home | algemeen | reisschema | reisverslag | fotogalerij | filmpjes | links | onze reizen

 

 

BOLIVIA REISVERSLAG

Hieronder vind je ons reisverslag. Heb je vragen of opmerkingen naar aanleiding van dit schema?
Neem dan contact met ons op.

Maandag 13 november - La Paz (Bolivia)
We moeten ons maar liefst 3 kwartier van te voren melden, maar als we aankomen is er nog niemand bij de balie. Dit keer geen VIP wachtruimte, maar een beetje hangen op de stoeltjes in de hal. En dat is jammer, want pas om 07.30 verschijnt er eindelijk iemand - terwijl we eigenlijk op dat tijdstip zouden vertrekken. Raar? Nee hoor, hier niet.

Een uur en een kwartier later dan gepland gaan we op pad. Na 3,5 uur bereiken we, wel keurig volgens de planning, de grens. Eerst het ingevulde kaartje inleveren, je paspoort laten controleren en een stempel halen om Peru uit te komen. Dan lopend door niemandsland naar Bolivia waar je weer zo'n kaartje moet invullen, waar je paspoort weer gecontroleerd moet worden en waar weer een ander je weer een andere stempel geeft. Leve Europa!



Na dit oponthoud rijden we verder naar La Paz. We laten ons weer heel chique door een taxi bij het hostal afzetten. Hier kost dat echt helemaal niks in vergelijking met Peru. Een taxi heb je voor 8 Bolivianos (€ 0,80), een steak met gebakken aardappels, groente en sla 35 Bolivanos (€ 3,50) en een hostal met ontbijt gemiddeld 100 Bolivianos (€ 10,-). Daarna gaan we op verkenning en bezoeken het coca-museum. ´s Avonds bereiken we een absoluut hoogtepunt als we als toetje de allerlekkerste chocolademousse ooit krijgen voorgeschoteld!

Dinsdag 14 november - Uyuni
Het plan was om een avondbus te nemen naar Uyuni, maar die blijken niet te gaan. Het is of proberen de trein te halen van 15.30 uur vanuit Oruro vanmiddag of die van 19.00 uur morgenavond. Geheel in stijl besluiten we het dan maar weer op een ´corre´ te zetten.

Om 11.00 nemen we de bus naar Oruro. We hebben dan nog een uurtje over voor we daar op de trein moeten stappen. De bus vertrekt keurig op tijd. We zien het zonnig in. De bus stopt na enkele honderden meters om rustig af te wachten of er niet ergens nog iemand is die heel toevallig, heel misschien, eventueel ook wel mee wil. We zien het somber in.



Maar uiteindelijk hebben we op het station zelfs nog een half uurtje over. De treinreis duurt 7 uur, maar is erg comfortabel. We rijden langs een laguna waar we enorm veel flamingo´s en andere vogels zien. Het is zo en zo een prachtige rit en omdat we overdag rijden kunnen we ook wat eten in de restauratiewagon. Heel apart. Bij aankomst worden we weer opgewacht door de gebruikelijke tour- of slaapplaatsslijters, maar wij zijn zoals gewoonlijk al voorzien en laten ons niet gekmaken. Nadat we in ons hostal zijn geïnstalleerd, boeken we een 2-daagse tour naar de Salar. Morgen gaan we scheuren over de zoutvlakte.



Woensdag 15 november - Salar de Uyuni
We kijken even raar op als er 2 fossielen komen aanstrompelen. Dat zullen onze reisgenoten toch niet zijn? Wel dus! Uiteraard zijn ze wel erg lief (we krijgen gelijk snoepjes van de oma´s) én zonder hen zou deze 2-daagse tour niet mogelijk zijn (de meeste mensen doen de 3-daagse tour en er was een minimum van 4 deelnemers). Primero parada (eerste halte) Colchani. Het lijkt wel een spookstad...



