we ook hongerrr. Vanavond weer op tijd naar bed, want morgen weer vroeg op (hoezo vakantie?)

Zondag 11 november - Malarguë - Uspallata
Als we de spullen in de auto laden zie ik opeens een bordje met ´Disco Malargüe´ op de parkeerplaats. Dat verklaart waarom vannacht een herhaling van gisternacht was. We rijden terug richting Mendoza. Het is nog vroeg en dus fris, maar het is een goede kou, een soort wintersport kou. Dat idee wordt benadrukt door de besneeuwde bergtoppen waar we langsrijden. Moesten we vorig jaar nog oppassen voor overstekende lama´s, nu zijn het (natuurlijk) koeien.



We rijden naar San Carlos en nemen daar een alternatieve route door de Valle de Uco, ja ja een wijnstreek. Het is weer onbeschrijfelijk met mooi door de zon uitgelichte groene druivenbomen op de voorgrond en daarachter de bergen met eeuwige sneeuw.





Als je hier van de hoofdweg afgaat komt het erop neer dat je het zelf verder mag uitzoeken. Gelukkig hebben we een goede kaart, maar als je op een gegeven moment door kleine dorpjes rijd die geen naam lijken te hebben wordt het wel wat lastig. Pas als we bij Bodega Norton belanden kunnen we ons weer oriënteren. Eigenlijk jammer want het is heerlijk verdwalen hier.



Op de rit verder naar Uspallata maken de besneeuwde bergtoppen plaats voor groene heuvels en daarna naar rotsgebergte met de mooiste kleuren. In het dorpje vinden we een goede kamer bij hotel Vienna. De aardige mevrouw achter de balie geeft ons tekst en uitleg (met illustratie) op een plattegrondje over wat er in de omgeving allemaal te zien is. Dus stappen we na een rit van 550 km (8,5 uur) gewoon weer in de auto.



En het is absoluut de moeite waard. Niet alle ´sights´ zijn simpel te vinden, ondanks de uitgebreide uitleg, want aan wegwijzers doen ze niet. Maar we genieten wederom van het ronddwalen. En blijven een tijdje rondhangen om te fotograferen en te filmen.



Er is verder niemand dus we moeten onszelf op de foto zetten. Helaas is het te bewolkt om de zonsondergang te kunnen vastleggen. We besluiten om morgen op tijd op te staan en de zonsopgang hier te bewonderen.

Maandag 12 november - Uspallata - Mendoza
Op een vakantie als deze moet je flexibel zijn. We vertrekken dan ook geen spier als plan A om kwart voor 8 ´s ochtends al omgezet moet worden in plan B. We hebben namelijk een lekke band en die moet eerst verwisseld én gemaakt worden. Rustig ontbijten en douchen dus, want de Gomeria (hier moet het gebeuren) opent pas om 9 uur.
Als er om 10 voor half 10 nog niemand is kijken we niet raar op en gokken we het erop om met de reserveband te gaan rijden. We moeten nl. even de grens over naar Chili natuurlijk en wat dingen bekijken onderweg. Zo vroeg op de ochtend zijn er haast geen tegenliggers dus we slingeren langzaam verder en verder omhoog de Andes in.



Het dorpje Puente del Inca rijden we met één druk op het gaspedaal per ongeluk alweer uit. Keren dus want hier is een brug die nog door de Inca´s gebruikt is. De plek is alleen sinds 2005 al gesloten wegens instortingsgevaar en alleen van een afstandje te bekijken. We zijn al op hoogte en er staat een straffe wind dus het is erg koud.



Verder naar de Aconcagua, de hoogste berg van Zuid-Amerika (6125 m). Hier is het erg bewolkt en vast nog kouder en wie weet klaart het straks wel op, dus we gaan eerst maar naar de grens. We weten dat je met een huurauto de grens niet over kan steken. Geen probleem want we hebben reeds een plan A. De auto parkeren, lopend de grens passeren, fotootje maken, handstand doen in Chili en dan weer lopend terug.

Wederom moeten we over naar plan B, want de grens is een tunnel. Gelukkig mogen we er met de auto doorheen naar de andere kant, als we maar meteen daarna weer omdraaien. Halverwege de tunnel zien we de bordjes, tot ziens in Argentinië, welkom in Chili! De raarste grens ooit dus. Maar plan B slaagt wel!



