NORA'S DAGBOEK

Maandag 17 februari 2014
Precies op de kop af 14 dagen nadat bij Ana de eerste pokkenspikkels te zien waren heb ik ze ook gekregen. De mijne zijn een stuk groter en ernstiger (vind ik zelf). Maar weet je, ook ik bof want
eigenlijk valt het best mee. Van die spikkels heb ik geen last, wel van de griep die Ana mij terloops ook even kado deed. Diarree, verkouden, keelpijn het is geen pretje. Mama was ook ziek dus we hebben ons eens flink door papa laten verwennen.
Door mijn spikkels moet ik in een speciaal badje zonder sop maar met zemelen. En dat vind ik niet zo
leuk. Ik moet ook driemaal daags ingesmeerd worden. Ook dat vind ik niet leuk. En ik mag af en toe zonder luier rondlopen. Wel leuk! Maar op het potje ga ik niet, want dat vind ik echt niet leuk. Dus als ik moet dan moet mijn luier gauw weer om. Dat is toch niet erg? Ik beloof hierbij plechtig dat ik voor mijn 18e verjaardag geen pampers meer nodig heb, maar wanneer ik de overstap precies ga maken houd ik nog even voor mezelf.

Donderdag 30 januari 2014
Zo ben je in het paradijs zo ben je weer terug in de harde realiteit. Moet je pa weer aan het werk. Je mama ook. En je zus naar school. En moet jij dus ook weer de hele dag op pad. Nou vind ik het heerlijk om bij oma te spelen en me lekker door haar te laten verwennen hoor. Maar dat heen en weren van en naar Ana’s school vind ik minder. Ik vond het zo fijn om wakker te worden en dan nergens heen te moeten.
Maarrr op woensdag heb ik tegenwoordig zelf ergens waar ik moet zijn. Want ik zit sinds begin dit jaar ook op school. Jawel op de Kattenkopjesschool en dat is me toch een partijtje leuk. De eerste keer
vond ik wel een beetje spannend, want ik wist natuurlijk niet wat ik moest verwachten. Maar ze hebben daar een glijbaan en meer speelgoed dan ik ooit bij elkaar heb gezien. En daar kan ik dan lekker m’n gang gaan. Heerlijk spelen en dan krijg ik nog te eten en te drinken ook. Vind je het gek dat ik mama niet gemist heb!
Ik miste ze ook niet toen we een heel weekend bij oma gingen logeren. Lekker eten, gezellig met mijn zus spelen, soepen, badderen in de douchebak en ook nog op verjaardagsvisite bij Fee met oma Hilde en opa Jaap. Toen mama en papa als verrassing voor ons neus stonden in Egmond was ik dan ook simpelweg ‘not amused’. Gaan jullie nog maar even koffiedrinken, want ik wil nog niet naar huis. Nog lange niet!
Ana heeft tegenwoordig wel eens kindjes te spelen als ze uit school komt. En dan heeft ze dus geen tijd meer voor mij. En dat pik ik natuurlijk niet. Dus wurm ik me overal tussendoor en wil ik overal aan meedoen. En dat mag gelukkig meestal wel van mama. Ik vind het bere-interessant met al die grote meiden!
Die grote meiden (en jongens) heb trouwens ook iets waar ik niet zo gek op ben. Namelijk de waterpokken. Ana hebben ze al te pakken. Ze zit helemaal onder de pokkenspikkels, een grappig gezicht
is het. Volgens mama is de kans dat ik ze ook ga krijgen erg groot. Maar voorlopig heb ik nog niks... houden zo!

Woensdag 8 januari 2014
Met oud & nieuw waren we bij Bas & Wendy. Ik heb er heerlijk gespeeld met het speelgoed van Marley en met Marley zelf natuurlijk. Het was onwijs gezellig. 's Nachts werd ik wakker van het vuurwerk. Nou ja, eigenlijk van het huilen van Ana vanwege het vuurwerk. Maar wakker is wakker en slapen wilde ik eigenlijk niet meer. Dus het was een kort nachtje knus tussen papa en mama in. We hebben in de vakantie nog meer leuke dingen gedaan. Zo zijn we met de trein naar Schiphol gegaan om vliegtuigen te kijken. En hebben we lekker geklommen bij Monkey Town. Een speelparadijs waar we wat mij betreft wel vaker langs kunnen gaan!
Vanmorgen ging ik voor het eerst naar de peuterspeelzaal. Of de "Kattenkopjesschool", zoals ik het zelf noem. En ik was helemaal niet nerveus van te voren al was ik afgelopen nacht wel een keer of 6 wakker. Maar dat kwam gewoon omdat ik verkouden was natuurlijk. Want eenmaal daar zette ik een Bob de Bouwer helm op mijn hoofd, ging van de glijbaan en gelijk door op ontdekkingstocht naar al het speelgoed dat er daar was. Het was top. Ik heb me geen moment verveeld en vond het jammer dat mama me zo snel alweer kwam halen.
Zondag 22 december 2013
Nadat Sinterklaas weer richting Spanje was gevaren, ging mama aan de slag met de kerstdecoratie. Het hele huis werd omgetoverd en mooi versierd met lampjes en een prachtige boom. Erg gezellig vond ik dat om 's morgens te spelen met de kerstboom aan. En toen we vakantie hadden kon dat echt. Want we hoefden nergens naar toe. Nou ja behalve met kerst dan. Dat stond in het teken van hier eten en daar eten. Maar daar ben ik toevallig erg goed in dus voor mij geen probleem! Lekker smikkelen en genieten van de gezelligheid.
Maar voor het zover was stond er nog iets anders op het program. We gingen met zijn viertjes naar het theater voor de show van mijn beste vriendjes Woezel en Pip. En ik heb ervan genoten. Het was een groot feest. En we waren ook feestelijk gekleed. Na afloop mocht ik foto's maken met een reuze Woezel en Pip knuffel. En toen gingen we ook nog eens lekker patatjes eten. Dat soort uitjes moeten we vaker doen!

Vrijdag 6 december 2013
Ik heb een paar keer mijn schoen mogen zetten. Thuis en bij oma. En ik was elke keer weer verbaasd als er 's morgens een verrassing in zat. Maar niet zo verbaasd dat ik er niet van kon slapen. En ook niet zo verbaasd dat ik er eerder van wakker werd hoor. Twee avonden lang zijn Ana en ik verwend met heel veel kado's. Ik heb hele leuke dingen gekregen. En heel veel. Sinterklaas vond blijkbaar dat ik erg lief ben geweest dit jaar!

Zondag 17 november 2013
Maandag was het Sint Maarten en omdat ik nog niet op school zit heeft mama voor mij een lampion geknutseld. 's Avonds mocht ik samen met Ana en papa op pad. We zijn de hele straat doorgelopen en hebben bij elk huis gezongen. En als het druk was dan drong ik gewoon voor. Ik ben klein dus dat was geen probleem. En ik deed het niet eens om als eerste een snoepje te bemachtigen. Ik wilde gewoon dat iedereen mijn liedjes goed kon horen. Want ik kende ze allemaal! En het werkte want toen ik na afloop die berg snoep op tafel zag was ik best een beetje trots. Het gekke is dat ik van de meeste snoepjes niks meer heb teruggezien!
Vandaag kwam Sinterklaas in de haven. We waren helemaal opgedost en gingen samen met oma en ome Carlos naar de Dijk. Gelukkig was het niet druk dus kon ik alles heel goed bekijken. Ik was helemaal niet bang. Niet voor Sinterklaas. Niet voor de Pieten van wie ik heel veel mopjes kreeg en ook niet van het vuurwerk. In tegenstelling tot Ana moest ik erom lachen in plaats van erom huilen. Ik vond het een spektakel!
Vrijdag 8 november 2013
Op de laatste dag van de vorige maand MOEST ik naar de kapper. En ik wou niet. Maar de kapper kwam
bij oma en ik MOEST ook geknipt worden. Maar ik wou niet. Toen de kapper kwam en Ana geknipt werd, lag ik nog heerlijk de slaap der onschuldigen te slapen. Maar het mocht niet baten, want mama kwam me wakker maken. En al snel was het mijn beurt. En ik vond het niks leuk. Jolanda hoefde van mij ook geen leuke vlechtjes ofzo te maken in mijn haar. Hoe eerder ze klaar was hoe beter. En wat denk je. Je ziet er ook nog eens niks van dat ik geknipt ben. Dus of het het nou allemaal waard was? Wat mij betreft eens maar nooit meer!
Zondag 27 oktober 2013
Als je wakkker wordt en lekker nog even kan blijven liggen. En als je dan echt niet meer kan slapen en lekker in het grote bed mag kruipen. Papje erbij, Ana erbij en zelfs een papa erbij, ja dan weet je dat
het vakantie is. Niet direct kleertjes aan en op pad. Maar niks moeten. Dat is zo fijn! En als je grote nicht dan ook nog komt logeren en je mag opblijven om te zwemmen en patatjes te eten. En de volgende dag naar de grote speeltuin mag. Dan kan je dag niet meer stuk! En als je dan in het weekend gezellig met
opa Klaas mag lunchen in een restaurant (lees; spelletjes doen op mama's telefoon, frikandelletjes eten
en een tosti) dan sluit je zo'n weekje in stijl af. Ik vind het erg jammer dat vanaf morgen alles weer 'gewoon' is. Dan gaat mama weer werken en mag ik bij oma spelen (wel leuk) maar moet ik dus ook
elke dag vroeg opstaan en Ana naar school brengen (niet leuk). Ja als ik zo terugkijk mag het van mij
snel weer vakantie zijn!
Woensdag 16 oktober 2013
Op donderdagochtend mocht ik van mama op de computer de K3 show kijken. En leuk dat ik het vond.
Al wilde ik na 2 minuutjes telkens weer het begin zien. Die opkomst was nou eenmaal indrukwekkend. De volgende ochtend kwam er met de post een jurk voor mij. Een K3 jurk in mijn maat. En die stond me natuurlijk geweldig. Zaterdag nog een paar keer oefenen met de K3 microfoon. En zondag waren we er klaar voor. De show kon beginnen.
We gingen in een hele grote zaal op zoek naar onze plek. En we moesten lopen en lopen en een trap op en toen nog een trap beklimmen. Zaten we toch ergens op het balkon. Op zich prima plekken want ik
kon alles helemaal overzien, maar mag het volgende keer even wat dichterbij. Durf eens wat geld uit te geven mensen! Ik heb mijn ogen uitgekeken naar alle kindjes en natuurlijk gedanst en gezongen. Na afloop nog patatjes eten. Een hele leuke dag!
Maandag 30 september 2013
Vorig weekend waren we met z’n allen uit logeren bij Wendy, Bas & Marley en zoals dan wel vaker het geval is werd er iemand ziek. En dit keer was ik de sjaak. Ik was hartstikke benauwd en blafte als een zeehond. En zondag had ik helemaal geen stem meer. Daarom heeft papa me op maandag meegenomen naar de dokter. En dat vond ik he-le-maal niet leuk. Nee hij mocht niet in mijn mond kijken en nee hij mocht me niet aanraken. Eenmaal veilig bij oma voelde ik me al gauw een stuk beter, ondanks de
diagnose van pseudo-kroep. Na een paar relaxte dagen thuis verwend te zijn, was ik afgelopen weekend weer helemaal fit.
Op een middag ging ik met mama samen verven. Alles was aanwezig behalve de kwasten. Dat vond ik niet zo slim van mama. Maar toen zei ze dat we met de vingertjes gingen verven. En dat vond ik heel raar!
In eerste instantie ging ik heel voorzichtig te werk en moest mama meteen met een doekje aan de slag
als ik mijn vinger in de verf had gedipt. Maar al snel merkte ik dat het toch wel erg leuk was om jezelf tot je ellebogen in te smeren met verf. In plaats van te kleuren op mijn blaadje kleurde ik ook op mijn
gezicht en de stoel en het tafelkleed... Ik zag er na afloop echt prachtig uit vond ik, mama was minder enthousiast.
Nu ik weer helemaal terug ben, zijn mijn streken ook weer terug. En streken, die heb ik! Want ik kan
best een beetje boel ondeugend zijn. En kom door mijn gouden snoet met heel veel dingen weg. Maar laatst had mama er genoeg van en moest ik van haar in de hoek staan. En dat stond mij helemaal niet
aan! Ik heb toen flink mama’s geduld getest en na een intense strijd besloten we dat het gelijk spel was en mocht ik weer verder spelen. Daar nam ik genoegen mee voor deze keer, volgende keer moet en zal ik het winnen!
Donderdag 19 september 2013
Zaterdag gingen we in de loop van de middag naar Egmond. Want we mochten logeren bij Nikki en Fee. Grote nichten om na te doen, een poes om na te lopen en een tante die me verwende. Wat wil een mens nog meer?
Mama en papa gingen op stap en ik mocht lekker in bad met Fee en Ana. De volgende dag gingen we shoppen. Dat is niet helemaal mijn ding hoor. Winkel in – winkel uit. Het enige wat ik leuk vond was de roltrap. En uiteindelijk hebben we helemaal niks voor mij gekocht.
Maar mama heeft blijkbaar meerdere adresjes want ik heb wel mooi een winterjas, winterlaarzen en dikke kleding met lange mouwen. En daar is het ook weer de tijd van het jaar voor. De zomer voorbij, de herfst nadert (of is hij er al?). Dan maar met de regen kletterend op het raam lekker binnen knutselen met de kachel aan.
Dinsdag 10 september 2013
Wat moesten we ver. Nou ja, niet zo ver als afgelopen zomer, maar het was wel een heel eind rijden naar Zeeland. En dan zo’n Ana naast je die om de minuut vraagt hoeveel minuutjes is het nog, tja dat schiet ook niet erg op. Maar met etenstijd zaten we heerlijk in ons huisje van papa’s nasi te smullen. Heerlijk!
En toen was het al bedtijd.
’s Ochtends met z’n allen wakker worden en knuffelen in het grote bed. En toen in mijn mooiste Dora
jurk op pad naar Plopsaland. Weer een eindje rijden en ook nog in de file. Weer elke minuut een
update van het aantal minuutjes te gaan.
Maar toen we het park in liepen was al dat leed gelijk vergeten. Eerst maar eens naar Maya de Bij-land
om te genieten van de attracties. Lekker spelen met oma in het speeltuintje. Er was ook zo’n reuzeglijbaan, helemaal het einde. En daarna gauw buiten op onderzoek uit. Het was wel erg druk maar onwijs leuk. Tussendoor nog even een hazenslaapje doen en net op tijd wakker voor het optreden van K3. ’s Avonds in de tobbe NAAST de douche lekker alle haarverf en schmink afspoelen en toen heerlijk slapen. Zondag hebben we de hele dag lekker niks gedaan. En maandag gingen we alweer naar huis. Na een schoonheidsslaapje in mijn eigen bedje hebben we ook nog even de kermis in Volendam onveilig gemaakt.  
Maandag 2 september 2013
Het was kermis in Edam en toen Ana uit school kwam vrijdag zijn we er met oma heen gefietst. En heb ik me uitgeleefd. Rondjes scheuren in een auto, stoer doen op een pony (want in tegenstelling tot Ana was IK helemaal niet bang), zwieren zwaaien in de draaimolen en natuurlijk eendjes vangen. Met een ijsje toe was het helemaal een feestje.
Zondag hebben we gezwommen en we waren niet alleen. Het leek wel of alles gratis was (was het ook) zo druk was het. Maar eenmaal in het water hadden we weinig last van de drukte en heb ik me erg vermaakt. Sinds de zomervakantie vind ik water helemaal het einde en ben ik helemaal niet bang voor
een potje waterspetteren of een kijkje onder water. Het enige wat ik HAAT is de douche na afloop. Dat
ligt niet aan die douche hoor, want thuis haat ik de douche ook. Ik zit veel liever lekker in een badje.
Dus komt het er nu op neer dat ik beneden in een klein badje en boven in een soort tobbe zit. En als
die te klein wordt, tja dan moeten ze maar wat anders verzinnen want de douche, daar ga ik dus echt
niet onder!
Dinsdag 27 augustus 2013
Op wonderbaarlijke wijze gebeurt het wel eens dat ik wakker word en Ana al naar school is, papa naar zijn werk, en mama aangekleed en wel loopt te poetsen. “Wát?!”, denk ik dan, “heb ik gemist?” Maar meestal mag ik mee naar school. Het wegbrengen vind ik het leukst. Ik zit al met een boekje op Ana’s stoel nog voor zij de klas in komt. En als ze dan op haar plek wil zitten duik ik snel in de speelhoek, waar mama me alleen met veel moeite uit krijgt.  
En thuis heb ik het rijk alleen. Geen concurrentie meer als ik ergens mee wil spelen. Gewoon lekker al het speelgoed voor mezelf. Toch ben ik elke dag weer blij als we Ana gaan ophalen. Dan kunnen we weer samen spelen (eerlijk zullen we alles breken).
Maandag 19 augustus 2013
Gisteren gingen we na mijn slaapje naar de kermis. Omdat Ana en Ilona (die was ook gezellig mee) zo enthousiast waren, begon in natuurlijk ook te mee te juichen. Pas toen we er waren en ik alle lichtjes
en mensen zag herinnerde ik me het weer. Dit zou wel eens heel leuk kunnen worden! Ik mocht overal
in en ik vond het allemaal geweldig. Behalve dan de zweefmolen. Dat ging best hard en daar werd ik
een beetje draaierig van. Maar hoe boos ik ook keek, hij stopte niet. Ik lag pas heel laat in bed en toen
ik vanmorgen wakker werd, was mama er en papa en oma. Maar nergens een Ana te bekennen. Die was naar school. Gelukkig mocht ik met oma mee en kon ik me lekker laten verwennen. Wel even wennen zo
in m’n eentje!