Na deze stop gaan we echt de zoutvlakte op, zover je kan kijken één wit geheel. We zien de arbeiders het zout met de hand delven. Lekker klusje met deze temperaturen! De zoutvlakte is oneindig en net zo indrukwekkend als op alle ansichtkaarten die we in andere dorpjes al hebben gezien. Alleen is dit echt!



We rijden door naar Isla Pescadores. Een oase van cactussen middenin het niks. Heel bijzonder. Hier gebruiken we ook de lunch die door de chauffeur en zijn vrouw wordt bereid. Als Johan weer eens staat te beppen met jan en alleman terwijl de rest al aan tafel zit, krijg ik eindelijk eens de kans om te zeggen: ´Johan, je lama wordt koud´.



Na de lunch rijden we naar Coqueza aan de voet van de vulkaan Tunupa. Hier is ook onze slaapplaats in hostal Maya de Sal. De Sal, zou´t? En ja hoor het is een zouthotel. De kamers zijn eenvoudig met zouten wanden, zout op de vloer en een zoutbed, er is maar een paar uur elektriciteit per dag en één gezamenlijk toilet wat handmatig doorgespoeld moet worden. Niet echt handig in mijn conditie (ik heb ontzettend de gieter), maar als we de zilte geur opsnuiven zijn we gelijk verkocht.



Het avondeten wordt in een comedor (eetkamer) opgediend alwaar we aan tafels en op stoelen van zout zitten. Het uitzicht (o.a. op de vulkaan Tunupa) is fenomenaal. Na een prachtige zonsondergang maken we ons op voor de nacht. Om half 10 verruilen we het ene peertje dat in onze kamer hangt en elk moment uitgezet kan worden, voor romantisch kaarslicht.

Donderdag 16 november - Salar de Uyuni
Na een heerlijke én (ook niet onbelangrijk als je aan de dunne bent) ononderbroken nachtrust worden we wakker, omdat het zonlicht reflecteert op de kristallen in het zout overal om ons heen. Na het ontbijt rijden we met de jeep de vulkaan op, waarna we te voet verder gaan om de krater van dichterbij te bekijken.



Was ik maar oud, dan kon ik tenminste met een goed excuus, net als de oma's, beneden blijven. Nu strompel ik achter Javier, de gids, en Johan de dappere aan naar boven. We stoppen op 4100 meter, misschien ligt het dus toch niet aan mijn conditie, om van de omgeving te genieten en wat te rusten waarna we weer afdalen (nog altijd veel makkelijker).

Na nog wat bezienswaardigheden zetten we weer koers door de Salar. Met de zon op je bol en niks anders dan zout om je heen krijg je rare ideeën. Onze gids maakt een paar wonderbaarlijke foto´s van ons, waar echter geen enkele manipulatie aan te pas is gekomen!



Terug in Uyuni komen we een paar oude bekenden tegen. Met z´n allen drinken we bier op een terrasje tot de zon ondergaat, waarna we de avond in een restaurantje afsluiten. Morgen we gaan we allemaal weer onze eigen weg, vanavond genieten we samen.

Vrijdag 17 november - Potosí
Bij het zien van onze bus moeten we wel even slikken. Hij ziet er nogal euh…oud en vuil uit, de baggage wordt bovenop vastgebonden en er is geen toilet. Moeten we hier 7 uur in vertoeven ? Navraag leert dat er onderweg wel een stop is, dus dat betekent ‘slechts’ 3, 5 uur plas ophouden. Er zitten verder alleen maar locals in de bus en ze zijn niet echt okselfris en er komen er al meer en meer bij, tot ze zelfs in het gangpad zitten. Na inmiddels talloze, maar zeer korte stops, begrijp ik dat er niet echt 1 goede plaspauze komt en dat het misschien verstandiger is niks meer te drinken. Het blijft wennen dat mensen hier geen nee verkopen en liever zeggen wat ze dénken dat je wilt horen.