Bij de Aconcagua is het nog net zo bewolkt zo niet bewolkter dan net. Het is niet ver lopen naar de mirador maar helaas is het puntje van de berg niet te zien. De andere contouren kunnen we ondanks de wolken wel onderscheiden. Omdat er sneeuw verwacht wordt blijven we niet te lang.



We maken een pitstop in Uspallata om onze bagage op te halen en om te kijken of de Gomeria al open is. En jawel hoor, 10 minuutjes en 10 pesos later is de klus geklaard en krijgen we de spijker mee als aandenken. Na de lunch rijden we terug naar Mendoza waar de auto weer inleveren (1629 km gereden in 5 dagen!) het stof van ons afspoelen en gaan genieten van een lange avond op een terrasje. Morgen is toch een reisdag (we vliegen pas om kwart over 3 ´s middags naar Trelew) en dus is plan A uitslapen (en nou maar hopen dat er dit keer geen B nodig is...).

Dinsdag 13 november - Mendoza - Buenos Aires - Trelew - Puerto Madryn
Gisteravond was het feest en lagen we pas om 2 uur in bed. Als je dan om 10 uur gedoucht, gegeten, ingepakt en uitgecheckt moet zijn valt dat niet echt onder de noemer uitslapen. Maar het komt er wel dichtbij. We bellen voor de zekerheid met de vliegmaatschappij en hebben nu al een uur vertraging.

Buiten zoeken we in de schaduw een plekje op Plaza España om nog een paar uurtjes wat te lezen, we hebben nu immers weer alle tijd. Daarna wandelen we terug naar het hotel en Johan draagt de zware zak met schone was die we hebben opgepikt. De zak is doorzichtig dus iedereen kan zo onze onderbroeken zien. Ach beter dat, dan onze vuile buiten hangen, zullen we maar zeggen.



We nemen een taxi naar het vliegveld, waar we bij de incheckbalie informeren hoe het nou met onze aansluiting moet. De vrouw achter de balie typt en typt en kijkt zorgelijk. Belt en typt en kijkt nog zorgelijker. Overlegt met haar buurman in rap spaans, tovert dan haar mooiste glimlach te voorschijn en zegt dat het allemaal geen probleem wordt. Tja..zo gaat dat hier.

Tijdens het eten houden we in het restaurant de monitors in de gaten en dan verschijnt er opeens een tijd... 16.50 uur. Dat wordt dus niks met onze vlucht naar Trelew, want die gaat al om 17.40 uur. En het is ook nog eens zo dat er alleen op dinsdag en vrijdag een vlucht gaat volgens onze info. Maar even naar de balie weer om stennis te maken dus.

Bij aankomst blijkt een ander Nederlands stel ons voor te zijn. Zij zijn in totaal met z´n tienen. We horen dat het vliegtuig naar Trelew ook vertraging heeft en pas om 19.00 uur vertrekt. Gelukkig maar, want we willen echt walvissen zien!

Uiteindelijk gaan we om 17.00 uur de lucht in, landen we om 18.30 uur in Buenos Aires en moeten we dus gelijk een sprintje trekken om de aansluiting te halen. Tegen beter weten in, want uiteindelijk gaan we pas om 20.00 uur taxiën. We pikken wel nog een mooie zonsondergang mee op het vliegveld.



In Trelew aangekomen blijkt het daar maar 7 graden te zijn! Nou maar hopen dat alle bagage mee is gevlogen, want in de handbagage hebben we alleen t-shirts en korte broeken gedaan. Onze tas is er gelukkig als eerste. Die ging ook als het laatste het vliegtuig in natuurlijk. Maar we hadden er twee... en alle bagage van de aansluitende vlucht is al geweest. De Nederlandse groep gaat al met al hun spullen richting uitgang. En de band blijft leeg. Die klere euh kledingtas ook, die is er toch wel? Als er weer bagage verschijnt, zien we hem gelukkig na een paar andere koffers op de band liggen.