Vrijdag 9 augustus 2013
Heel vroeg in de ochtend werd ik wakker gemaakt. Mama zette me voorzichtig in de auto, terwijl papa
een toen nog slapende Ana ging halen. We gingen op reis! Je begrijpt dat ik natuurlijk meteen klaarwakker was en ook Ana heeft de eerste uren niet meer geslapen. Maar toen bleek dat we alleen
maar gingen rijden en nog een beetje rijden en nog verder rijden heb ik mijn oogjes af en toe toch maar even dichtgedaan.
Aan het eind van de middag stopten we bij ons hotel. En gingen we buiten op het terras wat eten. Nog even in het speeltuintje spelen en toen na een douche met z’n allen naar bed. De volgende dag lekker uitslapen, rustig en uitgebreid ontbijten en de auto weer in voor het laatste stukje. En toen waren we
op de camping. Terwijl wij in bikini werden gehesen door mammie ging pappie alvast een beginnetje maken met ons tenthuis. En terwijl wij met de watertafel speelden (ja die was ook mee, alles was mee) maakten mama en papa de vouwwagen in orde. En toen alles op z’n plek stond gingen we op
verkenning.
We hadden twee Duitse buurmeisjes, Leonie en Mona, dus er was direct vermaak. En er waren nog
meer kindjes die allemaal vol bewondering bij onze tent bleven staan kijken naar ons speelgoed
(had ik al gezegd dat we alles mee hadden?). Daarna gingen we even bij het meer kijken en natuurlijk
een pizza eten bij het restaurant. En toen mocht ik samen met Ana in één bed slapen. Nou ja slapen... ondanks dat we heel erg moe waren van de lange reis, bleef het die avond nog lang onrustig. En maar giechelen...
Elke dag scheen het zonnetje en floten de vogels. Elke dag gingen we laat opstaan, uitgebreid ontbijten, rustig aankleden en dan of naar het strand of naar het zwembad. Dat vond ik erg leuk want met mijn poezenbadmuts op was ik de stoerste meid die er rondliep. We hebben heel veel lekkere dingen gegeten (pizza, pasta, maar vooral ijs). Mama en papa waren allebei vrij en we waren gezellig de hele dag samen. Heel, heel af en toe gingen we een uitstapje maken. En verder hebben we gewoon van elkaar genoten. Voor ik het wist zaten we alweer in de auto op de terugweg. En nu zijn we dus weer thuis. En dat is ook wel fijn.

Maandag 15 juli 2013
Gisteren was er een feestje voor mij. Ik ben namelijk vijf jaar geworden. Althans dat zeg ik elk keer als iemand met het vraagt, want dan steek je gewoon al je vingers op in plaats van te klooien om er twee te laten zien.
Toen ik wakker werd mocht ik in het grote bed komen zitten. Ik krijg de verjaardagshoed op, er werd voor me gezongen en ik kreeg kadootjes. Toen mocht ik mijn feestjurk aan en werd ik beneden verrast met slingers en ballonnen van Woezel en Pip. Zelfs de taart die tante Loraine zo mooi had gemaakt, was
in stijl (en lekker!).
Er kwamen heel veel mensen langs en ik kreeg heel veel kadootjes. Ik ging heel lang spelen, tussendoor even slapen en toen weer verder spelen. En aan het eind van de dag was ik bekaf maar dolgelukkig.
Zodra ik hersteld ben ga ik mijn nieuwe speelgoed testen. Want dacht je van mijn eigen Dora step en een loopfiets?
Donderdag 11 juli 2013
Nadat Ana aldoor jarig was, was het deze week eindelijk mijn beurt. Ik mocht trakteren bij Berend
Botje. Ik kreeg mijn beste tabberd aan, een zelf gemaakte feestmuts op en het zingen kon beginnen.
Ik vond het best een beetje gek, dat ze dat voor mij deden en dat iedereen naar me keek. Ik werd er bijna verlegen van. Bijna.. maar toen ik een kadootje kreeg was ik dat alweer vergeten. Na het
uitpakken mocht ik uitdelen. Voor al kindjes een klein kadootje en natuurlijk ijsjes (met spekjes ipv
ijs). We hebben heerlijk zitten smikkelen. Daarna kon de muts wat mij betreft aan de kant en wilde ik weer spelen.
Donderdag 20 juni 2013
Ik heb een grote poep gedaan op het potje. Dat was alweer een tijdje terug bij oma thuis. En hoewel het erg indrukwekkend was (ik heb m namelijk persoonlijk uitgeleide gedaan, er nog even naar gezwaaid en plons weg was ie) vond ik één keertje wel genoeg. Een plasje doen op de pot is ook al gelukt. Minder indrukwekkend maar die heb ik ook uitgezwaaid. En toen dacht ik, nu kunnen ze de pot op. Ik hou voorlopig mijn luier aan.
Ik wil nog steeds zo graag groot zijn. En om dat te bereiken doe ik alles wat Ana doet na. Mama en papa lachen er vaak om. Dan vinden ze me een kopieerapparaat. Het is nu zelfs zo erg dat, als Ana een liedje wil zingen of een dansje wil doen, ik haar uit de weg duw en zelf de show steel. De hele dag loop ik achter Ana aan en doe haar na. Zo kan ik ook al 'voorlezen' uit het boekje van Nijntje,
net als Ana. Ik ken alle moves van alle dansjes. En ook alle teksten ook al komen ze af en toe wat rot uit mijn strot. Zodra ik wakker word kijk ik of Ana er al is. Dan kan het feest beginnen. Mama zegt dat Ana na de vakantie naar school gaat. En dat ik haar dan ga missen. Maar wat mama niet weet is dat ik ook gewoon mee ga hoor!
Maandag 3 juni 2013
Er waren flink wat jarigen afgelopen maand dus ik mocht weer los met stift en verf. En daar hou ik dus van. Ik zit er helemaal niet mee wat ik teken, of waar. Zo teken ik net zo lief op een blaadje, als op de tafel of het kleed of mijn snoet. Dan gaat mama mopperen, maar ze veegt het zo weer schoon dus ik snap het probleem niet.
Bij een feestje horen natuurlijk ook snoepjes. Heel veel snoepjes. En toen oma jarig was gingen we zelfs uiteten. En ik hou van eten. Het is me nooit teveel. En ik eet het liefst met mijn handen. Want anders gaat het zo langzaam. En ja dan knoei je wel eens. Dan gaat mama mopperen, maar ze veegt het zo weer schoon dus ik snap het probleem niet.
Ik drink ook al uit een beker. En dat doe ik heel keurig en beheerst. Met 2 handjes vast. Grote slokken.
Ik mors niks! Maar ja zo'n beker op tafel, die stoot je wel eens per ongeluk om. En dan gaat mama mopperen, maar ze veegt het zo weer schoon dus ik snap het probleem niet.
Echt niet, jij wel?
Maandag 12 mei 2013
Het zonnetje scheen volop, ik mocht achterom op korte broek en sandalen lopen. Papa had de zandbak gevuld. Dus Ana en ik konden ons helemaal uitleven. En ’s avonds aten we gezellig buiten. Net toen ik
aan het heerlijke weer gewend was, was het alweer over. En moest ik weer een winterjas aan met een warme sjaal. En dat vind ik helemaal niet leuk. Want we moeten nu overal op de fiets heen met mama
en dan heb ik het gewoon koud. Dus dat zeg ik dan ook. Maar als we dan eenmaal aan het fietsen zijn vergeet ik de kou zo weer hoor. Dan heb ik het veel te druk met liedjes zingen. Ya ya yippee yippee ya
ya yee!
Ik heb weer wat nieuw speelgoed erbij dankzij de rommelmarkt. Goede shit hoor als ik dat zo mag zeggen. Vooral met mijn Little Pet Shop speel ik veel en graag. Het is alleen een beetje jammer dat Ana alles waar ik mee speel ook meteen wil hebben. En dan is er stront aan de knikker. Dan vliegen we
elkaar in de haren. Maar met een grote zus is het meestal heel gezellig hoor. Tegenwoordig gaan we
al vaker samen spelen (Ana sjullen we rollen?). Of verstoppertje spelen of tikkertje. Alleen is maar
alleen he?
We zijn heerlijk een paar daagjes op vakantie geweest met tante Monique en opa Klaas. En natuurlijk waren Nikki en Fee ook mee. Gezellig hoor met al die meiden. Ik zou toch wel graag nog iets groter
willen zijn zodat ik ook kan meeketen met de rest. Nu val ik af en toe toch nog een beetje buiten de
boot. Ik moest bijvoorbeeld in mama en papa’s kamer slapen in plaats van bij Nikki of Fee. Om maar
wat puntjes te noemen! Maar een filmpje kijken of een muziekje luisteren kan ik wel. Of een boekje lezen of een spelletje doen. En met z'n allen in bad vond ik helemaal het einde! Ach die grote meiden eten uit mijn hand.

Dinsdag 30 april 2013
Begin deze maand zijn we naar een dierentuin geweest. Lekker kijken bij de kippetjes en de babygeitjes aaien, ik vond het hartstikke leuk. Maar het was wel heel koud in mijn wagen en van mama en papa
mocht ik niet zo lang zelluf lopen als ik had gewild. Na de leeuwen wilde ik een ijsje eten (daar was het eigenlijk geen weer voor maar ach). En daarna mochten Ana en ik nog een poosje spelen in een speeltuintje. Dikke pret dus.
Opmerkelijk was dat papa er gewoon was als ik ’s morgens wakker werd. En ook als ik ’s middags
wakker werd. Eigenlijk de hele tijd. En dan vond ik toch wel heel gezellig. Ik heb gelukkig extra van hem genoten voor hij het straks weer hartstikke druk heeft, dus ik heb heel heel veel met hem gespeeld en boekjes gelezen en geknuffeld.

Zondag 31 maart 2013 
Het is gewoon niet eerlijk. Want zij zijn groot en ik ben klein. En daarom mag ik nog niet alles. Want dan denken ze zogenaamd dat ik het nog niet kan. Maar ik wil alles doen wat mijn grote zus doet. Echt alles! Dus ik wil ook op een klimrek klimmen, zelf van de glijbaan gaan, gek doen, dansen, springen, op de WII en zelf buitenspelen. Wat kan mij het schelen dat ik het echt nog niet kan. Ik wil het, ik wil het, ik wil het! Dus ik doe het. En een knappe jongen die mij tegenhoudt. Want dan zet ik het me toch op een brullen. En dan vind iedereen het zo sneu voor me. En dan mag ik alsnog (al dan niet onder begeleiding) lekker doen waar ik zin in heb. Wie niet groot is, moet slim zijn.
Ik heb een mooi nieuw badpak gekregen, want de oude daar was ik echt uitgegroeid. En eindelijk hadden we vorige week tijd om hem uit te proberen. We gingen naar het zwembad. En ik vond het heerlijk om lekker pootje te baden. En af en toe met mijn handen in het water te roeren. Kopje onder wilde ik eigenlijk niet (als je haar maar goed zit) maar toen we in het diepe gingen werd ik toch overal nat. Gelukkig mocht ik al gauw met mama naar het warme, ondiepe bad. Daar lagen allemaal speeltjes in het water. En er was verder niemand te bekennen. Een speelparadijs! Ik vond het heerlijk! Alle spulletjes voor mij alleen.
Was ik begin van de maand op bezoek bij Marley omdat ze jarig was, eind van de maand kwam ze met haar papa en mama bij ons logeren. Mama zei dat het erg gezellig zou worden. Maar ik vond dus van
niet. Want ik voelde me net het beertje uit Goudlokje. Wie heeft er met mijn speelgoed gespeeld, wie
heeft er op mijn stoeltje gezeten en wie heeft er in mijn bedje geslapen. Het kan ook hebben gelegen
aan het feit dat ik een beetje ziekjes was. Hierdoor mocht ik niet mee naar het zwembad de volgende
dag. Ik mocht bij oma spelen en daar lekker genieten van een op een aandacht. Wat knapt een mens
daar van op!
Verder verbaas ik me over het weer. Het zonnetje schijnt, achter het raam is het heerlijk, maar zodra ik buiten wil stappen krijg ik weer een sneeuwbui op mijn hoofd en waan ik me door de koude wind zo op de Zuidpool. Niet echt weer waarbij je aan Pasen denkt, maar dat is het toch echt. En dat betekent paaseitjes. Overal waar je maar kijkt. Zelfs gisteren bij dansles kregen we een eitje. Gelukkig kan ik er niet genoeg van krijgen!

Donderdag 7 maart 2013
Ik zie al die grote mensen steeds naar de wc gaan en ik begin ook zo’n beetje door te krijgen wanneer ik moet. Mijn eerste plasje op de pot deed ik bij oma. Iedereen vond het heel knap van mij. Inmiddels heb ik het nog een paar keer gedaan maar is voor mij het interessante er alweer vanaf (ik mag er na afloop niet eens met mijn handen in, waar blijft de lol dan?). Dus tenzij iemand mij erop zet, zie ik het voorlopig niet zitten.
Tegenwoordig kondig ik ook een grote boodschap aan. Helaas pas nadat ik een poepje heb gedaan. En dat is soms erg onhandig. Zo is het al diverse keren gebeurd dat mijn badje van korte duur was. O dat vind jij vies? Mama, papa en Ana maken zich er ook zo druk om. Ik niet hoor. En zodra ik dat wel doe, gebeurt het vast niet meer.
Woensdag 27 februari 2013
Mama was een beetje bezorgd want ik ging afgelopen weekend uit logeren. Mama denkt nog steeds dat als ze er niet is, ik haar vre-se-lijk mis. En dat is heel soms ook wel zo (niet zeggen hoor) maar als ik in een auto vol meiden stap, kunnen we wat mij betreft niet snel genoeg wegwezen. Dan hoeft uitzwaaien van mij niet eens meer. Dan hebben we een heerlijke meidenavond met mijn tante, nichtjes en zus. En als ik dan overal mag rond banjeren, spelen met speelgoed waar ik eigenlijk nog te klein voor ben, en de
hele tijd de poes de stuipen op het lijf jagen, dan hoor je mij niet. Toen papa en mama ons kwamen halen was ik niet dolenthousiast.
Dinsdag 19 februari 2013
Ik groei en ik bloei. En dat mocht ik weer bewijzen bij het consultatieburo. Ik mocht op de grote meiden weegschaal. En meten onder een meetlint in plaats van liggend in zo’n hard bakje. Stukken beter. Ik hoefde niet in mijn blootje. Er ging niemand aan mij zitten of in mij prikken. Ik mocht me gewoon lekker vermaken. En ik heb de wijkverpleegkundige ook vermaakt. Met olifantje in het bos en tellen tot 12 bijvoorbeeld. Ze keek haar ogen uit haha. We waren trouwens heel snel klaar. Ze had meteen al door dat het met mij heel goed gaat.