Na 5 uur zijn we er opeens al, dat is dan weer een meevaller! Nadat we ons hebben geïnstalleerd in een hostal boeken we een bezoek aan de mijnen voor de volgende ochtend. We hebben honger maar alles lijkt dicht. Bij een van de restaurants staat een vrouw voor de (dichte) deur. Of we iets willen eten, ze gaat over een half uur pas open maar wij mogen vast (via een of andere sluiproute door een rommelhok) naar binnen. Er staan maar liefst 2 tafels, het licht gaat aan, er wordt een klassiek muziekje opgezet en voila…abierto (open). Dat zijn weer de mooie kanten van dit land.

Zaterdag 18 november - Potosi
´s Morgens om 09:00 verzamelen we bij Andean Salt Expeditions voor de excursie naar de mijnen van Potosi. We krijgen een mooi geel pakje aan met laarzen en een helm met een lampje. Vervolgens gaan we naar een fabriek waar uit de gewonnen gesteenten de mineralen, zilver, zink, lood, worden gehaald. Een hok met een hoop kabaal en niemand draagt natuurlijk bescherming, want dat is alleen maar lastig.

De mineralen gaan in vloeibare toestand naar Antofagasta (Chili) waar ze per schip naar Europa worden vervoerd. De Bolivianen hebben een slechte deal met de wat slimmere Europeanen gemaakt, want het levert natuurlijk veel meer op om het uiteindelijke zilver zelf te verkopen i.p.v. een halffabrikaat.



Hierna ´mogen´we op de markt wat spulletjes kopen voor de mijnwerkers. Cocabladeren, frisdrank, dynamiet, ja dynamiet. Eén staafje voor 10 Bolivianos (1 euro). Vlakbij de ingang geeft de gids nog even een "hoe-prepareer-en-laat-ik-een-dynamietstaaf-ontploffen" demonstratie.
De lont heeft een zodanige lengte dat hij na 4 minuten zou moeten ontploffen. Johan houdt de tijd bij en iedereen zit klaar met zijn camera, maar na 2 minuten klinkt er een enorme knal en worden er een aantal boze gezichten naar Johan gericht....



In de mijn bukken en kruipen we door allerlei gangenstelsels heen en komen we verschillende mijnwerkers tegen met o.a. pikhouwelen en kruiwagens. Een ervan is een jongen die zeker niet ouder dan 13 is. Ze werken allemaal van maandag tot zaterdag 12 uur per dag. Tussen 1500 en 1700 zijn ongeveer 8 miljoen indianen en slaven uit Afrika omgekomen en anno 2006 hebben ze daar niks van geleerd. De mijnwerkers verdienen maximaal 70 Bolivianos per dag (de goeie), eten niets, kauwen de hele dag op cocabladeren en worden niet ouder dan 45 jaar. Het bezoek aan de mijnen was de moeite waard, maar eerder triest dan indrukwekkend.



Na een "eten wat de pot schaft" lunch van 1 euro p.p. bezoeken we La Casa de Moneda, het geldmuseum waar vroeger de munten werden geslagen. Allerlei munten en de benodigde attributen om ze te maken worden hier tentoongesteld. Het gebouw zelf, met muren van een meter dik, is indrukwekkender dan de tentoongestelde spulletjes. We vertrekken dan ook na anderhalf uur weer.

Om 17:30 staat de taxi voor het hotel om te vertrekken naar Sucre. We rijden eerst naar een soort taxistandplaats, omdat Felippe nog 2 mensen wil meenemen om wat meer te verdienen. Na een kwartier is Johan het zat en besluit hij er nog eens 30 Bolivianos tegenaan te smijten om meteen te vertrekken. Voorin stapt op het laatste moment een dronken Boliviaan in, zo lief als ie slaapt. De 2,5 uur durende rit kost in totaal 11 euro. Daarvoor komen we in Nederland uit de kroeg nog niet eens thuis.

Zondag 19 november - Sucre



Alweer een vrije dag, het lijkt verdorie wel vakantie! Totdat we om 09.00 uur ‘s morgens wakker worden gebeld. Het ontbijt is tot 09.30 uur, dus of we even op willen schieten. Nou ja! Maar we zijn nu toch wakker… Na het ontbijt weten we vliegtickets te regelen naar La Paz voor de volgende ochtend. Daar winnen we mooi weer wat tijd mee.