We nemen een busje dat ons voor 20 pesos naar Puerto Madryn brengt. Het hotel Bahía Nueva (nieuwe baai) dat we in gedachten hadden heeft geen plaats meer. Jammer, want het zag er erg leuk uit. Om de hoek zit Muelle Viejo (oude dok) en daar lukt het wel. Het hotel wordt gerund door 2 oude mannetjes die van elke zin een liedje maken. Wat een vrolijkheid op dit uur (23.45), na lang overleg mogen we in een 4-persoons kamer.

We volgen een van de 2 mannetjes naar boven en vrolijk zingend gaat hij op zoek naar onze kamer. Alleen kan hij hem niet vinden. Dat wordt nog wat, als we in een kamer moeten waar al heel lang niemand is geweest. Maar de kamer is prima. De kachel brandt, het is er ruim, schoon en de lakens zijn heerlijk fris. We kruipen er gauw onder.

Woensdag 14 november - Puerto Madryn - Península Valdés
Na het ontbijt gaan we meteen op pad om een excursie te regelen. Het is zonnig, windstil en harstikke warm. Mooi weer om walvissen te spotten. Voor een dagtour zijn we te laat, maar we kunnen wel om 11.00 uur met priv é-auto en chauffeur naar Puerto Piramides rijden en nog een rondje maken over het Península. Kost wat, maar dan heb je ook wat (wij hebben straks niks meer).

Ook voor morgen boeken we een excursie, nu wel een hele dag. Het is een hoop geregel met vouchers en nieuwe vouchers en noem maar op. Daarom laten we ons om 11.10 bij het hotel ophalen, want we moeten nog even kamers wisselen (nu wel een 2-persoons).

Als de auto om 11.00 bij Flamenco tours komt sturen ze hem naar ons hotel door. Dus haasten we ons en staan om 11.10 uur keurig buiten. Om 11.20 uur is er nog niemand en we moeten om 13.00 uur op de walvisboot zitten. Maar eens even bellen dus en waarachtig, hij is onderweg. Nog eens 10 minuten later besluit Johan om persoonlijk naar het bureau te gaan (dan weet je het zeker wel), omdat we anders echt de boot missen.

Ik wacht braaf bij het hotel en jawel, daar is de auto. Niet de afgedankte auto met norse man die ik verwachtte, maar een mooie nieuwe met een hele aardige chauffeur, Roberto. Na een stop om Johan op te pikken gaan we richting Puerto Piramides. Roberto praat langzaam spaans zodat we hem goed kunnen volgen, nou ja mas o menos zeg maar. Alle drukte was weer voor niks, want pas om 13.40 uur gaan we richting boot. Een privé-chauffeur annex privé-fotograaf is best handig trouwens.



Het is echt ideaal weer, de zee is rustig en het is niet al te koud. En na een stukje varen zien we de eerste walvis al. En al snel volgen er meer. Sommig komen ontzettend dichtbij. Wat is dit geweldig! Wat een beesten, alhoewel beesten is niet het juiste wordt voor zulke elegante, grote en intelligente dieren die ook nog eens zeer nieuwsgierig naar ons zijn en maar al te graag met hun staart zwieren of rondjes draaien en met hun vinnen zwaaien.



Helaas kunnen we niet eeuwig op zee blijven. Eenmaal aan land neemt Roberto ons mee naar Caleta Valdés waar we zeeolifanten kunnen bekijken. Deze zitten langs de hele kuststrook van het Península (300 km) dus ook orca´s zijn hier vaak te zien. Alleen nu even niet. Door naar Punta Norte waar er nog veel meer zitten. We zien een reuzemannetje met zijn vrouwtje paren. Het jong dat ze al hebben en dat blijkbaar honger heeft, wordt hierbij volkomen genegeerd.



Het is al laat dus tijd om terug te gaan naar Puerto Madryn. Roberto scheurt weer over de weg en kijkt tijdens zijn gesprekken met ons net even te vaak en te lang achterom. Maar op de auto na (4 enorme pitten in het raam, de eigenaar van Carglass zou hier na één maand nooit meer hoeven te werken), blijft verder alles en iedereen ongedeerd tijdens dit ritje van 400 kilometer.

Hij zet ons af bij een door hem aanbevolen visrestaurant. Slechts 200 meter van ons hotel, maar niet richting centrum en aan de haven. Je moet ook maar net weten dat het een restaurant is. We zouden hier zelf nooit zijn gekomen. Het eten is werkelijk verrukkelijk. Het is er wel erg koud, maar na een fles Cabernet Sauvignon merken we dat niet meer.