Maandag 4 februari
Na een koude periode waarin ik mocht sleetje rijden en met een emmertje en schepje in de sneeuw spelen is het weer wat opgewarmd. De sneeuw is verdwenen en het zonnetje kwam weer tevoorschijn. Best jammer want ik vermaakte me prima. Zomaar op de slee zitten dat wil ik niet. Ik wil zelf lopen in de sneeuw. Dat voelt zo grappig onder je voeten. En met mijn mooie snowboots aan kan ik geen uitglijder maken.
Afgelopen zaterdag gingen we voor het eerst naar dansles. Er waren een heleboel grote meiden en we gingen met z'n allen een klein zaaltje in achter een lieve juffrouw aan. Ik had niet eens in de gaten dat mama in de kleedkamer achter bleef. Ik keek gewoon zoals ik altijd doe, naar wat Ana deed en deed dat na. En zo danste ik voor ik het wist met de rest mee. Er waren allemaal bekende liedjes en ik heb me onwijs vermaakt!
Uiteraard moest mama, het was alweer een maand geleden, na die eerste les op de shoptour. En daarom heb ik nu een heus gympakje met een rokje eraan vast. Met bijpassende balletschoentjes. Het lukt me natuurlijk nog niet om alle pasjes precies na te doen. En ook aan mijn sprong moet nog gewerkt worden. Maar zo weet ik in ieder geval zeker dat ik de volgende keer de show steel met mijn kleren. Tja wie niet lenig is...
Zondag namen mama en papa ons mee naar de bioscoop. Daar werd ik op een stoel gehesen met wat lekkers in de hand. Toen zag ik een levensgrote Nijntje op het scherm. So far so good. En net toen Nijntje begon aan een avontuur in de dierentuin, had ik het eigenlijk wel gezien. Want ik vond het interessanter om een kijkje bij mama te nemen. En weer bij papa. En bij de volgende rij. En ik was heus niet de enige hoor. Tijdens de hele film renden er wel kindjes door de zaal. Na de pauze besloot ik ook op verkenning te gaan. "Glappig" vond ik het. En ik mocht lekker rondscharrelen dus ik heb me prima vermaakt. Ik verwacht bij mijn volgende bioscoop ervaring wel een wat boeiendere film dan Nijntje. Misschien blijf ik dan rustig zitten.

Woensdag 23 januari 2013
Als het ijs en ijskoud is, wat is dan een beter idee voor een uitje dan een tripje naar het strand? Oke, het zonnetje scheen wel, maar de wind was snijdend en bovendien was ik tegen de tijd dat we eindelijk daadwerkelijk OP het strand waren hartstikke moe. Dat krijg je ervan als je eerst nog koffie gaat drinken bij tante Monique. Dus besloot ik na een klein stukje wandelen om Ana en Fee lekker rond te laten rennen door het koude zand en om zelf de warmte van de voetenzak van mijn wagen op te zoeken. Even een schoonheidsslaapje.
Het zonnige weer was de voorbode van een koufront. En begin vorige week ging het dan echt sneeuwen. Ik vind het een geweldig gezicht! En van de week heb ik mama geholpen om een sneeuwpop te maken. Hij ziet er prachtig uit. Ik vond het heerlijk om met mijn emmertje en schepje in de sneeuw te spelen. Jammer alleen dat het zo koud is, sneeuw.
Vorig weekend heb ik me uitstekend vermaakt. Zaterdag waren we in een overdekt speelparadijs. Jawel een paradijs. Want het was geweldig. Ik mocht op mijn sokjes klimmen en klauteren, glijden en springen en zwemmen in de ballenbak. Mama en papa hadden niet gedacht dat ook ik me er zo zou vermaken. Ze vergeten af en toe gewoon dat ik ook al groot wordt. Zondag gingen we naar Fee want ze was jarig. Ik had een mooie tekening voor haar gemaakt. De verf zat na afloop zelfs in mijn neus! Lekker rondstruinen tussen heerlijke hapjes, volop aandacht en allemaal onbekend speelgoed van iemand anders. Dat wil ik elke dag wel doen!

Vrijdag 4 januari 2013
De afgelopen dagen zijn echt voorbij gevlogen. En dat terwijl ik niet echt iets bijzonders heb gedaan. De rest van het gezin wel (zo gingen mama en papa samen naar de bios en mocht Ana met mama naar
een show van Piet Piraat), maar mij vonden ze te klein. Gelukkig groei ik snel, kunnen ze straks niet meer om mij heen.
Terwijl het jaar zijn einde naderde nam het geknal van het vuurwerk ongekende decibellen aan. En ik vond dat he-le-maal niet leuk. Ech niet! Ik schrok elke keer weer en zei dan ''boem, au''. Op oudjaarsdag moest ik er zelfs af en toe van huilen. Voor mij hoefde al die heisa niet. 's Avonds hebben we gezellig gegeten met oma, ome Carlos en tante Loraine. En daarna heb ik mijn bedje opgezocht. Ik was kapot
van dat geknal. Rond 12 uur kwamen ze af en toe om beurten bij mij checken want het leek wel oorlogsgebied hoorde ik achteraf. Maar ik heb daar helemaal niks van gemerkt en heb overal heerlijk doorheen geslapen.
De volgende dag was het geknal gelukkig voorbij. En mede daardoor is de rest van deze week is heerlijk rustig verlopen. Ana is wel een dagje ziek geweest. En om eerlijk te zijn ben ik ook niet helemaal fit. Ik ben zo strontverkouden dat het snot uit mijn neus loopt en mijn ogen continue tranen. Ook heb ik een blaffende hoest waar een gemiddelde zeehond jaloers op zou zijn. Door al dat hoesten slaap ik ook erg slecht. Jezelf wakker hoesten is geen pretje maar daar staat wel exclusieve quality-time tegenover met mama en papa zonder Ana. Nou ja, overdag dan. Want gek genoeg hebben ze daar 's nachts niet zo'n behoefte aan.

Woensdag 26 december 2012
Tijd vliegt als je geniet en zo is het maar net. Mama en papa hebben vakantie en dus kunnen we elke dag lekker uitslapen en met z'n allen knussen in het grote bed. We zijn nog geen enkele dag voor tienen opgestaan.
Ik heb eindelijk mijn eerste schoentjes! Nou ja het zijn laarsjes en ik had al wel schoenen hoor. Oude schoenen van Ana, schoenen van Marktplaats. Allemaal lief bedoeld maar ik paste er geen een. En dat is best lastig. Dus gingen we op avontuur in de schoenenwinkel. Rustig blijven staan om mijn voeten te meten, rustig blijven zitten om schoenen te passen... ik moest er uiteraard niks van weten. Het is wonder boven wonder toch gelukt een mooi paar te scoren. Ik vind ze cool en ze zitten goed. Wat wil een meid nog meer?
Na alle rust was het gisteren wel even druk. 's Morgens gingen we op bezoek bij opa Jaap en oma Hilde die een kerstbrunch voor ons hadden geregeld. En we kregen nog kadootjes ook. 's Middags kregen we zelfs bezoek en werd het huis gevuld met 4 extra volwassen en 4 kinderen. Wel gezellig hoor! We hebben patatjes gegeten met pannekoeken (ja ik vond het ook een rare combinatie) en ik mocht heel lang opblijven.
De volgende ochtend kwamen opa Klaas en oma Jannig bij ons ontbijten. Veel bezoek, veel mensen dus veel gelegenheid om te laten zien hoe goed ik inmiddels al kan praten. Ik ken echt al heel veel woordjes! En ik kan al tellen ook. Gewoon een kwestie van goed opletten en nadoen. En daarin ben ik een absolute kei.
De vakantie duurt nog een krap weekje dus we kunnen nog een paar dagen genieten met z'n allen. Het weer werkt niet erg mee maar dat geeft niet. Lekker tv kijken op de bank of een boekje lezen vind ik ook erg vermakelijk. En zo leer ik er meteen weer wat nieuwe woordjes bij. Kan ik bij de volgende visite weer de show stelen.

Woensdag 12 december 2012
Mama was thuis. Papa was thuis. En dat zijn toch wel mijn favoriete dagen. Lekker met zijn allen pyamadag houden. Stoeien, spelen en niet naar de oppas of in bad. Hoe heerlijk ik dat ook vind, ik kan van zo'n dag echt genieten. Na mijn schoonheidsslaapje kreeg ik alsnog mijn kleren aan en gingen we een eindje rijden.
We gingen namelijk op bezoek in Uithoorn bij Bas, Wendy & Marley. Lekker verwend worden én spelen met speelgoed van iemand anders. Wat wil een mens nog meer? Gezellig met z'n allen op één kamer logeren en dan de volgende dag naar het zwembad. Ik heb genoten en ik ben weer helemaal tot rust gekomen. En dat was eigenlijk wel een beetje nodig na die drukke tijd. En ik moet zeggen ik ben weer als nieuw!
Ons hele huis is opgevrolijkt. Overal lichtjes en leuke items. Het is zo gezellig nu bij ons thuis. Zelfs op Ana's kamer staat een kerstboom(pje). En er is allemaal versiering. Mijn kamer komt er wat karig vanaf met helemaal niks. Volgens mama ben ik nog te klein. En volgens Ana moet ze als ik groot ben een Bumba kerstboom voor me kopen. Voorlopig geniet ik van de gezelligheid beneden. Het is bijna kerstvakantie en ik heb er zin in!

Donderdag 6 december 2012
Dinsdagavond gingen we op bezoek bij opa Klaas om ook daar onze schoen te zetten. Voor het gemak hadden mama en papa mij meegenomen in de auto ZONDER schoenen aan. Maar ik had me om niks druk gemaakt want mijn grote zus offerde graag één van haar laarzen op voor mij. En zo kwam het dat we allebei zonder schoenen weer huiswaarts keerden, nadat we de longen uit ons (lees: Ana's) lijf hadden gezongen uiteraard.
En het had geholpen zo'n grote laars. Want ik had niet één maar heel veel kadootjes gekregen. Ana hielp me geheel vrijwillig met uitpakken en even later had ik zoveel om mee te spelen dat ik het echt niet meer wist. Ik heb nog even van mijn favoriete nichtjes mogen genieten maar toen was ik toch wel erg moe en was het de hoogste tijd voor bed. Sinterklaas bedankt voor al het moois dat ik van je heb gekregen. En heel graag tot volgend jaar!

Maandag 3 december 2012
Nou dat was me het weekendje wel! Wat een drukte en sensatie. Gelukkig ben ik nog klein en gaat het meeste zo aan mij voorbij. Zaterdag zijn we in Egmond geweest want Nikki was jarig. Er zaten allemaal mensen in een kringetje rond een tafel die vol stond met lekkernijen. Ik voelde me meteen thuis. Ik heb lopen snaaien.
Met mijn charmanste lach op mijn snoet heen en weren zodat het niet teveel op viel. Maar mama en papa hadden mij in de smiezen en gingen alles Noraproof maken. Gelukkig vond ome Bart dat niet terecht en zette hij twee grote bakken chips binnen handbereik. Tegen de tijd dat we patatjes gingen eten had ik mijn buikje eigenlijk al vol en was ik toe aan een uurtje lekker uitbuiken in de bank. Maar daar had ik natuurlijk geen tijd voor, er moest gespeeld worden. En zo kwam het dat ik, toen we weer thuis waren een keer heel diep zuchte en zo in slaap viel. En nee ik heb, ondanks dat ik zo moe was, in de auto NIET geslapen.
Nu ik groter ben en wat minder slaap mag ik ook meedoen met knutselen. En dat vind ik wel leuk. Ik krijg dan stiften of verf en kwasten en daarmee versier ik alles. Mijn blaadje, de tafel, mijn schortje, mijn handjes en natuurlijk mijn gezicht. En ik heb talent want de oooh's en aaah's als ik mijn kunstwerk show, vliegen me om de oren.
Zondagochtend mocht ik me ook weer even uitleven. Tot half 3 's middags had ik een pyamadag. Heerlijk vind ik dat. Maar toen moest ik toch echt mijn zondagse kleren aan. En nadat het hele gezin paraat was gingen we op de fiets. Koud was het! We hadden oprecht een frisse neus gehaald toen we bij oma aankwamen.
Daar was het warm en knus zoals altijd en ook ome Carlos & tante Loraine waren er. Gezellig! Lekker spelen en klauteren en klimmen en dansen. Ana vond ik ietwat hysterisch dus toen zij naar boven ging wilde ik persé mee. Verbeeld je dat ik iets zou missen. Maar er was daar niks te zien. En ze bleef maar zo gek doen.
Tot de telefoon ging en ze met z'n allen naar de schuur renden en terugkwamen met handen vol kado's, toen begreep ik waarom al die drukte was. Sinterklaas was langsgeweest en hij had voor mij heeel heeeel veel grote kado's meegebracht. Allemaal leuke dingen om mee te spelen. Ik zal me de komende tijd wel vermaken!

Donderdag 29 november 2012
Zaterdag mochten Ana en ik wederom onze schoentjes zetten. Maar ik was eigenlijk te moe. Dus hebben papa en mama mij zonder pardon gewoon op bed gelegd. Hoe vind je dat nou? Ana heeft vast heel hard gezongen, want de volgende ochtend zaten er toch een kadootjes voor mij bij. Gisteravond mochten we voor de laatste keer onze schoen zetten. Nu wilde ik er persé bij blijven. Toen Ana heel hard ‘11 november is de dag’ zong, heb ik uit volle borst meegedaan. Tot grote hilariteit van de rest. Van de groenteboer hadden we een peen gekregen. Ik had nog wel een klein gaatje over na het eten maar het bleek dat deze voor het paard was en ik er dus niet op mocht sabbelen. De peen ging in mijn schoen en de schoen ging op de magische mat. En jawel hoor vanmorgen.... niet een maar twee leuke boekjes in mijn schoen. Hoezo crisis?

Zaterdag 24 november 2012
Ik kreeg mijn beste tabberd aan. Mijn haren werden leuk gemaakt met elastiekjes en pietenspeldjes. Ik kreeg mijn schoenen aan en mijn jas en juist toen we de deur uit wilden gaan, kreeg mama een vreemde geur in haar neus. Dus kreeg ik een schone broek, werd mijn tabberd weer op de plaats gehesen en ging ze onverstoorbaar de speldjes ik eruit had getrokken terugplaatsen. Toen waren we er klaar voor.. Sinterklaasfeest op papa’s werk.
Alleen, er was helemaal geen Sinterklaas. Dus wij voor het ramen kijken of hij al kwam, maar niks te zien. Opeens stonden er 2 Zwarte Pieten voor de deur. En ze strooiden met snoepgoed. Je begrijpt wel dat ik het meteen heel goed met ze kon vinden. Voor alle kindjes hadden ze een kadootje mee en over iedereen vertelden ze een verhaaltje.
Net als Ana had ik geen zin om bij Piet op schoot te gaan. Niet omdat ik ook bang was hoor, maar ik was net zo heerlijk aan het rondscharrelen en hier een daar snoepjes aan het oprapen. Gelukkig had Zwarte Piet snoepjes paraat en liet ik me omkopen. En bleef ik heel rustig zitten. Een hele minuut. Toen werd ik toch wat ongeduldig.
Uiteindelijk werd mijn verhaaltje afgeraffeld en kreeg ik gauw mijn kadootje. Maar ik kon er niks mee beginnen want ik had mijn handen (en wangen) vol met schuimpjes. Waar is Ana als je haar nodig hebt?
Ik heb 2 hele leuke kadootjes gekregen en toen de Pieten weer weg gingen kreeg ik nog patatjes ook! Daarna gingen alle kinderen even spelen. Ik was nog te klein dus moest bij mama in de buurt blijven.
Maar ik heb me toch opperbest best vermaakt hoor met mijn eigen kratje Amstel. Had je dat al op de foto’s gezien?