‘s Middags bezoeken we het Mirador Café wat een soort tuin is met strandstoelen en met, zoals beloofd, een prachtig uitzicht over de stad. Hier genieten we een paar uur van de natuur (we krijgen een muisje op bezoek en een kolibri – maar die zie je op de foto’s nie..) tot de zon ondergaat.

sucre

Maandag 20 november - Copacabana
Het is goed om een ritme te hebben en dat van ons bestaat voornamelijk uit haasten, wachten, haasten, wachten…maar dat zijn we inmiddels zo gewend, dat we het niet eens in de gaten hebben (en dat het dus niet meer hinderlijk is). We zijn nog voor 09.00 uur op het piepkleine vliegveldje, waar eigenlijk niks te doen is. Onze vlucht gaat pas om 11.05 uur.

We moeten ook hier airporttax betalen, maar degene die achter die balie zit (let op, er zit dus wel iemand!) zegt dat dit pas vanaf 10.00 uur kan. Om 10.00 uur zegt ze opeens weer dat het pas vanaf 11.00 uur kan. Dan heeft ze mooi pech, want dan zijn wij al gevlogen! Toch? Even checken…en ja hoor vertraging. Het gaat per half uur en loopt uiteindelijk op tot anderhalf uur. En dat voor een vlucht van nog niet eens drie kwartier! Of we nou echt tijd hebben gewonnen?



In La Paz gaan we meteen door naar het busstation om een bus te nemen naar Copacabana (her name was Lola…). Na flink onderhandelen weet Johan toestemming te krijgen om een foto te maken van een verkoopster bij een fruitstalletje. Onze bananen zijn opeens 3 keer zo duur, maar wij hebben een mooi typisch Boliviaans plaatje.



Zoals we inmiddels gewend zijn stoppen we onderweg eerst weer ergens om op meer passagiers te wachten. Dat we onderweg ook nog 2 (!) keer moeten stoppen om te tanken is wel nieuw. En als we plotseling allemaal de bus uit moeten en met een bootje verder gaan, staan we echt even raar te kijken. Gelukkig komt de bus ons (met bagage) al gauw achterna.



Het hostal is niet zo bijzonder en omdat de bussen en treinen niet doen wat wij willen en we een extra nacht moeten blijven boeken we in een ander hotel een de-luxe-suite. Ach laten wij eens gek doen voor € 20,-. Na een voortreffelijk diner in dat hotel wandelen we terug naar de straat van het 1e hostal, waar alles dicht blijkt te zijn. Welke was het nou ook alweer? Op goed geluk bellen we ergens aan. Na ± 10 minuten van spanning worden we binnengelaten.

Dinsdag 21 november - Isla del Sol
We gaan al om 08.00 uur op pad naar de de-luxe-suite om in te checken en te ontbijten, want we willen vanmiddag het Isla del Sol bezoeken. Als we aankomen moeten we rennen, omdat de enige boot om 08.30 uur gaat. Geen ontbijt dus maar een lunchbox-2-go. Ach, what else is new?



We klimmen boven op het dek om van de zon te genieten (gisteravond stormde het nog en toen dachten we nog even dat we het eiland van de zon * isla del sol * in een poncho moesten bezoeken - nu hebben we onnodig een dikke trui aan), want het is stralend mooi weer.



We gaan heuvelop en heuvelaf op gemiddeld 4.000 meter dus het is best pittig, maar tegelijk een goede voorbereiding voor de inca-trail later. Na 4 uur klauteren met af en toe een stop om te genieten (ja dat doen we zeker ook tussen al het haasten door), bereiken we de zuidkant van het eiland waar de boot al op ons wacht om ons terug te brengen naar onze suite. Lekker nog even luxe genieten. Morgen reizen we terug naar Peru.

Nieuwsgierig hoe het ons in Peru is vergaan? Klik hier voor het reisverslag van Peru.