Donderdag 15 november - Rawson - Punta Tombo
Het valt ons zwaar om zo vroeg op te staan, zo´n fles wijn gaat je niet in de koude kleren zitten. Maar we moeten wel want we worden tussen 07.30 en 08.00 uur ogehaald. Ik haat zo´n ruim begrip, zou liever dat half uurtje extra in bed doorbrengen.

De ouwe heertjes hebben nergens last van. Die serveren vrolijk zingend als altijd om 07.15 uur ons ontbijt. Om 07.30 staan we buiten, eventjes geduld nog want het busje komt zo. Om 08.00 uur blijkt het busje een combi te zijn met reeds aan boord 2 oude mensjes. Het is toch niet te geloven.

Wij hebben vandaag een excursie om toninas te spotten (dit zijn dolfijnachtige met het uiterlijk van een orca) en om pinguïns te kijken. Origineel was de trip alleen de pinguïns en een bezoek aan een museum en aan Cayman waar je thee kan drinken, maar daar hadden we geen zin in. We willen natuur in plaats van cultuur!

De 1e stop is het museum. Ach als je er eenmaal bent is het wel leuk. Daarna rijden we door naar Rawson om tonina´s te zien. We zijn een uur te vroeg. Dus we maken nog een tripje. Allemaal weer de auto in, 10 minuten heen rijden, bocht naar links en 10 minuten terug rijden via dezelfde weg. De oudjes gaan niet mee op de boot, zij gaan lekker lunchen. Fernando waarschuwt ons dat dit een ander bootripje wordt als met de walvissen. Hier wel wind en dus golfslag. Bovendien zijn tonina´s erg snel en moeilijk te fotograferen. Dat zullen we nog wel eens zien!

We varen al een tijdje maar zien niks. Helemaal niks. Dat is lekker dan. Opeens verschijnen heel dichtbij 2 walvissen. Prachtig hoor, maar hebben we de verkeerde tour? Plotseling flitsen er 2 tonina´s voorbij. Supersnel en kleiner dan ik dacht. Zo zie je ze, zo zijn ze weg. Combineer die snelheid met de golfslag en foto´s maken wordt erg moeilijk!

Hierna gaan we naar Punta Tombo. Hier kan je over een pad lopen dwars door een kolonië Magellanic pinguïns, die bestaat uit maar liefst 175.000 paartjes. De pinguïns zijn min of meer gewend aan mensen dus we kunnen soms vrij dichtbij komen.

Het is ontzettend leuk en voor grappig natuurlijk om ze te zien lopen. Ook zijn hier Guanaco´s (lama-achtigen). We vermaken ons uren met al die geinige beestjes.



De laatste stop is aan het plekje Gaiman waar we dus thee gaan drinken. Verrassing. Maar zijn wij even blij dat we daar toch heen zijn gegaan. Want bij de thee horen ´dulces´ (zoetigheden) en als snel staat de tafel vol met heerlijke gebakjes en cakejes. De ene nog lekkerder dan de andere. Nadat we ons vol hebben gegeten en ondertussen gezellig met Vulvio en zijn vrouw hebben gekletst (weer een ouder stel, maar weer zo lief) gaan we met een doggybag met lekkernijen richting Puerto Madryn terug.



We zijn om 9 uur op onze kamer. Wat een dag! Dit keer hebben we 450 kilometer gereden, een schijntje voor de mensen hier. Voor ons best vermoeiend en omdat we niet meer hoeven te eten gaan we lekker nog even lezen en tv-kijken in bed. De fles wijn (we hebben er nog 2 in onze bagage) laten we dichtzitten (gerustgesteld? we zijn echt niet verslaafd).

Vrijdag 16 november – Puerto Madryn – Buenos Aires
Vandaag hebben we weer een reisdag, lekker relaxed dus. We gaan pas laat ontbijten, souveniertjes kopen, de weblog bijwerken, lunchen (we hebben het er toch nog druk mee). Met dezelfde transfer als op de heenweg gaan we naar het vliegveld. Weer valt op hoe groots en uitgestrekt Argentini ë eigenlijk is. Tussen het ene dorp en het andere zit, zover je kan kijken, helemaal niks (meer dan een uur rijden).