Donderdag 22 november 2012
Wat moesten we een eind rijden afgelopen vrijdag. Mama en papa hadden het zo bedacht dat Ana en ik wel zouden slapen onderweg. Ze hebben nog steeds niet geleerd dat wij dat nu eenmaal niet doen op commando. Dus hebben we ze even lekker gesard. En nu maar hopen dat ze de volgende lange autorit gewoon een filmpje voor ons aanzetten.
Oma, ome Carlos en tante Loraine waren al bij ons vakantiehuis aangekomen. Gezellig hoor zo met z’n allen! Eerst natuurlijk op verkenning door het hele huis. Daarna lekker eten en drinken. Ik was ondertussen wel een beetje moe dus op tijd naar bed gegaan. Zaterdag zaten we met z’n allen op tv te kijken naar heel veel gedoe om een paard en een man met een rode jurk. Maar omdat Ana het zo
geweldig vond – vond ik dat natuurlijk ook. We hebben onze wimpels laten waaien, gezongen en naar Sinterklaas gezwaaid.
Verder was het een heerlijk dagje niksen met als afsluiting gourmetten. Dan gooi je vleesjes in een klein pannetje en moet je heeeeel lang wachten voor het klaar is. En de hele tijd ligt het dan voor je neus en ruik je de heerlijke geur al. Je begrijpt dat is natuurlijk niks voor mij! ’s Avonds ging Ana alle schoenen verzamelen en op een rij zetten. Daarna ging ze heel hard zingen en ik mocht ook mee doen. Ik heb gezwaaid met mijn vlaggetje en ik had mijn pietenpet op. Er ging een enorme wortel in de schoen voor het paard en er werd ook een bakje water neergezet voor mij om heerlijk mee te kliederen. Dat vond ik erg attent.
De volgende ochtend ging ik met papa naar beneden. Ana zat daar al tussen haar uitgepakte kadootjes.
Ik mocht de mijne ook open maken en nadat Ana alles had geruild (ze vond mijn pakjes natuurlijk veel leuker) en ik als een echte kleine zus dacht ‘ach toe maar’, konden we ermee spelen. Maar niet lang
want ik werd al spoedig aangekleed en we gingen de auto weer in. Weer geen filmpje dit keer - ook
geen lange rit. En toen…kwamen we in het paradijs!
Kabouter Plop, Mega Mindy en Bumba. Overal lichtjes en muziekjes, allemaal leuke dingen om in of op
te klimmen en vanaf te glijden… Een heuse K3 disco en een show van Bumba in het theater. Toen een reus van een Bumbalu mij een handkus gaf en me even over de bol aaide vond ik dat toch wel té spannend. We mochten heel lang blijven en op het eind kreeg ik ook nog een ijsje. Maar helaas vloog
de dag voorbij en voor ik het wist was het alweer tijd om te gaan. Een mooie herinnering rijker, een
laars armer.
Maandag gingen we eerst nog met z’n allen ontbijten en daarna moest alles weer in de auto. Weer geen filmpje dit keer, dus ik maakte me al klaar voor protest. Maar in no-time waren we in de dierentuin. En
dat was leuk! De pret begon al toen de vlindertjes om me heen fladderden en ik ze probeerde te vangen. Verder heb ik apen en tijgers, leeuwen en olifanten, vissen en haaien en neushoorns gezien. En nog veel meer. Op een kleine pauze voor een broodje na zijn we de hele dag aan het slenteren geweest. Ik heb nog een heerlijk slaapje gedaan, gewoon in mijn wagen. Dat is het voordeel als je nog niet zo goed kan lopen. Dat je gereden wordt, lekker warm zit in een voetenzak en je zo kunt laten zakken voor een dutje als je moe bent.
Aan het eind van de middag hadden we allemaal honger en trakteerde oma ons op een heerlijk diner.
Na even een kleurplaat te hebben ingetekend vond ik dat het wel tijd was om uit mijn wagen te komen
en op verkenning te gaan. Ana en ik hebben lekker rondgerend en heus niemand vond ons lastig hoor. Toen iedereen klaar was werd het al donker. Dus hup de auto in en weer geen filmpje voor ons. Ik was wel moe, maar ik heb express niet geslapen, há! Wee degene die het volgende keer weer vergeet, FILMPJE AAN!

Woensdag 14 november 2012
Kijk het is eigenlijk heel simpel. Als je een liedje zingt en je krijgt een snoepje in ruil, dan doe je iets heel erg goed. Vooral als je het daarna een deurtje verder weer mag doen, met dezelfde beloning. Maar als je nog niet kan zingen, wat doe je dan? Dan word je gewoon de snoepjespakker. Dan loop je recht op de bak met snoep af en graait er een heleboel bij elkaar. Niks zingen, niks wachten tot er gezongen is, gewoon grijpen. Je lacht je leukste lach, iedereen vind je schattig en je bent minstens 4 snoepjes rijker. Top toch?
Wel jammer dat ik na een paar huizen alweer naar binnen moest van mama. Het leven is niet altijd een lolletje als je zo klein bent. Volgend jaar mag ik wel langer. Om te bewijzen dat het nu ook best had gekund besloot ik om bij de opa’s en oma’s, waar we ook nog even langs zijn geweest, mee te zingen. En daar keken ze van op!
Gewoon een kwestie van goed luisteren naar alle kindjes die bij ons aan de deur kwamen zingen. Erg grappig vond ik dat, al die kindjes met hun lampions. Maar de beste grap was dat ik ook elke keer een snoepje pakte, als papa ging uitdelen. Zo had ik toch mijn eigen berg verzameld, net als Ana, alleen zat
die van mij dus in mijn buik.

Donderdag 8 november
We zijn zaterdag naar een kinderverjaardag geweest. Hier was heel heel veel speelgoed. En ik kon alles even uitproberen en dan bedenken wat ik aan Sinterklaas ga vragen. En ik heb al besloten om gewoon
alles te vragen wat we thuis nog niet hebben. Ik ben nou eenmaal dol op spelen. Ik kan me prima vermaken met een speeltje of een boekje. Van mij mag dat babyspeelgoed wel plaatsmaken voor iets interessanters.
Ik heb verhalen gehoord over een lampion, maar ik heb hem nog niet gezien. Ik schijn er eentje van Bumba te hebben, maar mama houdt deze angstvallig verstopt. Alsof ik de boel altijd sloop!? Ik ben benieuwd zondag. Want ik heb ook verhalen gehoord over snoep. En daar ben ik dol op. Nu maar hopen dat het droog blijft!

Dinsdag 30 oktober 2012
Echte schoenen had ik nog niet. Ja regenlaarsjes maar die waren me nog wat te groot. Dus kreeg ik toen we naar de speeltuin gingen mijn zachte laarsjes aan. Heerlijk warm en comfortabel en ik kan er heel goed op lopen. Maar in het nog natte gras niet zo'n succes. Mijn voeten waren in recordtijd doorweekt. Ben je in een speeltuin, kan je niet lekker rondstruinen. Niet dat het er mij van weerhouden om het toch te doen hoor. Ik vond het erg leuk in de speeltuin. Er waren veel dingen die ik kon ontdekken. Ik kon op dingen klimmen. Met dingen spelen. En lekker gek doen met mijn grote zus. Kijk maar eens bij de filmpjes van ons avontuur.
Gelukkig heeft mama ondertussen nieuwe laarsjes voor mij gekocht en pas ik mijn regenlaarsjes met een dikke sok wel aan. En dat kwam goed uit want we mochten lekker in de plassen stampen. Ana was door het dolle heen dus ik werd ook zeer enthousiast. Totdat ik mijn broek uit moest en een andere aan. En een extra trui en dikke sokke, regenlaarzen, een regenjas (ok die vind ik wel cool) en mijn pet op. Toen vond ik het vooral gedoe en ik had geen idee wat nou de bedoeling was. Maar Ana deed het me voor. Zij kan al springen dus maakte ze mij kletsnat. Maar ze hield het zelf ook niet droog hoor. Het was echt dikke pret. Maar na een poosje kreeg ik het wel koud. Toen zijn we snel weer naar binnen gegaan om op te warmen en droge kleren aan te trekken.
Mama en papa hadden een feestje dus mocht ik bij oma logeren. Daar hou ik wel van, ik heb het daar altijd erg naar mijn zin. Maar deze keer was ik verkouden geworden en werd ik een paar keer 's nachts wakker benauwd en zonder speen. Gelukkig mocht ik dan lekker neus aan neus met oma. Ik vond het
wel wat lang duren voor ik eindelijk mocht opstaan, voor ik een broodje kreeg, voor mama en papa kwamen en voor de dag een keer om was. Het leek wel of er die zondag meer uren in de dag waren dan normaal.

Maandag 15 oktober 2012
Ana mag dan wel groter zijn dan ik, maar ik laat me zeker niet door haar op mijn kop zitten! Als ze wat van me afpakt of me (al dan niet) per ongeluk een zetje geeft of pijn doet dan moet ze dus gestraft worden. En mijn beste verdedigingmiddel is (hoewel nog niet compleet) mijn gebit. Dus als ik kwaad word ga ik bijten.
En dan reageert ze telkens weer zo verbaasd, dat het gewoon grappig is. Maar als ik Ana altijd haar gang laat gaan, lig ik meer dan ik sta en kan ik nergens langer dan 3 seconden mee spelen want dan heeft ze het alweer ingepikt. Ze moet maar weten dat ik niet over me heen laat lopen. Kleine zus anmehoela! Maar ik kijk ook wel erg naar haar op. En ik let heel goed op bij alles wat ze doet en probeer het dan vervolgens na te doen. En elke avond als ze me een kusje geeft voor ik ga slapen doe ik mijn oogjes dicht en geniet intens.
Afgelopen weekend heb ik ook genoten want we hadden 2 logées. En nu had ik dus 3 meiden om in de gaten te houden en te imiteren tot grote hilariteit van de rest. Ik vind mezelf dan wel heel groot zijn,
maar ik heb mijn 2 slaapjes overdag nog wel nodig. Dus ik heb niet alles bewust meegemaakt. Mama
vond me nog te klein om op zolder te slapen dus lag ik in mijn eigen bedje helemaal alleen. En ik mocht ook al niet met de rest mee naar het zwembad. Ik moest naar oma. Maar toch vond ik het heel gezellig dat mijn nichtjes er waren. Hopelijk komen ze gauw weer een keer logeren, misschien dat ik er dan wat meer van mee.

Maandag 8 oktober 2012
Met mijn eigenwijze snoet stap ik de hele dag in het rond. Het gaat echt al onwijs in vergelijk met een paar weken terug. Ik moet alleen nog wel af en toe nog mijn armen gebruiken om bij te sturen. Ik hoor alles en niks ontgaat me. Ik ben nou eenmaal de jongste, dus af en toe zien papa en mama niet dat ik
ook al groot ben. Maar dat ben ik dus al wel. En dat viel ze pas op toen we op verjaardagsvisite waren
(ik ben daar gek op, lekker snoepen en zo veel te zien en te beleven!). Want zij zaten lekker aan tafel te kletsen terwijl Ana en ik ons vermaakten met de andere kindjes (en het speelgoed van de jarige job - altijd leuker dan thuis!). Zo zonder baby op schoot vonden ze mij opeens groot. Maar dat was ik dus al een tijdje hoor.
Wij zijn er eventjes tussenuit geweest. Gezellig met Bas, Wendy & Marley een weekendje op vakantie naar een mooie camping. Alleen maar leuke dingen doen en vooral veel niksen. De rit was wel wat lang. In tegenstelling tot Ana had ik geen vermaak in de auto want mama en papa hadden verwacht dat ik wel zou gaan slapen.
Maar of en wanneer ik ga slapen bepaal ik natuurlijk zelf wel. Voor we ons huisje binnen mochten waren we een dikke 2 uur verder. Al die tijd heb ik lekker gegeten en gedronken en me uitgesloofd op het podium. Ik dans namelijk ook tegenwoordig. Beetje schudden met mijn billen en zwaaien met mijn armen. En ik ben er blijkbaar heel goed in want eenieder die het ziet is meteen onder de indruk. De oooohhh's en aaaahhhh's vliegen me om de oren.
Eenmaal in het huisje heb ik nog heel eventjes gespeeld maar toen was ik toch echt opperdepop en ben
ik zonder protest gelijk mijn bedje in gedoken. De volgende dag gingen we met z'n allen naar het zwembad. Daar moesten we van papa met z'n drietjes leuk op de foto in de Minnie Mouse boot. Maar Ana had geen zin, ik ook niet en Marley had in de boot gepoept dus die foto is niet zo goed gelukt. Verder alleen maar spelen, gezellig met z'n drietjes, en smikkelen. Het was echt genieten. Kon het maar altijd vakantie zijn!

Vrijdag 21 september 2012
Lopen is best moeilijk, maar lopen in het water dat ging eigenlijk heel goed. Of komt dat doordat ik al de hele week constant aan het oefenen ben geweest? In ieder geval heb ik genoten van rondjes lopen in
het zwembad. En toen ik geen zin meer had gingen we lekker in het warme bad en mocht ik in de boot rond dobberen. Ana besloot om eens uit te proberen hoe hard het bootje kon. Mijn zus is heel sterk
dus ik ging bijna koppie onder. Tja dat is mijn zus he, altijd in voor een lolletje. En een lol dat ik heb gehad!
Mijn lieve pappie denkt nog steeds dat ik een klein meisje ben. Als hij ijsjes gaat kopen komt hij er dus met 3 terug. Mama trapt daar niet meer in, dus het komt erop neer dat papa zijn ijsje kwijt is. Want ik
lust dat wel! En ik wil dat dan zelluf vasthouden. En het maakt MIJ niks uit of ik dan als het op is nog helemaal onder zit.
Zondag waren we op bezoek bij William & Josine, naast 2 meisjes hebben ze ook een kat en die vond ik eigenlijk het interessantst. De kat was zijn leven niet zeker, wat ik liep steeds achter hem aan. Uiteindelijk wist hij door de achterdeur te ontsnappen. En opgelucht dat hij was. Terwijl ik hem alleen maar even wilde aaien.
Met onze nieuwe jassen aan gingen we dinsdagmiddag op stap. We kwamen bij het consultatiebureau alwaar ik heel goed mijn loopoefeningen kon doen op het linoleum. Ik vond het vervelend dat ik tussendoor moest meten en wegen want ik ging echt als een speer. Toen de dokter ons kwam halen liep
ik haar al zwaaiend tegemoet. En ik ging bij Ana op een stoel aan een tafeltje zitten spelen, zo van ik ben er niet hoor. Maar ik was er wel. En de prikken waren er ook. En ik kwam er ook dit keer niet onderuit helaas!
De prikken moesten in mijn arm. In al mijn onschuld werkte ik bij de eerste nog wel mee. Maar de 2e
prik wilde ik ECHT niet. Dikke tranen gleden over mijn wang toen ik de dokter met een flauw lachje
weer gedag zwaaide. Maar met een kus van Ana en een grote rijstwafel was ik alles alweer vergeten.
Ik hoop maar dat ik er volgende week geen last van krijg want ik ben voorlopig wel even klaar met
ziek zijn.
Praten gaat steeds beter. Ik zeg mama, papa, ana, piep, daag, dank, hallo en ik weet ook al welke geluiden een hond maakt en een schaap en een koe. Nu ik het lopen onder de knie heb ga ik me daar
maar eens op richten. Dan kan ik straks iedereen zonder al te veel moeite duidelijk maken wat ik wil. Dat maakt het leven stukken makkelijker!

Vrijdag 14 september 2012
Een beetje moe was ik vrijdagmiddag. Of eigenlijk heel moe. Maar iedereen was zo opgewonden dat ik dacht, ik wacht nog heel even met slapen. In mijn wagentje werd het wel verleidelijk om mijn oogjes
even toe te doen. Tot ik de geluiden hoorde. Bekende geluiden, ik had ze vorige week ook gehoord. We waren op de kermis!
Gauw deed ik het doekje opzij en hees mezelf overeind. Het feest kon beginnen. Eerst gingen we naar de vliegtuigjes. Daar mocht ik niet in. Daarna gingen we naar een ballentent. Ik mocht niet meegooien. Hierna gingen we eendjes vangen. Nou ja, we... ik mocht niet meedoen. Vervolgens kreeg Ana een hele mooie ballon. En raad eens wat ik kreeg.... juist helemaal niks! Net toen ik dacht, laat ik toch maar gaan slapen was daar de draaimolen. En ik mocht erin. Twee rondjes! Ik vond het super. Was al die moeite toch niet voor niks.
De volgende dag gingen we nog een keer naar de kermis. En nu eerst naar de draaimolen. Daarna begon de hele tocht achterstevoren. Maar toen Ana niet paardje wilde rijden, zag ik mijn kans schoon. En hop daar ging ik. Geweldig vond ik het. Ik heb de hele rit gelachen. En door mijn charmes mocht ik nog een gratis ritje ook.
Op de kermis kan je ook biertjes drinken. Omdat ik al zoveel moest overslaan was ik ervan overtuigd dat ik nu wel met mama en papa mee mocht. Want drinken dat kan ik wel. Maar nee hoor, weer niet. In plaats daarvan gingen Ana en ik bij tante Monique logeren. En dat was natuurlijk erg gezellig. Ik heb heel veel geleerd van die grote meiden. Zie verderop. Ik ging moe maar voldaan naar bed. Ik sliep lekker lang uit (mag ik volgende keer weer logeren) en toen gingen we naar het strand. Dat was heerlijk want het was prachtig weer.
’s Middags kwam papa ons ophalen (mama was nog biertjes aan het drinken) en nam hij ons mee op verjaardagsvisite. Toen ging mijn pitje toch een beetje uit, dus heb ik bij tante Ina in een campingbedje een beetje bijgeslapen.
De volgende dag gingen we met oma en tante Loraine naar de kermis. Ik vond het weer erg leuk ondanks dat ik nog te klein ben voor veel dingen. Ik kan niet wachten tot volgend jaar. Dan ga ik én overal in, en lekker biertjes drinken. Dat schijnt heel leuk te zijn, want mama en papa waren ’s morgens weer vertrokken om dat te gaan doen.
’s Middags verraste ik iedereen door mijn eerste eigen stapjes te doen. Los, zonder handjes, whoehoe!!!! En ze waren nog enthousiaster dan ik dacht. Ikzelf ook hoor. En ik probeer het nu al vaker en begin het al aardig onder de knie te krijgen. Nog heel even en niks is meer veilig. Dan kan ik overal gaan en staan waar ik maar wil!
Donderdag 6 september 2012
IK HEB HONGER!! De hele dag door eet ik me een slag in de rondte. Dat komt vast doordat ik zo ziek ben geweest. Nu ben ik weer beter en eet ik alles wat los en vast zit. Even aansterken zullen we het maar noemen. Ik ben heel blij dat ik weer beter ben, want ik heb geen pijn meer en kan dus lekker spelen. Ik word nog steeds (te) erg aangemoedigd om zelf te lopen, maar ik trek me daar mooi niks van aan. Dacht ik vorige week nog, ik ga d'r voor... nu heb ik besloten om het allemaal maar te nemen hoe het komt. Ik laat me niet gekmaken, ik doe alles lekker in mijn eigen tempo. Trouwens waarom zou je lopen als je ook kan kruipen, of nog beter...gedragen wordt?!
Maar een beetje oefenen mag wel hoor. En dat doe ik tegenwoordig met mijn eigen loopgroepje. Jaja iedere avond na het eten ga ik aan de wandel. Gezond he? De buurmeisjes staan al vol smart te wachten om me bij de hand te nemen en een blokje met me om te gaan. Ik heb daar heel veel lol in. Ik moet zo en zo de hele dag door lachen. Behalve dan als mama mijn haar doet. Dat vind ik minder leuk. Die strakke elastiekjes en dat getrek. Al moet ik zeggen dat het resultaat er wel mag zijn. Als ik mezelf op foto's zie moet ik eerlijk toegeven dat het wel leuker is zo.
Zaterdag zijn we naar de kermis geweest in Edam. Aangestoken door Ana's enthousiasme (ik heb nl. nog geen idee wat kermis betekent) zat ik vrolijk in mijn wagen terwijl de rest aan het wandelen was (weer zo'n voorbeeld om nog niet zelf te gaan lopen). Na een hele tocht (Ana was wel heeeel langzaam voor iemand die er heel graag heen wilde), hoorde ik muziek en zag ik allemaal mensen en lichtjes en apparaten en knuffels en ik rook suikerspin (heb er ook van geproefd en ik vond het om je vingers bij op te eten). We waren eindelijk op de kermis en het was er inderdaad leuk. Ik heb zelfs nog 2 ritjes in de draaimolen gedaan.
De volgende ochtend gingen we op pad naar een pretpark. Ook hier stond een draaimolen en weer mocht ik erin, zij aan zij met mijn zus in een stoere auto. Genieten vond ik het. Dus toen ze me eruit wilden halen heb ik wel even geprotesteerd. Verder was het weer veel wachten op Ana die in andere attracties ging waarvoor ik nog te klein ben. Maar er was eten, er was drinken, ik kon rondkruipen en het was lekker weer. Meer heb je toch niet nodig?
Woensdag 29 augustus 2012
Na een thuiskomst met lekker weer, voelde ik me zondagavond helemaal niet zo lekker. Lekker weer! Ik had geen trek en kreeg hoge koorts. En slapen wilde ik ook niet echt. De volgende dag bij oma wilde ik nog steeds niks eten. Toen ze me 's middags eindelijk eens uitgebreid gingen bekijken bleek ik blaren
op mijn tong te hebben.
Mama is de volgende dag gelijk met me naar de dokter gegaan. En volgens de dokter had ik zowel spruw als aften (pijnlijke blaren) op mijn lippen en mijn tong. Dood- en doodziek ben ik geweest en ik heb heel veel pijn gehad.
Eten wilde ik absoluut niet. Als ik alleen maar iemand zág eten werd ik al hysterisch! Drinken deed ik met mate. Net toen mama besloot dat het zo niet langer kon, dacht ik na bijna een week zonder eten, zo kan het wel weer'. 'Hap', zei ik tegen mama toen ik wakker werd. Die de hint begreep en me meteen 2 boterhammen voerde. Toen knapte ik langzaam op. Ook omdat de koorts eindelijk weg was. Wel zag de dokter bij controle dat ik ook kinderzeer had.
Nog meer blaren dus maar nu ik de smaak eenmaal te pakken had, wilde ik het eten niet meer opgeven.
Na een anti-bioticakuurtje ben ik nu officieel genezen. Een speen of een flesje wil ik nog niet, maar voor de rest gaat alles er weer in. Nu hopen dat de spruw ook gauw helemaal weg is want het zalfje dat ik hiervoor krijg smaakt vreselijk smerig en dat moet met een vinger op mijn tong worden gesmeerd, terwijl nog niet alle blaren zijn genezen. Een bloederige aangelegenheid dus en dat vier keer op een dag. Ik heb mama nog maar 2 keer gebeten, jaja ik hou me in!
Eigenlijk zou ik volgende week 'moeten' gaan lopen. Dat deed Ana immers ook rond die tijd. Maar geef
me nog 2 weekjes (door mijn ziekte heb ik een kleine achterstand "opgelopen") en daar ga ik. Nu ik zelf kan staan ben ik er nog maar 1 stapje van verwijderd....

Maandag 20 augustus 2012
Niet zo fit. Dat was ik de week voor we met vakantie gingen. En dat zette tijdens de reis door. Of
eigenlijk het lekte door want ik had ontzettend veel last van diarree. Nou ja eigenlijk hadden mama en papa er meer last van, want die moesten me steeds verschonen en bedenken wat ik nu nog aan kon trekken, terwijl ik daarna gewoon weer lekker ging slapen.
Met een overnachting in een hotel tussendoor kwamen we de volgende middag bij de Bodensee aan.
Een leuke camping, met ruime plaatsen. Terwijl papa en mama de vouwwagen aan het opzetten waren, Ana in de speeltuin zichzelf vermaakte, kon ik niks anders dan jammeren en poepen. Tja ziek is ziek he. Gelukkig was ik na een paar daagjes helemaal hersteld. Wel krijg ik toen rode uitslag en de warmte maakte het er niet fijner op. Ik jeukte me gek. Maar ook dit trok na 2 dagen weg. Kon ik ook eindelijk
van mijn welverdiende vakantie genieten.
Eenmaal op de 2e camping in Italië aangekomen is het gebeurd. Ik wist niet wat me overkwam. Het
was echt liefde op het eerste gezicht. Hij heet Jelle. Zucht... Hij stond met zijn vader en broertje
naast ons en hij heeft de mooiste blauwe ogen die ik ooit heb gezien. Het enige wat ik nog kon doen
als ik hem zag was een beetje onderuit gezakt in mijn kinderstoel of wagen met een dromerige blik
op mijn snoet naar hem zwaaien, da da. En hij vond mij ook erg lief hoor. Mijn eerste vakantieliefde, ik
zal hem nooit vergeten! Maar na een week moest hij weg. En bleef ik alleen achter. Desondanks heb
ik me nog uitstekend vermaakt.
Er waren heel veel kindjes op de camping en ik had van iedereen alle aandacht. Of ik nou ging zwemmen, spelen of gewoon een beetje bij de tent zat te loungen. Supergezellig. Ik heb gezwommen in het zwembad en in mijn bootje rondgedobberd op het meer (jaja onder begeleiding). Het weer was prachtig en mijn benen worden nooit meer bruiner dan ze nu zijn (dat komt omdat ze de hele tijd naar buiten bungelden in de kinderwagen als ik erin sliep of zat).
En ik heb ze echt ontdekt want op vakantie stond ik voor het eerst los helemaal zelluf. Ik schrok er zelf van. Het is tijd dat het weer wat warm wordt, want een broekspijp grijp je toch makkelijker vast dan
een paar blote benen. En ik moet mezelf eerst optrekken voor ik ervandoor kan gaan. Achter een poppenwagen, kinderwagen of gewoon een stoel, het maakt me allemaal niet uit, ik wil lopen lopen
lopen. Oefening baart immers kunst? Let maar op het duurt nu echt niet lang meer! Ik moet en ik zal en
ik heb een deadline.

Woensdag 13 juni 2012
Na een rustig weekje thuis was het uiteraard weer de hoogste tijd om op vakantie te gaan. Dus afgelopen vrijdag gingen we weer met de auto volgeladen een stukje rijden. En dan doe ik gewoon wat ik eigenlijk altijd doe in de auto. Mijn oogjes dicht, schaap aan mijn neus en even een schoonheidsslaapje. Ook als ik net uit bed ben laat ik me zo weer zakken. Je zou het eigenlijk eens moeten proberen. Het werkt zo ontspannend!
We waren dan ook in no-time op de eindbestemming. Een huis met heel veel kamers en een zonnig terras. En toen ook mijn nichtjes waren gearriveerd was het helemaal een dolle boel. Terwijl iedereen het huis aan het bewonderen was, vervloekte ik de gladde tegelvloer. Ik ben meerdere malen op mijn snoet gestuiterd met een dikke lip of een grote jaap in mijn gezicht als gevolg. Maar het was schoon, ruim en ik kon heel makkelijk van de ene naar de andere kant van de kamer kruipen. En er waren veel mensen, dus veel spullen voor mij om te ontdekken. Natuurlijk betekende dat ook dat er heel veel mensen waren die mij dat verhinderden.
Toen we zaterdag in het pretpark waren vond ik het reuze interessant. Zo interessant dat ik geenszins
van plan was te gaan slapen. Al die muziekjes en lichtjes en kinderen. Ik wilde er niks van missen. Ik zat te popelen om ook mee te draaien in de attracties maar helaas ik mocht nog nergens in. Dus moest ik
maar weer vanuit mijn kinderwagen toekijken hoe iedereen de tijd van zijn leven had. Ik kan nu echt niet meer wachten tot ik groot ben! De volgende middag heb ik lekker gezwommen. Nou ja ik doe meer aan spetteren, want zwemmen moet ik nog leren. Maar als je mij in een laagje water zit, geniet ik al volop hoor. Ook leuk, kruipen in het water. Voor ik het wist werd ik weer in de auto geladen (er was nog nauwelijks een plekje voor mij over, zo vol zat deze) en gingen we weer naar huis. Waarom duurt alles wat leuk is toch zo kort?
Gisteren ging we weer naar dat vreselijk warme hok, met al die zogenaamd vrolijke kleurtjes, en zogenaamd vrolijke speeltjes, en die zogenaamd o zo vrolijke mensen. Daar heb ik me zogenaamd een dik half uur zelf moeten vermaken voor we eindelijk eens aan aan de beurt waren. En daar heb ik me meer dan ooit uitgesloofd omdat ik dacht dat het dan net als de vorige keren ook met een sisser zou aflopen.
Zo niet deze keer. Ondanks al mijn charmes werd ik weer geprikt, eerst in de ene toen in de andere been. En het allerergst... raad eens wie mij hardhandig in bedwang hield terwijl ik me probeerde los te vechten? Juist, mama! En me dan daarna zogenaamd dikke kussen geven en het zogenaamd zo erg vinden. Jaja....grmbl!

Donderdag 6 juni 2012
Ik kruip en ik sluip, ik glip en ik glij, ik klim en ik sta en ik stap ook al vrolijk rond langs de box of de tafel. Kortom ik kom er wel. En daar zijn ze thuis niet altijd blij mee. Want er zijn ook dingen waar ik niet aan mag komen. Er zijn zelfs heel veel dingen waar ik niet aan mag komen. Die mij vriendelijk doch dringend worden verboden, die meteen worden afgepakt zodra ik ze eindelijk te pakken heb of zelfs helemaal buiten mijn bereik worden gehouden. Enig idee hoe frustrerend dat is?
Dus ja als ik denk net even lekker te gaan zitten met een stekker in mijn mond of een niettang aan mijn voet of een vinger in een lade en ik word bruut gestoord dan laat ik ze dat wel even weten ook. Dan ga ik heel erg grommen en dan klap ik heel hard in mijn handen. Ha dat zal ze leren mij te hinderen op mijn ontdekkingsreis!
Ik heb een tintje gekregen. Dankzij mama maar ook dankzij het zonnetje dat scheen en scheen (al zou je dat de afgelopen week alweer bijna zijn vergeten). Het was zo lekker weer dat ik heel vaak buiten mocht spelen. En daar geniet ik dan ook van. Kruipen op de straat is een beetje raar. Daar moet ik nog een list op verzinnen (hoe doen jullie dat toch?) maar als je wat wilt... Dus was ik in no time van het uitnodigende plaidje af dat mama achterom met wat speeltjes voor mij had neergelegd en zat ik lekker mieren te eten en zand.
Op de camping ligt gras. Dat is pas comfortabel. En het voelt zo grappig en zacht. Ik heb er eerst een hele tijd over geaaid en aan zitten plukken. We waren op de camping omdat we met vakantie waren. En het was heerlijk. Ook door die zon natuurlijk. De hele dag samen met z'n vieren en als ik moe was ging ik slapen in mama's armen aan het zwembad. 's Avonds dook ik in mijn campingbedje en de volgende dag was ik weer fris voor nog een rondje. Geweldig vond ik het. Ook met alle kinderen die kwamen aanwaaien en met me wilde spelen. Want ik doe het goed op heel veel aandacht. Van mij mogen we veel vaker naar de camping.

Donderdag 3 mei 2012
We zijn heel vaak op bezoek geweest de afgelopen tijd. Elke keer was er wel weer iemand jarig. Dus daar gingen we weer. Hele gezin tiptop gestyled en op naar de borrel en de hapjes. Waar ik nog steeds niks van mag hebben! Alhoewel ik tegenwoordig van mama wel eens een koekje of een rijstwafeltje krijg. Heb ik ook iets om mijn tanden (er zijn er weer 2 aan het doorkomen) in te zetten. Toch vind ik het erg leuk al die visites. Want ik vind het geweldig om onder de mensen te zijn en natuurlijk om andermans speelgoed uit te testen. Het gras is ergens anders immers altijd groener!
Vorige week zondagnacht voelde ik me weer niet zo lekker. Hoge koorts had ik en ik was alweer flink verkouden. Bovendien moest ik weer zo vreselijk hoesten dat ik zelf even niet meer wist hoe ik het had. Mama heeft me dinsdag meegenomen naar de dokter. Die zou mij beter maken. Maar dat was helemaal niet waar hoor. Ze stak een ding in mijn oor, een ding in mijn (zere!) keel en duwde iets heel kouds op mijn rug en op mijn borst. En dat was het. Ik mocht weer met mama mee naar huis. Om me daar nou wakker voor te maken!
Woensdag mocht ik bij oma toen mama ging werken. Daar werd ik uiteraard goed verzorgd. Maar donderdag was ik nog steeds niet beter. Daarom bleef mama een dagje thuis met mij. En dat heeft ze geweten want ik wilde niet van haar zij wijken. Ik voelde me zo naar dat ik alleen maar in haar armen
wou hangen.
Ook ’s nachts wilde ik niet in mijn eigen bed maar knus tussen papa en mama in. Ik denk dat zij het ook zo knus vonden, want hoewel ik alweer een stuk beter was (ik heb uiteindelijk toch een kuurtje gekregen van de dokter) mocht ik vrijdag in ons vakantiehuis weer bij mama en papa slapen. In mijn eigen campingbedje, dat dan weer wel. Het was trouwens een heerlijke vakantie. Want mijn vriendinnetje Marley was er ook en haar mammie had heeeeel veel speelgoed meegenomen. Zoveel nieuwe dingen om mee te spelen, ik heb me geen moment verveeld. En dan mocht ik ook nog 2 keer naar het subtropische zwemparadijs. Dat was echt heel erg genieten!
Alarmfase 1 is inmiddels alarmfase 2 geworden. Dit komt volgens mama omdat ik niet wil luisteren. Maar
ik hoor het heus wel als iemand zegt ‘nee’ of ‘niet doen’. Want dan begin ik liefelijk te lachen en mijn hoofd te schudden. Om vervolgens weer vrolijk verder te gaan met mijn snode plannen. Hoezo ik luister of reageer niet?
Als ik heerlijk zit te smikkelen is er altijd wel iemand die zegt: ‘O, wat eet ze veel’. Of, ook zo’n leuke ‘Zoveel krijg ik zelfs niet op’. Mama was, toen we dinsdag naar het consultatieburo moesten, dan ook erg benieuwd naar mijn gewicht. En wat denk je wat die mevrouw zegt. ‘Klopt dit wel? Laten we het nog
eens proberen.’ Ook de arts was een beetje bezorgd. Ik was in ruim een maand tijd namelijk maar 1
onsje aangekomen. 100 gram meer niet! Of ik wel genoeg te eten krijg. Hihi dat zal ze leren. Kan ik gewoon (blijven) vreten.