We hebben ook dit keer weer vertraging, maar als we andere toeristen en de Argentijnen zelf moeten geloven hebben we mazzel dat Aerolineas uberhaupt vliegt. Om half 9 landen we in Buenos Aires. Met 10 minuten zijn we het vliegveld weer uit en op pad naar de busterminal.



Helaas heeft geen enkele maatschappij vanavond nog een plekje voor ons om naar Mercedes te gaan. En we hadden gehoopt wat tijd te winnen door gelijk door te reizen. Oh lord, won’t you buy me a Mercedes Benz, dan rij ik zelf wel. Er zit helaas niks anders op dan maar een hotel te zoeken voor (en nu echt) onze allerlaatste nacht in Buenos Aires.

Het derde hotel dat we vanaf de terminal bellen (driemaal is weer scheepsrecht) heeft plek. Ironisch genoeg zit hotel Hispano naast cafe Tortoni, maar van een heerlijk ontbijt is morgen geen sprake. Daarvoor moeten we te vroeg op pad, om 05.15 uur verwachten we een wake-up call.

Zaterdag 17 november – Buenos Aires – Mercedes
Als je op dit tijdstip gewekt wordt heb je geen wake-up call nodig, maar een schud-me-wakker-en-gooi-wat-koud-water-overheen-call. Madre de dios. Bij het busstation kopen we een ontbijt (medialuna ’s, oftewel halve maantjes, oftwel croissantjes) en zoeken onze plek in de bus, die keurig op tijd vertrekt.

Deze bus is 10x zo luxe als degene die ik van wintersport gewend ben. Daar kunnen ze in Nederland nog een puntje aan zuigen! Om 10 uur hebben we even pauze bij een busstation in, tja waar zijn we eigenlijk? En paar uur later mogen we weer de benen strekken in een ander onbekend plaatsje. Daarna wordt er een film opgezet, een muziek dvd gedraaid en nog een film afgespeeld. Weer 5 uur verder en nog steeds geen idee waar we zijn.

Pas om 17.30 uur arriveren we in Mercedes, de busrit was blijkbaar 11 ipv 9 uur. Bij een touristoffice laten we ons informeren over de mogelijkheden om gelijk door te reizen naar Colle Pelegrini. Die zijn er vandaag echter niet meer. Dus laten we ons naar een hostal brengen, waar we de bagage dumpen om direct weer op pad te gaan. We moeten nl. nog een hotel regelen in Colle Pelegrini Parque Nacional Ibera.

Het is grauw en somber in Mercedes en de bouw doet ook niet al te vrolijk aan. Gelukkig hebben we al snel een hotel aan de lijn dat ons wil herbergen. Ff de website checken en ja hoor het ziet er top uit. We gaan 2 dagen all-inclusive (in Ibera zijn nl. geen restaurants). We eten ‘s avonds nog snel een pizza, terwijl het begint te onweren. Tussen de buien door hollen we naar ons hostel terug. Het regent dat het giet.

Zondag 18 november – Mercedes – Parque Nacional Ibera
Om half 8 zitten we aan het ontbijt met de chauffeurs van onze transfer, die hier ook hebben geslapen. Er gaat nog gauw even een liter of wat water in het busje (?) en dan rijden we naar het busstation om nog 3 passagiers op te halen.

Als iedereen is geïnstalleerd gaat er een cd van Simply Red op en ‘vamanos’. Het is wel te merken dat het de hele nacht heeft geregend. De weg is een soort zand-/steentjes/modderpad geworden waarover we soms opzij maar voornamelijk vooruit glibberen en glijden. Onder het genot van Simply Red is dat best te doen. Onderweg zien we een heleboel 'rare vogels'. We rijden zo de natuur in.



We zitten 2 keer vast in diezelfde natuur. De 2e keer gelukkig voor ons hotel dus wij mogen uitstappen. De bagage wordt gesjouwd, wij soppen er achteraan zo regelrecht het paradijs in. De Posada is onbeschrijfelijk mooi en het is een kabaal van jewelst (vogels en krekels), maar wel het kabaal waar je van geniet. Hier kan je echt helemaal tot rust komen, als je daar tenminste tijd voor hebt.