Woensdag 18 april 2012
Nadat eerst papa en toen Ana de griep hadden was ik vorige week maandag ook aan de beurt. De hele
nacht lag ik al te kreunen in mijn bedje van de koorts maar dat werd pas de volgende dag ontdekt.
Omdat ik ziek was kon ik niet mee naar het zwembad maar dat vond ik niks erg. Lekker bij mama op schoot hangen, dat wou ik. Normaals gesproken is dat niks voor mij, rustig stilzitten. Maar ziek is ziek en ik was echt ziek. Verkouden en grieperig. Nu ben ik gelukkig weer beter. Al hoest ik me af en toe nog wel binnenstebuiten.
Ik beweeg me nu voortdurend voort. Ik zit rechtop en buig een beetje naar voren tot mijn handen de grond raken, doe één been naar voren, eentje naar achteren en dan tijger ik met mijn armen. En hups daar ga ik als een speer over de houten vloer. Niks is meer veilig want Nora komt eraan! Alles wat ik met mijn kleine handjes kan pakken stop ik gelijk in mijn mond. Mama en papa hebben alarmfase 1 uitgeroepen. En ook Ana staat op scherp. Want ik kom nu ook aan haar speelgoed. En daar is ze niet bepaald van gediend. Oké ik geef toe, zo tijgeren is niet ideaal. Het gaat niet erg snel en het kost veel kracht. Maar ik kom tenminste overal waar ik wezen moet. Nu nog een list verzinnen voor vloerbedekking...

Vrijdag 7 april 2012
Ik heb nu een lach ontdekt waarvan iedereen ondersteboven is. Ik leg mijn ziel en zaligheid erin en dan rimpel ik mijn neus en dan doe ik 'm dus. Zonder geluid dat is niet eens nodig. En iedereen die het ziet die smelt onmiddelijk. En als ik die lach weggeef maakt het niet uit wat ik aan het doen was, ik kom overal mee weg. Oefen maar eens voor de spiegel. Het kan van pas komen! Voor voorbeelden kan je even bij mijn foto's kijken.
Wist je trouwens dat ik al kan kruipen. Nou ja het is eigenlijk meer schuifelen en het lukt het best thuis op de houten vloer en ik ga alleen nog maar achteruit, maar je begrijpt het zal waarschijnlijk niet lang meer duren of ik ga er als de bliksem vandoor. Ik weet niet hoe het met de rest zit, maar ik kan het niet meer afwachten!
Heb je enig idee hoe vervelend het is als je overal maar te klein voor bent? Een lekker bananensnoepje, een ijsje of een bakje chips eten, ik ben te klein. Heerlijk spelen in de speeltuin, ik ben te klein. Rondrennen of schommelen of bellenblazen of steppen of fietsen? Je raad het vast al. IK BEN TE KLEIN. En daar baal ik van. Ik zie mijn zus van alles beleven en dan denk ik, IK WIL OOK! Ach ik denk maar zo,
er komt een dag...


Heb je het al gehoord? Er staan weer nieuwe filmpjes op mijn website!

Vrijdag 30 maart 2012
Ik heb d'r weer eentje bij hoor. Tand nummer 2 heeft zich aangediend. En dat ging wederom zonder dat ik er echt last van heb gehad. Niet zoveel last als mama, papa en oma hebben bedoel ik, want ik heb nogal wat poepluiers de laatste tijd. Nog even en ik kan ook een appeltje eten net als mijn grote zus, of nog beter... een bakkie chips. Mama ontdekte hem vorig weekend toen we op bezoek waren in Egmond. Gezellig vond ik het met al die meiden. Ik kan niet wachten tot ik groot genoeg ben en lekker met ze mee mag spelen!
Wat is het trouwens leuk als de zon schijnt! Dan mag je lekker naar buiten. Genieten bij oma voorom of bij mama achterom op mijn speelkleed. Een heleboel speeltjes erbij en natuurlijk mijn grote zus die drukdruk is en de tijd vliegt. Het was zelfs zo warm dat ik buiten mocht dineren dinsdag. De buurtjes kwamen ook nog over de schutting gluren. Er was zoveel te zien dat de spinazie na afloop zelfs in mijn oren zat!
Ik ben gewend om alles te delen. Ik weet nu eenmaal niet beter. Dat Ana alles wat ik heb toevallig ook
net wil hebben, tja dat neem ik maar voor lief. Maar er zijn grenzen! Zo gingen we maandag een ritje fietsen. Ana zat achterop en krijste moord en brand. Ze vond het eng en papa moest haar hand vast houden. Ze krijste tot we (nou ja ze!) aan een ijsje zat bij de snackbar en ging er daarna mee verder tot we thuis waren. Maar het was MIJN MOMENT. MIJN eerste fietsritje met de wind in MIJN haar en de vogels boven MIJN hoofd. MIJN handjes aan het stuur en de wereld aan MIJN voeten. Zo, ik heb mijn punt gemaakt! Maar ik vind mijn zus meestal heel lief hoor ♥, niemand kan me immers zo laten lachen
als zij.

Vrijdag 23 maart 2012
Na Ana's bijna doodervaring was ik vorige week aan de beurt. We gingen op verjaardagsvisite dus had ik mijn beste tabbert aangekregen en was verder leuk opgedoft. Lekker met de andere kindjes
spelen of buiten rennen kan ik nog niet dus ik ga alleen mee als accessoire. En dan ga je je wel eens vervelen. Vandaar dat ik lekker om me heen aan het grijpen was. Ook een kom met hete soep die meteen over me heen viel. Nog maar amper bekomen van de schrik, voelde ik dat het ook pijn deed en zette het op een brullen. Mama liep razendsnel met mij naar de keuken en duwde me zo met kleren en al onder de kraan. Nou toen was ik het pad even helemaal kwijt. Gegierd heb ik en al die bezorgde gezichten boven mijn hoofd hielpen ook niet erg. Nadat mijn voet dik was ingesmeerd viel ik uitgeput in slaap bij tante Ina. De volgende ochtend was er gelukkig niks meer van te zien en leek het wel een boze droom waarin mama me zo aan tante Ina gaf terwijl ik hartstikke zielig was en zij weer vrolijk van een nieuwe kop soep ging lurken.
Nog zo'n gevalletje was het gevalletje lammetjes. Vorig weekend gingen we die bekijken. Mama en papa waren zo druk bezig met Ana (hoe vind ze het, wat doet ze, wat durft ze) dat ze mij achteloos in mijn wagentje parkeerde naast een enorm schaap. Toen die ook van mij schrok en hard beeeh riep barste ik spontaan in huilen uit. Toen waren alle ogen op mij gericht. En dan bedoel ik álle ogen he dus mens én schaap. En dat waren er nogal wat. Gelukkig ben ik een stoere chick, dus al gauw over de schrik heen.
En al durfde ik de lammetjes niet te knuffelen, ik vond ze wel erg lief. Van een afstandje dan. Kijk maar
bij de foto's.
Maar gelukkig maak ik ook veel leuke dingen mee. Zo hadden we afgelopen dinsdag een afspraak bij het consultatieburo, alwaar ik de show stal. De wijkverpleegkundige leek wel een beetje op oma dus zwaaide ik naar haar. En daarvan was ze meteen al diep onder de indruk. Toen ik ook nog vrolijk naar haar lachte, alles deed wat ik moest doen en aldoor probeerde om haar handen te pakken om mezelf op te hijsen was ik met glans door de keuring. Ik weeg al bijna 9 kilo en ben iets meer dan 71 cm lang. Kortom ik doe het hartstikke goed!

Dinsdag 13 maart 2012
ik heb een t, ik heb een a, ik heb een n, ik heb een d, IK HEB EEN TAND. Nou ja, eigenlijk heb ik meer een p en een u en een n en een t en een j en en e. Maar omdat iedereen er zo enthousiast over is wil ik de pret niet drukken. En ik vind het zelf ook wel grappig. Mama ontdekte het vorige week dinsdag pas. Toen hij er helemaal doorheen was gekomen. Ik heb er dan ook haast geen last van gehad. En nu voel ik er de hele tijd aan. Met mijn tong, mijn vinger of met een speeltje. Kan ik voortaan ook samen tandenpoetsen met mijn grote zus.
Mijn lieve grote zus die altijd op me let en goed voor me zorgt. Die me mijn schaapje brengt als ik verdrietig ben en mijn speentje als ik moe ben. Die elke dag weer alles uit de kast haalt om me aan het lachen te maken. En die ik daarvoor natuurlijk dik beloon door lieflijk met mijn nagels over d'r wang te krassen of aan haar haren te trekken. Ja ik ben wel goed maar niet gek. Want diezelfde grote zus pakt
ook vaak genoeg mijn speeltjes af. Maar toch, als we dan 's morgens samen naast elkaar in het grote bed liggen te geinen vind haar wel de allerliefste!
Nu ik een tand heb ben ik blijkbaar helemaal groot want afgelopen weekend mocht ik in een echte autostoel mee op visite. En dat is maar goed ook, want die Maxi-Cosi werd me een beetje te krap en bovendien lig je daar de hele tijd in en dat vind ik dus echt NIKS MEER. Had ik dat al verteld? Zelfs als mijn broek verschoont wordt houd ik mijn hoofd en benen stijf omhoog. Niemand die mij nog plat krijgt, rustig liggend op de grond of het aankleedkussen. Rustig liggen bewaar ik wel voor mijn bedje, overdag mis ik te veel.
Als er iemand in mijn buurt komt steek in mijn handen uit. Ja ook als ik zit, want ik heb weer een nieuwe ontdekking gedaan. Je kan de wereld ook eens van de andere kant bekijken. Namelijk staand. En dat is grappig. Met een klein beetje hulp hijs ik me zo op. Of dat nu aan Ana, papa, oma, mama's haren of een babygym is, ik sta zo rechtop. Ook in de box en in bed. Dus is men ijverig aan de slag gegaan om alles lager te zetten. Nu nog even ontdekken hoe ik zelf kan blijven staan en vooruit kan komen en de wereld ligt aan mijn voeten.
Donderdag 23 februari 2012
Ik wil niet meer liggen, maar kan zelf nog niet gaan zitten. Dat is best lastig hoor. Gelukkig heb ik mijn nek de afgelopen tijd goed getraind. Als ik nu plat moet liggen van mama dan til ik mijn hoofd zo ver mogelijk omhoog zodat ik niks hoef te missen van wat er om mij heen gebeurt! En met mijn grote zus in de buurt gebeurt er altijd wel wat!
Zo heb ik ademloos toegekeken hoe ze vrijdag door mama werd opgetut vanwege carnaval. Mooie jurk, prachtig haar en als klap op de vuurpijl kreeg ze nog een vlinder opgeschminkt. Verwachtingsvol keek ik mama aan, wat zou ze dan wel niet voor mij in petto hebben? Werd ik een bijenshirtje gehesen met bijpassend mutsje. Dat was het! Geen schmink voor mij, geen ingevlochten haren, ik kwam er maar karig af. Volgend jaar verwacht ik echt meer! Al moet ik toegeven dat ik eruit zag als een boefje. Heb jij de foto's al gezien?
Met de grote kletskous (lees: Ana) als voorbeeld begin ik zelf ook al lekker te brabbelen. En omdat ik nu eenmaal de meeste tijd doorbreng met mama. En ook meestal van haar mijn natje en mijn droogje krijg, zal het niemand verbazen dat ik momenteel de hele tijd papapapapa zeg. Dat bekt gewoon zo lekker. Al zittend, brabbelend, spelend en met een speldje in mijn haar (want het groeit en bloeit!) kom ik de dagen wel door. Of dat nu thuis is, op visite of bij mijn vriendjes van Berend Botje dat maakt mij eigenlijk niet zoveel uit. Zolang ik maar op tijd te eten en te drinken krijg en lekker mijn bedje in mag hoor je mij niet klagen.

Maandag 14 februari 2012
Na een relaxte week met hier en daar rookworst (maar niet voor mij) gingen we zaterdagochtend weer het ijs op. Dik ingepakt was ik klaar om andermaal de buitenlucht te trotseren. Mama reed me tot het midden van de sloot. En ging er vervolgens met Ana en papa vantussen. Ik was nu voorbereid. Ik keek,
ik zag dat het goed was en toen heb ik nog even lekker mijn oogjes dichtgedaan. Er is toch niemand die dat merkt als je een zonnebril op heb. Ze hebben trouwens hele leuke plaatjes geschoten op het ijs. Ze, want IK sta er mooi NIET op. Maar als je goed kijkt naar Ana's laatste schaatsfilmpje zie je mij vanuit de wagen zwaaien.
Gisteren ben ik weer in het zwembad geweest. Van te voren had ik nog even geslapen dus ik was goed uitgerust. En dat was maar goed ook want met Ana ben je niet in een uurtje weer thuis. Gelukkig heeft papa ontdekt dat ik andersom in de zwemband moet. Zo zie ik nog eens wat en met een speeltje in mijn hand was ik uren zoet. Heerlijk hoor in het water. Als ik te ver afdreef was Ana er als de kippen bij om
mij (niet al te zachtzinnig) weer terug naar de kant te trekken. Telkens als ik dacht er stiekem vandoor te gaan, dook ze plotseling weer op met d'r zwembril. Wel lief dat ze zo goed op mij lette, ze wil me gewoon nooit meer kwijt. Heb je trouwens al bij mijn filmpjes gezien hoe ze me wast in de gootsteen? Heel schattig.
Rookworst krijg ik dus nog niet maar ik eet wel al veel andere dingen. Zo heb ik naast pap en fruit tegenwoordig ook groente, aardappels, vlees en brood met beleg. En ik smul ervan. Ik vind nog niet alles even lekker maar dat komt nog wel. Ik drink ook heel graag water. Mama had nog een keur aan flesjes en drinkbekers van Ana. Hoefde ze voor mij (helaas) niet te shoppen. En dat is maar goed ook want ik pas daar voor. Ik drink liever uit een bekertje, dat gaat veel sneller. En dat ik na afloop kletsnat ben neem ik maar voor lief.
Zitten blijven lukt me ondertussen ook. Jawel mensen he-le-maal alleen. Er zijn foto's genoeg die dat bewijzen. Voor de zekerheid word ik nog omringd met kussens, maar vallen doe ik nog maar erg weinig. Het is ook veel leuker om de wereld eens van een andere kant te zien. Liggen vind ik echt zoooo 2011. Zelf gaan zitten lukt nog niet, dus daar ben ik nu op aan het oefenen. Over zitten blijven gesproken. Mijn haar zit de laatste tijd erg plat. Het is te lang geworden om eigenwijs de lucht in te staan. Nog even groeien en mama kan met elastiekjes en speldjes in de weer. Duurt het nog langer voor we de deur uit kunnen...


Maandag 6 februari 2011
Ik ben een beetje ziek geweest. Ik was verkouden, net als iedereen om me heen, alleen ik moest er verschrikkelijk bij hoesten. Een raar hoestje vonden mama en papa dus ze besloten toch maar met mij naar de dokter te gaan. De dokter ging met een koud ding op mijn rug luisteren. En ook nog in mijn oor en in mijn keel kijken. Ik vond het helemaal niet leuk. Maar kennelijk vond ze wel iets want ik kreeg
een kuurtje voorgeschreven. Het medicijn is alweer op en de hoest is nog niet helemaal weg. Maar het gaat gelukkig al wel een stuk beter.
Zaterdag gingen we naar buiten om van de sneeuw te genieten. Dat heb ik geweten! Eerst werd ik aangekleed. Een romper met korte mouwen, een met lange mouwen, een trui, een maillot, een broek,
hele dikke sokken en toen werd ik in een maanmannetjes pak gehesen waarin ik me niet kon bewegen.
Ik was er moe van en zweette peentjes. Toen kreeg ik ook nog een muts op en een das om. Net toen
ik mama wou aankijken om te vragen of ze wel wijs was kreeg ik een zonnebril op mijn kop met spiegelende glazen. Dat geloof je toch niet? Ik werd in de wagen gehesen en toen pas ging het hele
spul zich aankleden. Tegen de tijd dat iedereen eindelijk klaar was voor vertrek was ik allang in slaap gevallen en heb het hele spektakel gemist.
Gisteren ging Ana schaatsen en mocht ik ook weer mee. Toen ben ik met de wagen op het ijs geweest.
Ik vroeg me af hoe het kon dat we op de sloot stonden zonder nat te worden. Net toen ik bedacht 'ach mama en papa zijn erbij dus mij kan niks gebeuren', gingen ze er met Ana vandoor en bleef ik alleen achter. Tussen mijn muts en das zat een klein kiertje waardoor ik kon gluren. Wat een drukte op het
ijs, allemaal spelende en schaatsende kinderen. Het kleine beetje dat ik kon zien zag er wel leuk uit. Na
een poosje kwam mama terug en draaide de wagen. 'Mooi', dacht ik 'nu kan ik het eens van de andere kant bekijken', maar nee hoor. We gingen er alweer vandoor want Ana was koud en moe. Hallo en ik dan?! En dan heb ik het nog niet eens gehad over het feit dat ze me gewoon hup in de sneeuw hebben gezet voor een leuk plaatje (een levende sneeuwpop, kijk maar in mijn fotoboek). Ik vind dat hele wintergebeuren wel een gedoe! Dat heb ik denk ik van mama. Haar idee van ijspret is een Haagen Dazs Choc choc chip.

Donderdag 12 januari 2012
Na maanden van melk, melk en nog eens melk krijg ik eindelijk ook vast voedsel. Voor mama een goede gelegenheid om weer eens lekker te shoppen. Nu heeft ze een apparaat waarmee ze voor mij eten kan bereiden en kan mixen. Hierin maakt ze de heerlijkste fruit- en de laatste tijd ook groentehapjes klaar. En ik eet het allemaal met plezier op. Al moest ik eerst natuurlijk wel even wennen aan al die smaken en het eten van een lepeltje. Heb je de foto's al gezien waarop ik onder de spinazie zit? Doe jij je best om netjes te eten, smeert je moeder het op je neus 'want dat staat zo leuk op de foto'! Wat ik allemaal niet moet doorstaan...
Overmorgen ben ik een half jaar oud. En ik word al echt een dametje. Met mijn eigenwijze haar, gouwe snoet en vrolijke lach wind ik iedereen om mijn vinger. Ik wil de hele tijd rechtop zitten, want dat liggen heb ik nu wel gezien. Alleen lukt het me nog niet om ook te blijven zitten. Zitvlees heb ik genoeg, maar ik kukel steeds om. Ach nou ja oefening baart kunst. Zo heb ik het rollen ook onder de knie gekregen. Nu alleen nog leren terugrollen, want nou moet ik elke keer om mama of papa brullen als ik er ondersteboven van ben.
Maandag 12 december 2011
Nadat het vorig weekend gekkenhuis was (zowel bij oma als thuis ben ik overladen met kado's) was ik wel toe aan een beetje rust. Dat er afgelopen week weinig gebeurd is vond ik dus helemaal niet erg. Ik ga nog steeds naar Berend Botje en heb het daar erg naar mijn zin. Er is zoveel te zien en te beleven! Als mama mij dan samen met Ana komt ophalen doen ze altijd een spelletje: Wie vind Nora. Donderdag lag ik in de box en die staat daar heel hoog. Niet zo gek dus dat mama mij het eerst zag. "Kijk Ana, dat zijn Nora's handjes", zei ze. Waarna mijn briljante zus na een nadere inspectie opmerkte: "En Nora's hoofd ook".
Zondag zijn we weer naar het zwembad geweest. Ik was eigenlijk een beetje moe. Gelukkig heb ik een heerlijke zwemband waarin ik alleen maar een beetje lui hoeft te drijven. Toen de muziek begon en mijn zus begon te dansen zat ik lekker bij mama op schoot met mijn duim in mijn mond en mijn ogen gericht op alle kinderen. Nadat ik gedronken had, onder de warme douche was geweest, uitgekleed, afgedroogt en weer aangekleed mocht ik eindelijk slapen. Voor ik mijn ogen sloot zag ik dat Ana naast mij ook al in dromeland was.

Maandag 5 december 2011
Tja wat kan je doen als je zo klein bent als ik? Weglopen gaat niet, proberen je eruit te praten gaat ook niet lukken... Er zat dus niks anders op dan om het allemaal maar weer te ondergaan. Mijn wraak was dit keer dat ik voor het wegen en meten flink gepoept had, waardoor mama mij echt he-le-maal moest verschonen.
Ondanks dat ik nog even gauw wat ballast had gelost was ik weer flink gegroeid. Ik weeg al bijna 7 kilo. En ik ben maar liefst 65 cm lang. Als ik mama wil evenaren heb ik dus nog maar een metertje te gaan. Na wat complimentjes over mijn lieve lach en knappe kunstjes (ik besloot dit keer om toch maar net als mijn grote zus wat trucjes te doen want heb ik haar nog nooit een prik zien krijgen) gingen ze over naar de orde van de dag, werd ik bij mama op schoot gezet en bruut geprikt. Ik heb een klein gilletje gegeven en daar heb ik het bij gelaten. Het helpt immers toch niet! Mama heeft beloofd dat ik voorlopig geen prikken meer krijg.
Verder vertelden ze bij het consultatieburo dat ik meer melk mag drinken. En dat komt goed uit want ik lust er wel pap van. Gelukkig heb ik geen last gehad van de prikken. En dat was maar goed ook want het was me toch een heftig weekend. Eerst bij oma een huis vol kado's en toen de volgende dag een dolle boel op de Ruige Muts. Ana en mijn nichtjes waren helemaal van de kaart. Ik heb het allemaal maar over me heen laten komen.

Maandag 28 november 2011
Ik kan er wel aan wennen hoor aan die kadootjes. Want afgelopen weekend kreeg ik ze weer. Eerst gingen we vrijdagmiddag naar papa's werk. Mama had me helemaal opgedoft en ik zag er uit als een cool (hulp)pietje. Eenmaal daar begon iedereen te snoepen. Pepernoten, schuimpjes, banket, soesjes, er was zelfs een suikerspinmachine! Leuk hoor als je alleen maar melk mag drinken (wie heeft dat trouwens bedacht?).
Toen de pieten kwamen ging mama foto's maken, papa heeft alles gefilmd en ik heb hem geholpen. De foto's kan je al terug vinden in mijn fotoboek. De filmpjes dat is een heel ander verhaal. Papa en mama moeten er nog steeds mee aan de slag. Ik kan niet wachten tot ik kan praten, dan kan ik ze eens haarfijn vertellen hoe ik het vind dat het laatste filmpje van begin oktober is! Maar goed ook ik mocht bij Piet op schoot. En wat denk je? Ze vonden me zo leuk dat ze me wel mee wilden nemen naar Spanje. En dan hoefde ik niet eens in de zak. En ik kan dus niet praten he. Gelukkig heb ik een grote zus, die zei gelijk "dat mag niet!"
Ik heb maar liefst 2 kadootjes gekregen en afgelopen zondag ben ik op schoot geweest bij de Sint. Iedereen vind Ana dan wel dapper, maar als je zo klein bent valt het koud op je dak als je uit je warme maxi-cosi wordt gehesen en wordt geparkeerd op een vent in een jurk die naast iemand zit die zo zwart is als roet. Gelukkig was mijn zus zo lief om voor mij een heel leuk kadootje uit te kiezen. Zo leuk dat zij er de hele tijd mee speelt.

Maandag 21 november 2011
Ik groei lekker, alleen mijn haar wil niet meer zo. Door het liggen valt het uit en dus word ik hier en daar kaal. En dat is eigenlijk geen gezicht. Van boven lijkt het heel wat maar als je wat beter en lager kijkt dan zie je het duidelijk. En nog kan mama het niet laten om er af en toe een speldje in te doen. Ik hoop maar dat het snel weer aangroeit. Ik moet elke dag toekijken hoe mama Ana's haren kamt en invlecht. En dat wil ik ook!
Wist je dat ik een tevreden mensje ben? Ik voel me goed. Krijg melk als ik honger heb, ga naar bed als ik moe ben, krijg heel veel knuffels van mijn zus, heb veel lol op papa's schoot en vind mijn mama erg lief. Niet zo raar dus dat ik altijd aan het lachen ben. Maar heel heel soms wordt het me te veel. En dan brul ik. En is iedereen in rep in roer. Zo ook afgelopen vrijdag. Toen heb ik echt een tijdlang heel hard gehuild. Het was gewoon even te druk geweest en ik was moe en kon niet in slaap komen. Uiteindelijk lukte het en toen hebben ze me ook tot de volgende dag niet meer gehoord. Toen ik 's morgens wakker werd in mijn eigen bedje in mijn vrolijke kamer begon ik de dag zoals vanouds met een lach. Helemaal toen ik naar het grote bed mocht, papa zag en Ana er later ook nog bij kwam. Lekker knus, zo zou het elke ochtend moeten zijn.
Ik heb al aardig wat schoenen en had geen idee wat ik daarmee moest want ik draag ze nooit. Maar nu snap ik het, want gisteravond mochten we onze schoentjes zetten (één schoentje zou dan volgens mij al genoeg zijn, maar je kent mama). Het tekenen en zingen moest ik aan mijn grote zus overlaten. Dus ik zat hem even te knijpen. Zou ik wel een kadootje krijgen? Mijn schoentje is ook zo klein, daar past haast niks in. Het was dan wel heel knus in het grote bed maar op een gegeven moment werd ik toch een beetje ongeduldig. En ik kon natuurlijk niks zeggen. Zouden ze het dan echt allemaal vergeten zijn? Uiteindelijk gingen we naar beneden. En wat denk je? Die Sint mag dan wel een jurk dragen met bijpassende puntmuts maar hij is beslist niet gek. Hij had het pakje gewoon onder mijn schoen neergelegd. Nu heb ik er een nieuw speledingetje bij. Ik kan het grijpen, in mijn mond stoppen én het maakt geluid. Wat wil je nog meer?


Maandag 14 november 2011
Wat een gedoe afgelopen weekend! We waren heerlijk op vakantie en zouden het hele weekend relaxen met Bas, Wendy & Marley, totdat... Zaterdagochtend werd ik aangekleed en toen eindelijk IEDEREEN klaar was (moet je je even voorstellen dat ik dus tot die tijd heel geduldig in de wagen mag liggen wachten met mijn jas al aan en das al om!) gingen we op pad. Het was lekker weer en na een korte wandeling kwamen we bij een gebouw aan.
Daar werd ik meteen weer uitgekleed, wat ik niet heel erg vond want het was er nogal warm. En druk, heel veel mensen, kinderen en allemaal kabaal maken natuurlijk. Ik kon mijn oren niet geloven en kwam ogen te kort. Mama zag er nogal uitdagend uit want die had bijna niks aan. En toen viel het me op dat eigenlijk iedereen, inclusief ikke, zo gekleed was. Er was allemaal water en toen ben ik dus voor het eerst wezen zwemmen. Ik moest even wennen want het water was niet heel warm en ik wist niet zo goed wat ik met mijn armen moest doen. Maar mama hielde me vast terwijl verderop papa en Ana lol hadden in het golfslagbad.
Toen ik het echt koud kreeg mocht ik eruit en werd ik in een handdoek gewikkeld. Nog een beetje melk drinken en ik kon mijn ogen niet meer openhouden. Later vernam ik dat ze met z'n allen gezellig patatjes en ijs hebben gegeten terwijl ik in de box lag te slapen (kijk maar in mijn fotoboek). Het is dat nog niet kan eten...
Maandag 7 november 2011
Elke vrijdagmiddag neemt mama ons mee naar tante Agatha en Gré. Ana is daar altijd erg enthousiast over en inmiddels begrijp ik wel waarom. Ana krijgt heel veel lekkers en al moet ik het voorlopig nog met alleen melk doen, ik ga nu al kwijlen bij de gedachte aan chippies en ijs. Maar ook zonder dat is het er leuk. Er zijn nog 2 meisjes die iets ouder zijn dan ik. Nog even groter worden en dan kunnen we met z'n allen spelen.
Woensdag was mama een beetje van slag. Nadat we Ana bij de Paddingtongroep van het kinderdag-verblijf hadden gebracht, gingen we naar de Poohbeertjes. Hier waren 3 hele lieve juffen en allemaal andere baby's. Er was zo veel te zien dat ik niet eens merkte dat mama wegging. Ik heb me er uitstekend vermaakt. Ik heb lekker gespeeld, ben door de juffen vertroeteld, kreeg op tijd mijn flesje en toen ik moe was werd ik in een kinderwagen gewiegd en heb vervolgens heerlijk geslapen. Net toen ik weer zat te spelen kwam mama mij alweer ophalen. Als ik had kunnen praten had ik haar gezegd dat ze nog wel een boodschapje mocht gaan doen. Of misschien ook wel niet, want mama was wel heel erg blij toen ze mij weer zag...
Maandag 31 oktober 2011
Elke woensdag en donderdag brengen mama en ik Ana naar Berend Botje. En elke keer weer kijk ik er mijn ogen uit. Er zijn daar allemaal kindjes, heel veel kleuren en er is heel, heel veel speelgoed. Kortom het is er een dolle boel. Van de week bleven we wat langer en ging mama met een mevrouw praten. Als ik het goed heb begrepen mag ik daar vanaf volgende week ook komen spelen. Ik kijk er nu al naar uit, want het wordt vast ontzettend leuk! Ik snap dan ook niet waarom mama de rest van de dag zo somber was gestemd.
Van al dat liggen de hele tijd valt je haar uit. Echt waar hoor mijn bedje ligt elke ochtend vol. Mama en papa zijn dat niet gewend. En na Ana heb ik natuurlijk een reputatie waar te maken dus liggen doe ik tegenwoordig zo min mogelijk. Ik zit veel liever rechtop. Op die manier kan ik alles in de gaten houden én blijft mijn haar goed zitten. Geef me een speeltje in de hand of iets om naar te kijken en je hebt geen kind aan mij!


Vrijdag 21 oktober 2011
Dinsdag was het weer zover hoor. Ik meende dat ik Ana al hoorde zeggen dat ik zielig was en moest huilen maar ik begreep niet waarover dat ging. Ik voelde me namelijk kiplekker. Tot ik binnenkwam bij
het consulatieburo en begreep hoe laat het was. Uit wraak besloot ik te plassen tijdens het meten toen
ik nog geen luier om had. Toen we al een half uur zaten te wachten tot ik aan de beurt was had ik even
de hoop dat ze me vergeten waren. Maar niets bleek minder waar. Ik kreeg weer prikken, zonder pardon. Gelukkig had Ana meteen kusjes voor me paraat, op elke zere been eentje. De hele dag was ik erg zielig. Als ik bedacht wat mij was aangedaan barste ik gelijk weer in huilen uit. Gelukkig was iedereen extra lief voor me.