Wij hebben maar anderhalve dag hier, dus informeren gelijk naar de excursiemogelijkheden. Die zijn er, maar pas na de lunch. En die smaakt lekker! Als het eten is gezakt gaan we met een bootje op pad. Inmiddels is het aan het weer helemaal opgeklaard en behoorlijk heet in de zon. We varen over de lagune en zoeken naar dieren in het begroeide moeras. Gek genoeg is het eerste dier dat we zien een hert, wat doet die hier nou tot aan z'n knieëen in de modder?



Daarna zien we kaaimannen, capibara’s en natuurlijk heel veel mooie, gekleurde, onbekende vogels. Het is echt een prachtige tocht van 2,5 uur.





Aansluitend wordt er thee met lekkers geserveerd. O wat decadent. De thee nuttigen we op het terras, waar een soort wespenvanger-achtig iets hangt. Dit blijkt een kolibriedrinkdingetje (geef het maar een naam) te zijn. Zo komt het dat even later op nog geen 1,5 meter afstand een kolibrie zweeft.


Tot etenstijd relaxen we in een hangmatje. Ook het diner is voortreffelijk. In het pikkedonker luisteren we op een bankje voor onze kamer naar de geluiden van de nacht (alles is nu nog luider), terwijl we het laatste restje wijn opdrinken. De muggen jagen ons uiteindelijk naar binnen. We hebben morgen pas om 09.30 uur onze eerste excursie. Wat een vakantiegevoel!

Maandag 19 november - Parque Nacional Iberá
We worden wakker met het geluid van krekeltjes en vogeltjes in het pikkedonker (voor alle ramen zitten namelijk niet alleen horren, maar ook luiken). Het is dan 10.00 uur. Huh? Ja het is echt 10.00 uur en we hebben ons gewoon verslapen! Gelukkig kunnen we nog wel ontbijten en er wordt zelfs een andere excursie voor ons geregeld, zo flexibel en relaxed zijn ze hier.

We gaan aapies kijken tijdens een tocht over de monkey trail. Voor het begin van de trail zien we een leguaan en een capibara en al vrij in het begin van de trail de eerste apen (brulapen). Ze verwelkomen ons door alle drie te gaan plassen en algauw suist ook de poep rakelings voorbij. Maar ze zijn best aardig verder hoor.





Het is een leuke hike zo door het bos. Heel veel dieren zien we verder niet, maar onze gids kan goed vertellen. Toch zien we nog een hert, een heleboel capibara’s en aan het eind de kleinste wilde kat ter wereld. Die is heel geinig, want het is echt niet als een poesje. Alleen dan met een ander patroon en als je heel goed kijkt een iets andere kop.



Bij terugkeer wordt de lunch geserveerd waarna er weer geluierd en gezwommen kan worden. ‘s Middags gaan we weer met de boot op pad. Dit keer naar een ander gedeelte waar we een heel stuk langs de kant varen en weer allerlei beesten zien. Na de thee-met-lekkers gaan we nog een stukje kanoën bij zonsondergang. Dat is echt het ultieme genieten. De ondergaande zon kleurt het water mooi rood, geel, oranje en zo op het water klinken de dieren nog harder.

Een kaaiman vanuit een kano is trouwens een stuk indrukwekkender. Twee van die oogjes die je over het water aankijken, zo van zal ik... Gelukkig zien we voornamelijk kleine kaaimannen, alhoewel.. op een gegeven moment zie ik er een van ruim 3 meter die niet alleen ons maar ook onze kano in een hap kan verslinden. Gelukkig blijkt het een schaduw te zijn. Maar als er daarna een harde plons klinkt, roeien we toch even harder door.



De service bij Posada de la Laguna is uitstekend. Niet alleen doen ze hun uiterste best om het ons naar de zin te maken. Ze gaan nog verder. Ze regelen zelfs een transfer voor ons naar Posadas en van daaruit een busrit naar Puerto Iguazu. Wij hoeven alleen maar van deze laatste avond hier te genieten.