Vrijdag 14 oktober 2011
Ik krijg nog steeds kraambezoek en ik geniet ervan om de show te stelen en kadootjes in ontvangst te nemen natuurlijk, dus als je nog niet geweest bent... schroom niet! Dat 's nachts slapen bevalt me heel
erg goed. Zo ben ik overdag langer wakker en kan ik de wereld ontdekken. Ik vind het heerlijk om rechtop te zitten en om me heen te kijken. Mijn zus is vaak druk in de weer dus er is genoeg te zien en te beleven!
Ik vind het ook enig om in een spiegel te kijken en in mijn wippertje kan ik me helemaal uitleven. Vooral als er een speelboog wordt neergezet met allemaal leuke dingetjes eraan. Kon ik er voorheen alleen nog naar kijken, aankomen lukt me inmiddels ook al aardig. En als ik beet heb stop ik het gelijk in mijn mond. Mama denkt dat ik het speeltje dan aan het bestuderen ben, maar eigenlijk heb ik alweer honger. Ik heb mijn dosis pap ondertussen verlaagd naar 6 flesjes per dag, maar dan moeten ze wel op tijd klaarstaan natuurlijk!
Woensdag 5 oktober 2011
Ik heb geen idee wat mama bezielde, ik heb me nog nooit zo vaak moeten verkleden als afgelopen week! En dat terwijl mijn kleertjes helemaal niet vies waren. Dan weer kreeg ik een jurkje aan, een uurtje later moest er een legging onder, nog een uur later kreeg ik niet alleen een schone luier maar ook een korte broek en t-shirt aan, om de dag af te sluiten in een jumpsuitje. En dat was nog maar dag 1. Het leek wel of ze er in één week mijn hele zomergarderobe doorheen wilde jagen. Ach mama zal er wel haar redenen voor hebben gehad.
Tot eind vorige week was ik overdag constant wakker. Dat hou je als kleintje natuurlijk niet eeuwig vol. Dus deed ik wel eens een hazenslaapje tussendoor. Alleen werd ik elke keer weer zo snel wakker. Als jij ook slaapproblemen hebt let dan goed op, want mijn oplossing zou ook voor jou kunnen werken. Het vergt wel wat oefening, ik had het ook niet meteen door. En soms gaat het nog wat lastig, maar ik word er steeds beter in. Het enige wat je hoeft te doen is je duim in je mond te stoppen en sabbelen maar... briljant! Als ik nu wakker word slaap ik zo weer verder. Zelfs 's nachts en ook mama is daarmee erg in haar nopjes.

Maandag 26 september 2011
Ik ben gelukkig niet ziek geweest van die gemene prikken. Dat moest er nog bijkomen! Wel had ik iets raars. Ik werd wakker, wilde mijn ogen opendoen en eentje bleef er dicht. Papa ging het schoonmaken met een wattenstaafje. Dat vond ik niet leuk maar daarna kon ik wel weer kijken. Na een paar keer lijkt
de ontsteking nu over te zijn.
Papa was gezellig het hele weekend vrij. En het was ook nog eens prachtig weer, dus we hebben genoten. Zaterdag hebben we een lange wandeling gemaakt. En gisteren zijn we op bezoek geweest bij Bas & Wendy. Daar kwam wel een hele volksverhuizing bij kijken. Ik stond versteld van alle spullen die mama en papa nodig meenden te hebben voor één dagje buiten de deur. De auto kon bijna niet meer dicht!
We gingen weer wandelen dus ik mocht knus naast mijn zus in de wagen. Ze dachten stiekem allerlei leuke dingen te doen. Maar ik heb het nu in de smiezen. Zodra we stilstaan word ik gauw wakker om te kijken wat er allemaal gebeurt. Zo kwam ik erachter dat ze een picknick gepland hadden en dat we
daarna nog naar de kinderboerderij gingen. Maakt mij niet zoveel uit waar we heengaan, zo lang ik mijn eten op tijd krijg.


PS: ER STAAN NU OOK FILMPJES OP MIJN WEBSITE!

Dinsdag 20 september 2011
Mama schrijft eens per week een verhaaltje in ons dagboek. (Dat betekent dus dat ik alle gebeurtenissen van een hele week moet onthouden,want opschrijven kan ik het natuurlijk nog niet). Er zijn nu wat dingen voorgevallen die ik niet zo lang voor me kan houden! Dus mama moet maar een uitzondering maken.
Allereerst is er de kras. Mama heeft laatst mijn nagels niet goed gevijld en er vervolgens niet meer naar omgekeken. Papa let daar al helemaal niet op natuurlijk, dus wat was het gevolg... Een grote jaap in mijn gezicht. Net nu mijn pukkeltjes eindelijk waren verdwenen! Ze waren er wel van geschrokken hoor en ik werd gelijk geknipt.
Waar mama gaat ga ik. Zonder vragen te stellen in het volste vertrouwen. Maar waar ze me gisteren toch mee naar toe nam. Eerst moest ik weer kleren aan, kleren uit en gewogen en gemeten worden. Toen moest ik op een aankleedkussen liggen en kunstjes doen. Mijn zus is daar heel goed in maar ik pas daar voor. Ik bleef gewoon stoïcijns liggen. En wat denk je. Mag ik eindelijk weer bij mama op schoot. Krijg ik 2 prikken. TWEE PRIKKEN! Gebruld heb ik. Maar dat was maar heel even want ik ben heel stoer. Maar ik vergeet niks!

Maandag 19 september 2011
Ik lig al een hele tijd in mijn eigen bedje. Ik weet zeker dat Ana rond deze tijd nog lekker in de wieg lag maar die hebben ze allang verkocht. De box is er voor in de plaats gekomen. Tja mijn grote zus baant het pad voor mij. Nu betekent het dat ik korter kan genieten van dingen als een wieg, of lekker slapen bij mama en papa op de kamer. Maar straks betekent het dat ik zonder te zeuren heel laat thuis mag komen, dus ik schik me er maar in.
Mama en papa zitten de hele tijd te wachten tot ik eindelijk een ritme heb. Ze hebben nog niet in de gaten dat ik dat allang heb. Ik slaap namelijk als ik moe ben en ik eet als ik honger heb. Dat is toch ook een ritme? Of het dag is of nacht maakt mij niet zoveel uit. Mama en papa wel geloof ik. Want aan het eind
van de week lopen ze allebei te gapen en zien ze er wat pips uit. Maar om mij daar nou de schuld van te geven? Ze kunnen toch ook gewoon af en toe een dutje doen zoals ik.. echt ik zweer d'r bij je knapt er erg van op.
Afgelopen weekend zijn we veel op pad geweest. En ik mocht ook mee voor de show. Want overal waar we kwamen werd ik vol trots getoond. Dan weer hing er iemand boven mijn hoofd heel gek te praten en dan weer werd er mijn wangetjes geknepen.  En niet zachtzinnig wil ik er even aan toevoegen. Mama en papa zitten er ook helemaal niet mee om mij uit handen te geven. Ze hebben het liefst tijdens zo’n bezoek dat ik een heel rondje ga. Dan hebben zij hun handen vrij om taart en chips te eten. En dan noemen ze
mij Hammie de Hamster… Maar ik vind het ook wel leuk hoor. Want ik zie nog eens wat. En ik kan mooi mijn glimlach oefenen. En als dat goed lukt gaat iedereen pas echt gek  doen. En daar moet ik dan weer hardop om lachen.

Donderdag 15 september
Mijn grote zus is vreselijk lief voor me. Als ik moet huilen komt ze gelijk op me af gesneld om me te troosten. Dat ik dan bijna stik in haar haardos (ja het zit in de familie) of omdat ze me te pletter probeert te knuffelen of per ongeluk smoort met haar konijn neem ik maar op de koop toe. En als ik een hele tijd huil dan brult ze met me mee. Mama en papa denken dat ze dan ook aandacht wil, maar ik weet zeker dat ze gewoon meeleeft.
Ze rijdt ook met me mee in de nieuwe duowagen. Als ik wakker ben zie ik haar koppie om de haverklap om het hoekje verschijnen. Dan kijkt ze even of ik er nog ben en wat ik doe en krijg ik een aai over mijn bolletje. Heel geruststellend dat er tenminste nog iemand op me let, want mama is nergens te bekennen als we met die wagen gaan wandelen. Nu moet ik alleen nog even uitvogelen hoe we dan toch vooruit komen…

Maandag 12 september
Ik heb nu iets fantastisch ontdekt. Je hebt misschien wel gemerkt dat ik een enorme bos haar heb. En ik vind het heerlijk om daar lekker met een handje doorheen te woelen als ik lig te relaxen. Een leuk tijdverdrijf. Zo aai ik mezelf in slaap. En ben ik in no-time in droomland. Maar het allerlekkerste lig ik bij mama of papa. Dan llig ik met open mond te slapen. Er zijn vele foto's van mij als ik zo lig, kijk maar in mijn fotoboek.
Ik zie de wereld ook steeds beter. En vind het dus ook heel leuk om alles eens goed te bekijken. Ik doe dat heel aandachtig, soms lijkt het net of ik door je heen kijk. En als ik iets geks zie kan ik heel verbaasd kijken. Dan moeten ze om me lachen, maar hoe kijk je zelf als er een aap, papegaai en kikker boven je hoofd zweven? En het gekke is, ze blijven maar rondjes draaien.  En als ze dan eindelijk stoppen en ik mompel he he eindelijk rust, dan denken ze dat ik mopper omdat de boxmobiel stil staat en begint het hele circus weer van voor af aan…

Maandag 5 september
Melk is goed voor elk en voor mij al helemaal. Want ik groei en ik groei. Mama noemt me af en toe zelfs Hammie de Hamster. Mijn eigen moeder! Al moet ik wel toegeven dat mijn wangetjes wel erg bol zijn geworden. En ik heb al heerlijke spekkies op mijn armen en benen. Maar dat moet ook want ik moet tenslotte groeien.
Ik ben dan ook de hele dag bezig met drinken. Men zegt dat ik dat op gezette tijden moet doen maar daar houd ik mij niet aan hoor. Als ik honger heb wil ik gewoon eten. En als het dan toevallig nog maar een uurtje geleden is, tja dan is dat jammer. Mama en papa hadden dat eerst niet zo in de gaten. Dus heb ik het een paar keer op een brullen gezet en pas toen ik bezig was mijn hele hand op te eten begrepen ze
de hint. Af en toe proberen ze me nog af te leiden of zoet te houden met een speentje. Maar daar trap ik niet in, bah!

Maandag 30 augustus 2011
Er zijn inmiddels weer foto’s van me gemaakt en ook de videocamera doet het weer. Alleen moet mama
nog tijd vinden om de filmpjes op mijn website te zetten. Ze heeft het namelijk veels te druk met euh..
mij. En mijn grote zus natuurlijk.
Ons eerste tripje naar Berend Botje met zijn drieën was daar een typisch voorbeeld van. Mama had helemaal een plan de campagne uitgestippeld. Eerst zichzelf aankleden, Ana wakker maken, mij aankleden, Ana aankleden, Ana een broodje voorschotelen, mij een flesje geven, Ana en mij in de auto zetten en klaar is Kees.
Maar mama heet geen Kees. En ze was dus niet zo klaar. Eerst moest ik een schone broek toen mama me net in de Maxi Cosi wilde stoppen. Toen ik eenmaal geïnstalleerd zat, moest ook Ana een schone broek. En toen we op het punt stonden om de deur uit te gaan, heb ik per ongeluk alles onder gespuugd waardoor ik van top tot teen verschoond moest worden. Dat we überhaupt nog zijn aangekomen mag een wonder heten.


Maandag 23 augustus 2011
Mijn gezicht zit helemaal onder de pukkels. Niet heel charmant natuurlijk. Mama denkt dat het door hormonen komt. En als dat zo is dan zou het eerdaags weer weg moeten trekken. Maar het kan ook van de warmte zijn. Ik hoop maar dat ik een beetje leuk opdroog, want steeds met zo'n pukkelkop op de foto vind ik maar niks.
Daarover gesproken, is het jullie ook opgevallen dat er van mijn zus veel meer foto's zijn dan van mij. En dan heb ik het niet eens over de filmpjes. Ik ben echt een tweede kindje. Ik heb mama en papa er streng op aangesproken en ze hebben beloofd om beter hun best te doen. Dat heb ik meteen geweten! De videocamera lijkt stuk te zijn. En om dan toch maar wat te doen heeft mama me in een bijenpakje gehesen om foto's te maken. Ik zag er natuurlijk vreselijk schattig uit, maar even serieus... dat doe je je kind toch niet aan!


Zondag 14 augustus 2011
Ik kom nog eens ergens! Zo ben ik in Enkhuizen, doe ik mijn ogen dicht ben ik weer thuis. Zo ben ik weer in Egmond als ik ontwaak of middenin een dierentuin in Amsterdam. Dat is af en toe best een beetje raar. Maar ik kan het wel hebben hoor, als dochter van 2 wereldreizigers. Bovendien wordt het op deze manier nooit saai.
Wist je dat ik ook al heel sterk ben. Ik kan mijn nek langere tijd optillen en ben niet meer zo onbehulpzaam als in het begin. En ik hou mijn omgeving goed in de gaten. Ik volg met mijn ogen alles
wat er gebeurt. Ik ben overdag steeds vaker wakker. Maar ja, ik ben vandaag alweer 1 maand oud. Wat gaat het snel he?

Dinsdag 9 augustus 2011
Vanmorgen waren mama, papa & ana al vroeg opgestaan en aangekleed...voor ons doen dan. Dat moest ook wel want we gingen met z'n allen naar het consultatieburo. Daar werd ik gewogen, voor het eerst gemeten en door de kinderarts nagekeken. Ik groei heel goed en ben nu 52 cm lang (kijk maar eens naar mijn groeimeter).
Papa heeft nog vakantie, dat vind ik wel gezellig. Nu kunnen we met z'n allen leuke dingen doen. Zo zijn we vorige week in Sprookjeswonderland geweest. Ik mis wel veel omdat ik heel vaak lig te slapen. Dat is nu eenmaal nodig om goed te groeien. Ik eet graag, gulzig en wel wat onregelmatig. Maar dat komt vanzelf wel goed.
Wist je trouwens dat ik al anderhalve week in mijn eigen kamer slaap? Gewoon in mijn eigen bed. Dat vond mama wel zo rustig omdat ik nogal wat geluidjes schijn te maken in mijn slaap. Het was wel even wennen want nu moet ik echt geluid maken, voordat mama door heeft dat ik honger heb. Kan ik mooi mijn longen trainen.

Zondag 30 juli 2011
Mama krijgt donkere kringen onder haar ogen en ook papa loopt de hele dag te gapen. Ik snap niet zo goed hoe dat kan, want ik slaap gewoon goed. Overdag dan, 's nachts ben ik vaak wakker. Maar zeg nou zelf, kan jij slapen als je honger hebt of kramp? Dat bedoel ik! Bovendien heb ik nog niet echt een ritme. Ik ben ook nog zo klein.

Zondag 24 juli 2011
Wat denk je? Waren ze toch gewoon mijn navelstompje kwijt! Die was er zomaar opeens afgevallen. Ik schrok er wel een beetje van maar mama zei dat het zo hoorde. Alleen kon ze hem nergens meer vinden. Mama heeft het hele huis afgezocht en uiteindelijk kwam 'ie dan tevoorschijn. En toen... toen gooide ze hem weg.
Maar ik maak wel meer gekke dingen mee hoor. Zo lag ik eens lekker te slapen toen een of andere mevrouw een dopje in mijn oor ging stoppen waaruit een harde piep kwam. En of dat nog niet genoeg was werd ik ook nog eens wakker gemaakt. Niet voor een knuffel of een beetje melk, nee ze prikte me zo in mijn hiel!
Maandag 18 juli 2011
Ik heb ondertussen kennisgemaakt met een heleboel mensen. Allereerst natuurlijk met mijn grote zus
(dat is een leukerd zeg!) en natuurlijk met mijn ooms, tantes, nichtjes, opa's en oma's. Verder is er eigenlijk nog niet zoveel bezoek geweest, maar dat is ook niet zo gek want mijn geboortekaartjes komen morgen pas hier binnen en gaan dan op de bus. Ik vind dat eigenlijk wel lekker, want nu kan ik mijn mama en papa op mijn gemak beter leren kennen. Ik vind die trouwens ook wel oké, ik geloof dat ik ze maar hou!
Ik ben al een paar keer in bad geweest. Dat vind ik heerlijk! Alleen het aan- en uitkleden vind ik niet zo leuk, dat is mij veels te koud. Ik drink heerlijk bij mama aan de borst. En ik groei er goed van, want ik
was zondag maar 80 gram onder mijn geboortegewicht. Tja wat kan ik zeggen, ik hou van eten net als mama en Ana.

Vrijdag 15 juli 2011
Ik zat nog even te twijfelen, wat zal ik doen? Want mama had 's avonds mijn hele website klaargemaakt zodra ze echt zeker weten wat begon te voelen. Overal had ze als geboortedatum 15 juli neergezet. Dus ik
dacht nog zal ik het dan nog maar even proberen vol te houden? Maar er was eigenlijk geen houden meer aan. In no time was ik geboren en mocht ik lekker op mama's buik liggen. Na een dik uur werd ik gecontroleerd (ik had gelijk mijn eerste 10 te pakken) en daarna mocht ik met mama en papa mee naar huis!