 

Dinsdag 20 november - Ibera - Posadas - Puerto Iguazu
We zijn vroeg uit de veren (dit keer niet alle luiken dichtgedaan, de wekker met nog meer zorg gezet en om een wake-up klop-op-de-deur gevraagd) en kunnen direct na het ontbijt op pad. Dachten we het fenomeen ‘bumpy road’ te kennen, niks blijkt minder waar. We zitten meer niet op onze stoel dan wel. Gelukkig wordt het al snel beter en uiteindelijk zelfs een asfaltweg. In 2,5 uur zijn we al in Posadas.

En daar mogen we van 11.15 tot 13.30 uur op onze bus wachten (busje komt nog lang niet). We vermaken ons met lezen, maar vooral met mensen kijken. Als er om 13.15 uur nog geen bus op ons perron is, is dat best gek. De bussen rijden hier zo punctueel! Op een gegeven moment toch maar eens bij de perrons aan de andere kant kijken. En daar rijdt net een bus van onze maatschappij weg. O hemel het zal toch niet dat ze een ander perron hebben omgeroepen. Het is nl. precies 13.30 uur.

Maar gelukkig na nog eens 10 spannende minuten verschijnt er alsnog een bus en op het juiste perron. Dit keer hebben we stoelnummer 1 en 2 en zitten dus helemaal bovenin voor bij het raam. Als we om de geplette insecten heenkijken hebben we prachtig zicht. Voor de laatste keer (laatste busrit) zien we het landschap om ons heen veranderen. Dit keer van Nederlands weiland (op de enorme termietenhopen na) naar woudachtige jungle.

De rit duurt 4,5 uur en net als ik niet meer weet hoe ik moet zitten, zijn we er opeens. Een hotel is redelijk snel gevonden, alhoewel het geen topper blijkt (bij nadere inspectie niet zo hygiënisch en er is geen warm water, maar ach er zijn toch ook geen handdoeken). Maar met die zware rugzakken op je rug vind je het bij het derde hostel al lang al best. Morgen wel weer een beter hotel. Nu eerst lekker ergens wat drinken en uitgebreid dineren.

Woensdag 21 november - Puerto Iguazú
We staan op tijd op, wassen ons en drogen ons af met kussenslopen, gauw weg hier! Hotel Alexander, waar we gisteren al gevraagd hadden of er vandaag ruimte was zit praktisch om de hoek. En we mogen zelfs al in onze kamer, dat is nog praktischer!

Volgende halte is Aerolineas Argentinas om een vlucht naar Rio te regelen. Maar deze vliegen, uiteraard, alleen via Buenos Aires. Dat doen we dus niet! Als tip krijgen we reisbureau Dick dat iets verderop zit in dezelfde straat. Daar kunnen ze wel een vlucht voor ons regelen, maar die moeten we in Braziliaanse Real betalen. Eerst naar de bank dus, dan naar het wisselkantoor en dan weer terug (een keer raden waar zij het geld weer gaan wisselen).

We boeken ook gelijk een excursie voor morgen naar de Braziliaanse kant van de watervallen en een transfer voor overmorgen naar het vliegveld, kortom het geld vliegt onze zakken weer uit! Maar dan is alles wel meteen geregeld. Alhoewel... we moeten nog even wat geld spenderen aan de entree voor de Argentijnse kant van de watervallen en een excursie met een soort uitgerekte jeep (voor 32 personen vandaar) en een bootje. Het is 11.00 uur en wij zijn bijna los ;).

Via een pad (green trail) lopen we naar de 'superior trail' vanwaar je de watervallen van bovenaf kunt zien. Eerst blijft en stil en dan horen we het water al bulderen. Na een ´kleine' waterval verschijnt opeens een hele rits. Onverstelbaar mooi om te zien. Zo van bovenaf zie je het water eerst nog rustig kabbelen voor het in de diepte stort. En door het mooie weer zien we ontelbaar veel regenbogen.



Om 14.00 uur is het tijd voor de excursie. De tocht met de truck is makkelijk om er te komen, verder niet echt spectaculair (aan het eind zie je pas dat je ook álleen de boottrip kan boeken). Dan gaan we de boot in. Zwemvest om, camera in de aanslag en gaan met die banaan.

Door een paar 'rapids' (versnellingen) onderweg, wordt het tripje nog interessanter. En als het sein 'camera's in de waterdichte zak' klinkt lijkt het opeens wel of we in een Efteling-attractie zitten en weer 10 jaar oud zijn. Eerst gaan we voorzichtig wat dichterbij, zodat we een beetje nat gesproeid worden. Daarna volgt de echte douche.



Als 2 verzopen katjes staan we later op de kant. Hoe worden we ooit weer droog? We hebben geen droge kleding of handdoeken mee en om nou op onderbroek te gaan zitten (die is trouwens ook nat)? Eerst maar eens een hapje eten. Het is ondertussen al best laat en we willen absoluut nog een blik werpen in de 'garganta del diablo' (keel van de duivel). Dus springen we gauw op het treintje daarheen.

Gauw is anders want het treintje tuft langzaam voort, maar we komen er en zijn al een stuk droger. Na een wandeling van ruim 1 km over een bruggetje doemt ie opeens op, de keel van de Duivel. Hier stort het water met zoveel geweld naar beneden dat het onvoorstelbaar is. Vogeltjes vliegen vrolijk af en aan. En het opspattende water vormt in combinatie met de zon weer een prachtige regenboog.



Terug hoeven we niet op de trein te wachten en ook de bus terug naar Puerto Iguazú staat net klaar. Na een verfrissende douche (zijn we net droog) gaan we lekker wat drinken en een hapje eten. Morgen gaan we dit natuurfenomeen van de Braziliaanse kant bekijken. Benieuwd met wie we nu weer opgezadeld worden (grote groep, kleine groep, oude luitjes of eindelijk eens wat jong bloed). We kunnen in ieder geval vast wennen aan het tijdsverschil (het is er 1 uur later), de taal en de Real.

Donderdag 22 november - Puerto Iguazu
Na het ontbijt wachten we vol spanning in de zon op de stoep voor ons hotel op de bus. Ook dit keer blijkt het een auto te zijn met ons als enige passagiers. Weer een priv é-tour? Maar nee, we worden met deze auto 2 straten verderop naar een bus gebracht. En dan begint het verhaal van mensen oppikken bij hotels. Als iedereen binnen is gaan we naar de Argentijnse douane. Omdat we niet langer dan 24 uur in Brazilië blijven, hoeven we bij de Braziliaanse douane niet te stoppen. En dat is maar goed ook want in Argentinië doen ze er ruim 20 minuten over.

De 1e stop van deze excursie volgt nog geen 10 minuten later. We mogen een bezoek brengen aan een enorme souvenirswinkel alwaar we 20 minuten blijven. We zijn nog geen uur onderweg en lopen nu al als makke schaapjes achter de rest aan. Maar we kopen niks (ha daar zullen we ze hebben, er is trouwens niks leuks). Hierna rijden we door naar het Braziliaanse park. Hier is inderdaad minder te beleven als aan de Argentijnse kant. Er is een trail, one-way, maar het is absoluut de moeite waard om ook deze kant van het verhaal te bekijken.





Na een uur en 15 minuten in het park (en niemand komt natuurlijk op tijd bij de bus) gaan we lunchen. In een gigantisch groot restaurant met dito buffet, waar voor ons (uiteraard) een speciale prijs geldt. Toegegeven, als je niet wilt eten hoeft het niet en het eten is allemaal erg lekker. Na de lunch wippen we de grens weer over (nu duurt het nog geen 5 minuten) en worden bij het hotel afgezet. Tijd om te zwemmen!

Als de zon bijna onder is gaan we naar de Jardin de Picaflores. Een tuin middenin dit stadje waar heel veel kolibries zouden moeten zitten. Kan het me zo niet voorstellen, tussen de bebouwing, maar zodra we het padje aflopen zien we ze vliegen. Letterlijk en figuurlijk. En leuk dat het is. Johan maakt geweldige foto's van deze razendsnelle beestjes en ik geniet als ze zo dichtbij drinken (uit de kolibriedrinkdingetjes ;) dat ik de wind van hun vleugeltjes op mijn gezicht voel.



Wat een prachtige manier om je laatste avond in Argentinië door te brengen. Straks nog even een lekkere steak eten met een goed glas wijn. Morgen gaan we door naar Brazilië en aan de caipirinhas.

Benieuwd hoe deze reis afloopt?
Klik hier om onze avonturen in Brazilië te lezen...